ସପ୍ତର୍ଷିକାଂଶ୍ଚ ଶୈଲନ୍ଦ୍ରଃ ସୂପଵିଷ୍ଟୋ ଽଵଲୋକଯନ୍
ପାହାଡ଼ର ନାଥ ସୁବିଧାରେ ବସି, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଧର୍ମସାଧନମାତ୍ମନଃ
ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଧର୍ମ ନିମିତ୍ତରେ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ।
ପିତୄଣାମପି ଦୌହିତ୍ରୀଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛେମାଂ ମଯୋଦ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ମୋର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ପ୍ରାଦାତ୍ ପ୍ରତୀଚ୍ଛ ଭଗଵନ୍ ଇଦମୁଚ୍ଚୈରୁଦୀରଯନ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, 'ହେ ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଏହାକୁ ଦେଉଛି—ଗ୍ରହଣ କର।'
ନିରାଶ୍ରଯୋ ଽହଂ କିରିଶୃଙ୍ଗଵାସୀ ସୁତାଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛାସି ତଵାଦ୍ରିରାଜ
ମୁଁ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗରେ ବସିଥିବା ନିରାଶ୍ରୟ, ମୋ ଜନ୍ୟ କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପାହାଡ଼ର ରାଜା।
ସା ଚାପି ସଂସ୍ପର୍ଶମଵାପ୍ଯ ଶଂଭୋଃ ପରାଂ ମୁଦଂ ଲବ୍ଧଵତୀ ସୁରର୍ଷେ
ଏବଂ ସେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଋଷି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଲାଜାନ୍ କଲମସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲାଂସ୍ତତୋ ଵିରିଞ୍ଚୋ ଗିରିଜାମୁଵାଚ
ଶୁଭ୍ର ଚାଉଳ ଓ ଚିରା ଦେଇବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ।
ସମଦୃଷ୍ଟିଃ ସ୍ଥିରା ଭୂତ୍ଵା କୁରୁଷ୍ଵାଗ୍ନେଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସମତା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କର।
ଯଥାର୍କରଶ୍ମିସଂତପ୍ତା ପ୍ରାପ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟିମିଵାଵନିଃ
ଯେପରି ରବିର କିରଣରେ ପୃଥିବୀ ତାପି ଯାଇ, ବର୍ଷା ପାଇଥାଏ।
ଲଜ୍ଜଯା ସାପି ଦୃଷ୍ଟେତି ଶନୈର୍ବ୍ରହ୍ମାଣମବ୍ରଵୀତ୍
ଲଜ୍ଜାରେ, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦେଖିଛି।'
କୃତୋ ଲାଜାଶ୍ଚ ହଵିଷା ସମଂ କ୍ଷିପ୍ତା ହୁତାଶନେ
ଲାଜା ଓ ହବିଷ୍ୟ ଏକାସାଥିରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରାଗଲା।
କିଂ ଯାଚସି ଚ ଦାସ୍ଯାମି ମୁଞ୍ଚସ୍ଵେତି ହରୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଦେଇଦେବି। ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ—ହରେ ଏପରି କହିଲେ।
ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନିଜଗୋତ୍ରୀଯଂ ତତୋ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତୁମେ ନିଜ ବଂଶ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ୟ ପାଇବ, ଏବଂ ପରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବ।
ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନିଜଗୋତ୍ରୀଯଂ ଯୋ ଽସ୍ଯାସ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଵଚ୍ମି ତେ
ତାଙ୍କର ବଂଶ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ୟ କଣ, ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ। ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ।
ଏତଦୀଯୋ ହି ସୌଭାଗ୍ଯୋ ଦତ୍ତୋ ଽସ୍ମଦ୍ଗୋତ୍ରମେଵ ହି
ଏହି ସୌଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଆମ ବଂଶର।
ମାଲିନୀ ନିଜଗୋତ୍ରସ୍ଯ ଶୁଭଚାରିତ୍ରମାଲିନୀ
ମାଲିନୀ ନିଜ ବଂଶର, ଶୁଭ ଚରିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ।
ତଦା କାଲୀମୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମ ଦଦର୍ଶ ଶଶିନୋ ଽଧିକମ୍
ତାପରେ ସେ କାଳୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ବାଲୁକାଯାଂ ଚ ଖିଲୀଚକ୍ରେ ସସାଧ୍ଵସଃ
ସେ ଶୁକ୍ର ବାଳୁକା ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଏବଂ ସେ ବହୁତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅମୀ ମହର୍ଷଯୋ ଧନ୍ଯା ଵାଲଖିଲ୍ଯାଃ ପିତାମହ
ଏହି ମହାର୍ଷିମାନେ, ଧନ୍ୟ ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ, ହେ ପିତାମହ,
ଅଷ୍ଟାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଵାଲଖିଲ୍ଯା ଇତି ସ୍ମୃତାଃ
ଏହି ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ଚଉରାସି ହଜାର ଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ରେମେ ସହୋମଯା ରାତ୍ରିଂ ପ୍ରଭାତେ ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ
ସେ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ରାତି କାଟିଲେ, ପ୍ରଭାତେ ପୁଣି ଉଠିଲେ।
ସଂପୂଜିତଃ ପର୍ଵତପାର୍ଥିଵେନ ସ ମନ୍ଦରଂ ଶୀଘ୍ରମୁପାଦଜଗାମ
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଶୀଘ୍ର ମନ୍ଦରକୁ ଗଲେ।
ଵିସର୍ଜ୍ଯ ଭୂତୈଃ ସହିତୋ ମହୀଧ୍ରମଧ୍ଯାଵସନ୍ମନ୍ଦରମଷ୍ଟମୂର୍ତିଃ
ବିଦାୟ ନେଇ, ଭୂତମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ, ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ମହାପାହାଡ଼ ମନ୍ଦର ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମାହୂଯ ପ୍ରୋଵାଚ କୁରୁ ମେ ଗୁହମ୍
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ କହିଲେ: ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଗୁହା ତିଆରି କର।
ଯୋଜନାନି ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଃ ପ୍ରମାଣେନ ହିରଣ୍ମଯମ୍
ଏହା ଚଉଷଠି ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଓ ସୁନାରେ ତିଆରି ହେଉ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସୋପାନଂ ଵୈଡୂର୍ଯକୃତପରୂପକମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକର ସିଢ଼ି ଓ ବୈଡୂର୍ୟରେ ଶୋଭିତ।
ତତୋ ଦେଵପତିଶ୍ଚକ୍ରେ ଯଜ୍ଞଂ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଲକ୍ଷଣମ୍
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ ଗୃହସ୍ଥ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
ତଥା ସତସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ ମହାନ୍ କାଲୋ ଽଭ୍ଯଗାନ୍ମୁନେ
ଏଭଳି ତିନି ଆଖି ଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ସମୟ କଟିଗଲା, ହେ ମୁନି।
ତତଃ କଦାଚିନ୍ନର୍ମାର୍ଥଂ କାଲୀତ୍ଯୁକ୍ତା ଭଵେନ ହି
ତାପରେ, ଏକଥର ମଜା ପାଇଁ ଭବ ତାଙ୍କୁ 'କାଳୀ' ବୋଲି ଡାକିଲେ।
ଵାଚା ଦୁରୁକ୍ତାଂ ବୀଭତ୍ସଂ ନ ପ୍ରରୋହତି ଵାକ୍କ୍ଷତମ୍
କଠୋର ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା କହିଦେଲେ, ସେଥିରେ ହୋଇଥିବା ମନର ଘାଉ କେବେ ଠିକ୍ ହୁଏ ନାହିଁ।