ସ୍ଥାନେ ତପୋ ଦୁଶ୍ଚରମମ୍ବିକାଯାଶ୍ଚୀର୍ଣଂ ମହାନେଷ ସୁରସ୍ତୁ ଶଂଭୁଃ
ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଠିନ ତପସ୍ୟା ଯଥାଯଥି ହେଇଥିଲା; ତାହାର ଫଳ ମହାଦେବ ଶମ୍ଭୁ।
କ୍ରତୋଃ କ୍ଷଯୀ ଦକ୍ଷଵିନାଶକର୍ତା ଭଗାକ୍ଷିହା ଶୂଲଧରଃ ପିନାକୀ
ସେ ଡକ୍ଷର ଯଜ୍ଞ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ଡକ୍ଷକୁ ଦୂର କରିଥିବା, ଭାଗାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ନେଇଥିବା, ଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ପିନାକ ଧାରୀ।
ମହାହିହାରାଙ୍କିତକୁଣ୍ଡଲାଯ ନମୋ ନମଃ ପାର୍ଵତିଵଲ୍ଲଭାଯ
ବଡ଼ ସାପ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପାର୍ବତୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନାଥଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଅଗ୍ରସ୍ଥେନାଗ୍ରଜେନ ପ୍ରମୁଦିତମନସା ଵିଷ୍ଣୁନା ଚାନୁଗେନ ଵୈଵାହୀଂ ମଙ୍ଗଲାଢ୍ଯାଂ ହୁତଵହମୁଦିତାମାରୁରୋହାଥ ଵେଦୀମ୍
ଉତ୍ସାହିତ ହୃଦୟରେ ବିଷ୍ଣୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ, କନ୍ୟାକୁ ଶୁଭ ବିବାହ ବେଦୀକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଥିଲା।
ଵ୍ଯାକୁଲ୍ଯଂ ସମୁପାଗତାଶ୍ଚ ଗିରଯଃ ପୂଜାଦିନା ଦେଵତାଃ ପ୍ରାଯୋଵ୍ଯାକୁଲିତା ଭଵନ୍ତି ସୁହୃଦଃ କନ୍ଯାଵିଵାହୋତ୍ସୁକାଃ
ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଅଧିକାଂଶ ଅସ୍ଥିର ହେଇଥିଲେ, ମାନେ ଏକ କନ୍ୟାର ବିବାହ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ପରି।
ଭ୍ରାତ୍ରା ସୁନାବେନ ତଦୋତ୍ସଵେ କୃତେ ସା ଶଙ୍କରାଭ୍ଯାଶମଥୋପପାଦିତା
ତାଙ୍କ ଭାଇ ସୁନାଭ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ, ତାପରେ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଦିଆଗଲେ।
ପସ୍ଯନ୍ତି ଦେଵୋ ଽପି ସମଂ କୁଶାଙ୍ଗ୍ଯା ଲୋକାନୁଜୁଷ୍ଟଂ ପଦମାସସାଦ
ଦେବତା ମଧ୍ୟ କୁଶାଙ୍ଗୀଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ।
ମୁକ୍ତାଦାମୈଃ ପ୍ରକାମଂ ହରଗିରିତନଯା କ୍ରୀଡନାର୍ଥଂ ତଦାଘ୍ଯନତ୍ ପଶ୍ଚାତ୍ସିନ୍ଦୂରପୁଞ୍ଜୈରଵିରତଵିତତୈଶ୍ ଚକ୍ରତୁଃ କ୍ଷ୍ମାଂ ସୁରକ୍ତାମ୍
ତାପରେ, ହରାଗିରିର ଜନ୍ୟ କନ୍ୟା ଖେଳ କରିବା ପାଇଁ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଖସାଇଲେ, ଏବଂ ପରେ ଅବିରତ ସିନ୍ଦୂର ରାଶି ଦେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଗଭୀର ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଆଗଚ୍ଛଦ୍ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଵେଦିମୃଷିଭିଃ ସେଵିତାଂ ଦୃଢାମ୍
ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଦୃଢ଼ ବେଦୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ପଵିତ୍ରପାଣିରାଦାଯ ମଧୁପର୍କମଥୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ପବିତ୍ର ଜଳ ହାତରେ ନେଇ, ତାପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଧୁପର୍କ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସପ୍ତର୍ଷିକାଂଶ୍ଚ ଶୈଲନ୍ଦ୍ରଃ ସୂପଵିଷ୍ଟୋ ଽଵଲୋକଯନ୍
ପାହାଡ଼ର ନାଥ ସୁବିଧାରେ ବସି, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଧର୍ମସାଧନମାତ୍ମନଃ
ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଧର୍ମ ନିମିତ୍ତରେ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ।
ପିତୄଣାମପି ଦୌହିତ୍ରୀଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛେମାଂ ମଯୋଦ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ମୋର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ପ୍ରାଦାତ୍ ପ୍ରତୀଚ୍ଛ ଭଗଵନ୍ ଇଦମୁଚ୍ଚୈରୁଦୀରଯନ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, 'ହେ ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଏହାକୁ ଦେଉଛି—ଗ୍ରହଣ କର।'
