ସର୍ଵାନ୍ ଜ୍ଞାତୀନ୍ ସମାଭାଷ୍ଯ ଵିଵେଶ ସସୁତା ତତଃ
ସମସ୍ତ ନିଜ ଜଣା ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ସେ ପୁଅ ସହିତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଜ୍ଞଃ ସର୍ଵାନାଭାଷ୍ଯ ସୁସ୍ଵରମ୍
ଉତ୍ତମ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
ମହେଶ୍ଵରାର୍ଥଂ କନ୍ଯାଂ ତୁ ତଚ୍ଚାଵେଦ୍ଯଂ ଭଵତ୍ସୁ ଵୈ
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କନ୍ୟା ବିଷୟ ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।
ନୋଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଯୁଷ୍ମାନ୍ ଦାସ୍ଯାମି ତତ୍କ୍ଷମଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହଥ
ଆପଣମାନେଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେବି; ଆପଣମାନେ ଅନୁମୋଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵ ଏଵାବ୍ରୁଵନ୍ ଵାକ୍ଯଂ ସ୍ଥିତାଃ ସ୍ଵେଷ୍ଵାସନେଷୁ ତେ
ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ ଆସନରେ ବସି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦୀଯତାଂ ଶୈଲ କାଲୀଯଂ ଜାମାତାଭିମତୋ ହି ନଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାକୁ ଦେଇଯିଉ; ଆମ ପାଇଁ ଚୟିତ ଜାମାତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନପସନ୍ଦ।
ପିତୃନାରାଧ୍ଯ ଦେଵୈସ୍ତୈର୍ଦତ୍ତାନେନୈଵ ହେତୁନା
ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିବା ପରେ, ଏହି କାରଣରେ କନ୍ୟାକୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ।
ସ ହନିଷ୍ଯତି ଦୈତ୍ଯୈନ୍ଦ୍ରଂ ମହିଷଂ ତାରକଂ ତଥା
ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ମହିଷା ଓ ତାରକାକୁ ବଧ କରିବେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ପୁତ୍ରି ଦତ୍ତାସି ଶର୍ଵାଯ ତ୍ଵଂ ମଯାଧୁନା
ସେ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଦେଇଛି।'
ପ୍ରଣାମଂ ସଂକରଵଧୂର୍ଭକ୍ତିନମ୍ରା କରୋତି ଵ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦୁହିନୀ ଭକ୍ତିଭାବରେ ନମ୍ର ହୋଇ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଲଜ୍ଜମାନାଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ହରନାମୋଦିତୈଃ ଶୁଭୈଃ
ଲଜ୍ଜିତାକୁ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଆଗଲା।
ଜାମିତ୍ରଗୁଣସଂଯୁକ୍ତାଂ ତିଥିଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ସୁମଙ୍ଗଲାମ୍
ଉତ୍ତମ ଜାମିତ୍ର ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଶୁଭ ଓ ବହୁତ ମଙ୍ଗଳମୟ ତିଥି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା।
ଗମିଷ୍ଯତି ଚ ତତ୍ରୋକ୍ତୋ ମୁହୂର୍ତ୍ତୋ ମୈତ୍ରନାମକଃ
ଏବଂ ମୈତ୍ର ନାମକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସେଥିପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା।
ତଵ ପୁତ୍ର୍ଯା ଵଯଂ ଯାମସ୍ତଦନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି
ଆମେ ତୁମର କନ୍ୟା ସହିତ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ତୁମେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ଵିସର୍ଜଯାମାସ ଶନୈଃ ଶୈଲରାଡ୍ ଋଷିପୁଙ୍ଗଵାନ୍
ପାହାଡ଼ର ରାଜା ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ରୁଷିମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ କଲେ।
ଆସାଦ୍ଯ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ଭୂଯୋ ଽଵନ୍ଦନ୍ତ ଶଙ୍କରମ୍
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ପୁନି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସବ୍ରହ୍ଯକାସ୍ତ୍ରଯୋ ଲୋକା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଘନଵାହନମ୍
ସହଯୋଗୀ ସହିତ ତିନି ଲୋକରେ ଘନବାହନଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ।
ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିନା ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯା ସମଂ ହରଃ
ହର ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ ।
ତେ ଽପ୍ଯାଜଗ୍ମୁର୍ହରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରାଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ ।
ସସ୍ମାର ନନ୍ଦିପ୍ରମୁଖାଂଶ୍ଚ ସଵାନଭ୍ଯେତ୍ଯ ତେ ଵନ୍ଦ୍ଯ ହରଂ ନିଷଣ୍ଣାଃ
ନନ୍ଦି ଆଦି ଯେଉଁମାନେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ସାମ୍ନାରେ ବସିଲେ ।
ଯତା ଵନେ ସର୍ଜ୍ଜକଦମ୍ବମଧ୍ଯେ ପ୍ରରୋହମୂଲୋ ଽଥ ଵନସ୍ପତିର୍ଵୈ
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ସାଲ ଓ କଦମ୍ବ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଛ ମୂଳ ଭଳି ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ନ୍ଯପୀଡଯତ୍
ତାପରେ ଉଠି ହରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଗଢ଼ି ଧରିଲେ ।
ଆଲୋକ୍ଯାନ୍ଯାନ୍ ସୁରଗଣାନ୍ ସଂଭାଵଯତ୍ ସ ଶଙ୍କରଃ
ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖି ଶଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ।
ଶୈଵାଃ ପାଶୁପତାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଵିଶୁର୍ମନ୍ଦରାଲମ୍
ଶୈବ, ପାଶୁପତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମନ୍ଦରା ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ ଶର୍ଵଃ କର୍ତୁଂ ଵୈଵାହିକଂ ଵିଧିମ୍
ଭଗବାନ ଶର୍ବ ବିବାହ ନିୟମ କରିବାକୁ ଗଲେ ।
ସୁରଭିଃ ସୁରସା ଚାନ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରର୍ମଣ୍ଡନମାକୁଲାଃ
ସୁରଭି, ସୁରସା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ସାହ ରେ ହଲା ଚାଲିଲେ ।
ସିଂହାଜିନୀ ଚାଲିନୀଲଭୁଜଙ୍ଗକୃତକୁଣ୍ଡଲଃ
ସିଂହଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ନୀଳ ସାପ ଦ୍ୱାରା କୁଣ୍ଡଳ ଲଗାଇଥିଲେ ।
ସମୁନ୍ନାତଜଟାଭାରୋ ଵୃଷଭସ୍ଥୋ ଵିରାଜତେ
ଉଚ୍ଚ ଜଟା ରଖି, ବୃଷ ଉପରେ ବସି ତିନି ଚମକୁଛନ୍ତି ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ପୃଷ୍ଠତୋ ଜଗ୍ମୁର୍ହୁତାଶନପୁରୋଗମାଃ
ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ପଛରେ ଚଲିଲେ ।
ପ୍ରଯାତି ଦେଵପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥୋ ହଂସେନ ଚ ପିତାମହଃ
ପିତାମହ ଦେବମାନେ ଦେଖି ହଂସ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି ।