ସସ୍ମାର ଚ ମହର୍ଷିସ୍ତୁ ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯା ସମଂ ତତଃ
ତାପରେ ମହାର୍ଷି ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସମାଜଗ୍ମୁର୍ମହାଶୈଲଂ ମନ୍ଦରଂ ଚାରୁକନ୍ଦରମ୍
ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଗୁହା ଥିବା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭିପୂଜ୍ଯୈତାନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଉଠି ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଧୂତପାପସ୍ତଥା ଜାତୋ ଭଵତାଂ ପାଦପଙ୍କଜୈଃ
ଆପଣମାନଙ୍କର ପଦପଙ୍କଜର ଧୂଳିରେ, ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
ଶିଲାସୁ ପଦ୍ମଵାର୍ଣାସୁ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣାସୁ ଚ ମୃଦୁଷ୍ଵପି
ପାହାଡ଼ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ମନ୍ଦାର ରଙ୍ଗର, ମୃଦୁ ଏବଂ ସ୍ଲାକ୍ଷଣ।
ସମମେଵ ତ୍ଵରୁନ୍ଧତ୍ଯା ଵିଵିଶୁଃ ଶୈଲସାନୁନି
ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଢାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅର୍ଘ୍ଯାଦିନା ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରଯତମାନସଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କରି, ସେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଆତ୍ମନୋ ଯଶସୋ ଵୃଦ୍ଧ୍ଯୈ ସପ୍ତର୍ଷୀନ୍ ଵିନଯାନ୍ଵିତାନ୍
ନିଜ କୀର୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସେ ନମ୍ରତା ଥିବା ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଭରଦ୍ଵାଜ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵମଙ୍ଗିରସ୍ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଚ
ଭରଦ୍ୱାଜ, ତୁମେ ଶୁଣ; ଅଙ୍ଗିରାସ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
ଉତ୍ସସର୍ଜ ସତୀ ପ୍ରାଣାନ୍ ଯୋଗଦୃଷ୍ଟ୍ଯ ପୁରା କିଲଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସତୀ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।
ସା ମଦର୍ଥାଯ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ଯାଚ୍ଯତାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ମୋ ପାଇଁ ପାହାଡ଼ ନାଥଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ।
ଓଂନମଃ ଶଙ୍କରାଯେତି ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ହିମାଲଯମ୍
'ଓଁ ନମଃ ଶଙ୍କରାୟ' ବୋଲି କହି, ସେମାନେ ହିମାଳୟକୁ ଗଲେ।
ପୁରନ୍ଧ୍ର୍ଯୋ ହି ପୁରନ୍ଧ୍ରୀଣାଂ ଗତିଂ ଧର୍ମସ୍ଯ ଵେ ଵିଦୁଃ
ସତୀ ନାରୀମାନେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମର ପଥକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣନ୍ତି ।
ନମସ୍ତେ ରୁଦ୍ର ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ପତିନା ସହ
ସେ 'ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କହି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ ।
ଦଦୃଶୁଃ ଶୈଲରାଜସ୍ଯ ପୁରୀଂ ସୁରପୁରୀମିଵ
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ସହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହର ପରି ଚମକୁଥିଲା ।
ସୁନାଭାଦିଭିରଵ୍ଯଗ୍ରୈଃ ପୁଜ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ପର୍ଵତୈଃ
ସୁନାଭା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶାନ୍ତ ପାହାଡ଼ମାନେ ସେମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ ।
ଵିଵିଶୁର୍ଭଵନଂ ରମ୍ଯଂ ହିମାଦ୍ରେର୍ହାଟକୋଜ୍ଜଵଲମ୍
ସେମାନେ ହିମାଦ୍ରିଙ୍କ ସୁନା ରେ ଚମକୁଥିବା ରମ୍ୟ ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସମାସାଦ୍ଯ ମହାଦ୍ଵାରଂ ସଂତସ୍ଥୁର୍ଦ୍ଵାଃସ୍ଥକାରଣାତ୍
ବଡ଼ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକ ଥିବାରୁ ସେମାନେ ସେଠାରେ ଉଭେଇ ରହିଲେ ।
ଧାରଯନ୍ ଵୈ କରେ ଦଣ୍ଡଂ ପଦ୍ମରାଗମଯଂ ମହତ୍
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଡ଼ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ ।
ନିଵେଦଯାସ୍ମାନ୍ ସଂପ୍ରାପ୍ତାନ୍ ମହତ୍କାର୍ଯର୍ଥିନୋ ଵଯମ୍
ଆମେ ଏଠାକୁ ଏସିଛୁ, ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଛୁ — ଏହି ଖବର ଦେବାକୁ ।
ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଶୈଲରାଜୋ ଽଦ୍ରିଭିର୍ଵୃତଃ
ସେ ଏଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ରାଜ ପାହାଡ଼ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ ।
ଦଣ୍ଡଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ କକ୍ଷାଯାମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଦଣ୍ଡକୁ ନିଜ କକ୍ଷରେ ରଖି, ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଦ୍ଵାରେ ସ୍ଥୈତାଃ କାର୍ଯିଣସ୍ତେ ତଵ ଦର୍ଶନଲାଲସାଃ
ଦ୍ୱାରରେ ଉଭେଇ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମ ଅତିଥି, ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ।
ସ୍ଵଯମଭ୍ଯାଗମଦ୍ ଦ୍ଵାରି ସମାଦାଯାର୍ଘ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ନିଜେ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅତିଥିସ୍ୱାଗତ ଉପହାର ନେଇ ଆଣିଲେ ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଜ୍ଞଃ କୃତାସନପରିଗ୍ରହାନ୍
ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ସେମାନେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ କଥା କହିଲେ ।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ଭଵଦାଗମନଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ଆପଣମାନଙ୍କ ଏଠାରେ ଆଗମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞେୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତାର ଉପରେ ।
ସଂଶୁଦ୍ଧଦେହୋ ଽସ୍ମଯଦ୍ଯୈଵ ଯଦ୍ ଭଵନ୍ତୋ ମମାଜିରମ୍
ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାରୁ ମୋ ଦେହ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି ।
ଦୃଷ୍ଟିପୂତଂ ପଦାକ୍ରାନ୍ତଂ ତୀର୍ଥଂ ସାରସ୍ଵତଂ ଯଥା
ଆପଣମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ପଦସ୍ପର୍ଶରେ ମୋ ଘର ପବିତ୍ର ସାରସ୍ବତ ତୀର୍ଥ ପରି ହୋଇଯାଇଛି ।
ଯେନାର୍ଥିନୋ ହି ତେ ଯୂଯଂ ତନ୍ମମାଜ୍ଞାତୁମର୍ହଥ
ଆପଣମାନେ ଯେ କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି, ମୋତେ ତାହା କହିବାକୁ ଉଚିତ ।
କିଙ୍କରୋ ଽସ୍ମି ସ୍ଥିତୋ ଯୁଷ୍ମଦାଜ୍ଞାକାରୀ ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ତୁମର ସେବକ, ତୁମ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ — କୌଣସି କଥା ଅଛି କହ ।