ଅଲଙ୍କୃତୋ ଵା ଦେଵେଶସ୍ତଥା ଵାପ୍ଯନଲଙ୍କୃତଃ
ସଜ୍ଜିତ ହେଉନ୍ କି ନ ହେଉନ୍, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସଦା ଏକେ ରହନ୍ତି।
ନ ତଥା ନିନ୍ଦକଃ ପାପୀ ଯଥା ଶୃଣ୍ଵନ୍ ଶଶିପ୍ରଭେ
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଯିଏ କେବଳ ଶୁଣେ, ସେ ତତ୍ତେ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ଲୋକ ତୁଳନାରେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ।
ତତୋ ଽତ୍ଯଜଦ୍ ଭିକ୍ଷୁରୂପଂ ସ୍ଵରୂପସ୍ଥୋ ଽଭଵଚ୍ଛିଵଃ
ତାପରେ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଶିବ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଵାର୍ଥାଯ ପ୍ରହେଷ୍ଯାମି ମହର୍ଷିନ୍ ହିମଵଦ୍ଗୃହେ
ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ମହାର୍ଷିମାନେକୁ ହିମବତଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇବି।
ଅସୌ ଭଦ୍ରେଶ୍ଵରେତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତୋ ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଏହି ଜଗତରେ 'ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।
ପୂଜଯିଷ୍ଯନ୍ତି ସତତଂ ମାନଵାଶ୍ଚ ଶୁଭେପ୍ସଵଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସେଙ୍କୁ ପୂଜିବେ।
ଜଗାମାମ୍ବରମାଵିଶ୍ଯ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ପିତୁଃ
ସେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୃଥୂଦକଂ ଜଗାମାଥ ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରେ ଵିଧାନତଃ
ତାପରେ ପୃଥୁ ଜଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ସନନ୍ଦିଃ ସଗଣଃ ସଵାହନୋ ମହାଗିରିଂ ମନ୍ଦରମାଜଗାମ
ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ସହଚର ଏବଂ ଯାନ ସହିତ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ଆସିଲେ।
ଚକ୍ରେ ଦିଵ୍ଯଫଲୈର୍ଜଲେନ ଶୁଚିନା ମୂଲୈଶ୍ଚ କନ୍ଦାଦିଭିଃ ପୂଜାଂ ସର୍ଵଗଣେଶ୍ଵରୈଃ ସହ ଵିଭୋରଦ୍ରିସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ ତୁ
ସମସ୍ତ ଗଣପତିଙ୍କ ସହିତ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଫଳ, ପବିତ୍ର ଜଳ, ମୂଳ ଏବଂ କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପାହାଡ଼ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସସ୍ମାର ଚ ମହର୍ଷିସ୍ତୁ ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯା ସମଂ ତତଃ
ତାପରେ ମହାର୍ଷି ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସମାଜଗ୍ମୁର୍ମହାଶୈଲଂ ମନ୍ଦରଂ ଚାରୁକନ୍ଦରମ୍
ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଗୁହା ଥିବା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭିପୂଜ୍ଯୈତାନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଉଠି ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଧୂତପାପସ୍ତଥା ଜାତୋ ଭଵତାଂ ପାଦପଙ୍କଜୈଃ
ଆପଣମାନଙ୍କର ପଦପଙ୍କଜର ଧୂଳିରେ, ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
ଶିଲାସୁ ପଦ୍ମଵାର୍ଣାସୁ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣାସୁ ଚ ମୃଦୁଷ୍ଵପି
ପାହାଡ଼ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ମନ୍ଦାର ରଙ୍ଗର, ମୃଦୁ ଏବଂ ସ୍ଲାକ୍ଷଣ।
ସମମେଵ ତ୍ଵରୁନ୍ଧତ୍ଯା ଵିଵିଶୁଃ ଶୈଲସାନୁନି
ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଢାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅର୍ଘ୍ଯାଦିନା ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରଯତମାନସଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କରି, ସେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଆତ୍ମନୋ ଯଶସୋ ଵୃଦ୍ଧ୍ଯୈ ସପ୍ତର୍ଷୀନ୍ ଵିନଯାନ୍ଵିତାନ୍
ନିଜ କୀର୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସେ ନମ୍ରତା ଥିବା ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଭରଦ୍ଵାଜ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵମଙ୍ଗିରସ୍ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଚ
ଭରଦ୍ୱାଜ, ତୁମେ ଶୁଣ; ଅଙ୍ଗିରାସ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
ଉତ୍ସସର୍ଜ ସତୀ ପ୍ରାଣାନ୍ ଯୋଗଦୃଷ୍ଟ୍ଯ ପୁରା କିଲଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସତୀ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।
ସା ମଦର୍ଥାଯ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ଯାଚ୍ଯତାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ମୋ ପାଇଁ ପାହାଡ଼ ନାଥଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ।
ଓଂନମଃ ଶଙ୍କରାଯେତି ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ହିମାଲଯମ୍
'ଓଁ ନମଃ ଶଙ୍କରାୟ' ବୋଲି କହି, ସେମାନେ ହିମାଳୟକୁ ଗଲେ।
ପୁରନ୍ଧ୍ର୍ଯୋ ହି ପୁରନ୍ଧ୍ରୀଣାଂ ଗତିଂ ଧର୍ମସ୍ଯ ଵେ ଵିଦୁଃ
ସତୀ ନାରୀମାନେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମର ପଥକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣନ୍ତି ।
ନମସ୍ତେ ରୁଦ୍ର ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ପତିନା ସହ
ସେ 'ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କହି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ ।
ଦଦୃଶୁଃ ଶୈଲରାଜସ୍ଯ ପୁରୀଂ ସୁରପୁରୀମିଵ
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ସହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହର ପରି ଚମକୁଥିଲା ।
ସୁନାଭାଦିଭିରଵ୍ଯଗ୍ରୈଃ ପୁଜ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ପର୍ଵତୈଃ
ସୁନାଭା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶାନ୍ତ ପାହାଡ଼ମାନେ ସେମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ ।
ଵିଵିଶୁର୍ଭଵନଂ ରମ୍ଯଂ ହିମାଦ୍ରେର୍ହାଟକୋଜ୍ଜଵଲମ୍
ସେମାନେ ହିମାଦ୍ରିଙ୍କ ସୁନା ରେ ଚମକୁଥିବା ରମ୍ୟ ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସମାସାଦ୍ଯ ମହାଦ୍ଵାରଂ ସଂତସ୍ଥୁର୍ଦ୍ଵାଃସ୍ଥକାରଣାତ୍
ବଡ଼ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକ ଥିବାରୁ ସେମାନେ ସେଠାରେ ଉଭେଇ ରହିଲେ ।
ଧାରଯନ୍ ଵୈ କରେ ଦଣ୍ଡଂ ପଦ୍ମରାଗମଯଂ ମହତ୍
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଡ଼ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ ।
ନିଵେଦଯାସ୍ମାନ୍ ସଂପ୍ରାପ୍ତାନ୍ ମହତ୍କାର୍ଯର୍ଥିନୋ ଵଯମ୍
ଆମେ ଏଠାକୁ ଏସିଛୁ, ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଛୁ — ଏହି ଖବର ଦେବାକୁ ।