ନିରାଶ୍ରଯୋ ଽହଂ କିରିଶୃଙ୍ଗଵାସୀ ସୁତାଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛାସି ତଵାଦ୍ରିରାଜ
ମୁଁ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗରେ ବସିଥିବା ନିରାଶ୍ରୟ, ମୋ ଜନ୍ୟ କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପାହାଡ଼ର ରାଜା।
ସା ଚାପି ସଂସ୍ପର୍ଶମଵାପ୍ଯ ଶଂଭୋଃ ପରାଂ ମୁଦଂ ଲବ୍ଧଵତୀ ସୁରର୍ଷେ
ଏବଂ ସେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଋଷି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଲାଜାନ୍ କଲମସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲାଂସ୍ତତୋ ଵିରିଞ୍ଚୋ ଗିରିଜାମୁଵାଚ
ଶୁଭ୍ର ଚାଉଳ ଓ ଚିରା ଦେଇବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ।
ସମଦୃଷ୍ଟିଃ ସ୍ଥିରା ଭୂତ୍ଵା କୁରୁଷ୍ଵାଗ୍ନେଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସମତା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କର।
ଯଥାର୍କରଶ୍ମିସଂତପ୍ତା ପ୍ରାପ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟିମିଵାଵନିଃ
ଯେପରି ରବିର କିରଣରେ ପୃଥିବୀ ତାପି ଯାଇ, ବର୍ଷା ପାଇଥାଏ।
ଲଜ୍ଜଯା ସାପି ଦୃଷ୍ଟେତି ଶନୈର୍ବ୍ରହ୍ମାଣମବ୍ରଵୀତ୍
ଲଜ୍ଜାରେ, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦେଖିଛି।'
କୃତୋ ଲାଜାଶ୍ଚ ହଵିଷା ସମଂ କ୍ଷିପ୍ତା ହୁତାଶନେ
ଲାଜା ଓ ହବିଷ୍ୟ ଏକାସାଥିରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରାଗଲା।
କିଂ ଯାଚସି ଚ ଦାସ୍ଯାମି ମୁଞ୍ଚସ୍ଵେତି ହରୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଦେଇଦେବି। ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ—ହରେ ଏପରି କହିଲେ।
ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନିଜଗୋତ୍ରୀଯଂ ତତୋ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତୁମେ ନିଜ ବଂଶ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ୟ ପାଇବ, ଏବଂ ପରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବ।
ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନିଜଗୋତ୍ରୀଯଂ ଯୋ ଽସ୍ଯାସ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଵଚ୍ମି ତେ
ତାଙ୍କର ବଂଶ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ୟ କଣ, ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ। ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ।
ଏତଦୀଯୋ ହି ସୌଭାଗ୍ଯୋ ଦତ୍ତୋ ଽସ୍ମଦ୍ଗୋତ୍ରମେଵ ହି
ଏହି ସୌଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଆମ ବଂଶର।
ମାଲିନୀ ନିଜଗୋତ୍ରସ୍ଯ ଶୁଭଚାରିତ୍ରମାଲିନୀ
ମାଲିନୀ ନିଜ ବଂଶର, ଶୁଭ ଚରିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ।
ତଦା କାଲୀମୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମ ଦଦର୍ଶ ଶଶିନୋ ଽଧିକମ୍
ତାପରେ ସେ କାଳୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ବାଲୁକାଯାଂ ଚ ଖିଲୀଚକ୍ରେ ସସାଧ୍ଵସଃ
ସେ ଶୁକ୍ର ବାଳୁକା ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଏବଂ ସେ ବହୁତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅମୀ ମହର୍ଷଯୋ ଧନ୍ଯା ଵାଲଖିଲ୍ଯାଃ ପିତାମହ
ଏହି ମହାର୍ଷିମାନେ, ଧନ୍ୟ ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ, ହେ ପିତାମହ,
ଅଷ୍ଟାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଵାଲଖିଲ୍ଯା ଇତି ସ୍ମୃତାଃ
ଏହି ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ଚଉରାସି ହଜାର ଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।