ଅହଂ ସମାଗତା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵାଂ ତତ୍ର ଗମନୋତ୍ସୁକା
ମୁଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଆତୁର।
ନାମନ୍ତ୍ରିତାସି ତାତେନ ଉତାହୋସ୍ଵିଦ୍ ଵ୍ରଜିଷ୍ଯସି
ତୁମକୁ ତୁମ ବାପା ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲେ କି, କିମ୍ବା ତୁମେ ଯିବୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛ?
ମାତୃଷ୍ଵସଃ ଶଶାଙ୍କଶ୍ଚ ସପତ୍ନୀକୋ ଗତଃ କ୍ରତୁମ୍
ମୋ ମାମା ଶଶାଙ୍କ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଯଜ୍ଞକୁ ଗଲେ।
ନିମନ୍ତ୍ରିତାଃ କ୍ରତୌ ସର୍ଵେ କିଂ ନାସି ତ୍ଵଂ ନିମନ୍ତ୍ରିତା
ସମସ୍ତେ ଯଜ୍ଞକୁ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ; ତୁମକୁ କାହିଁକି ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇନଥିଲା?
ମନ୍ଯୁନାଭିପ୍ଲୁତା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପଞ୍ଚତ୍ଵମଗମତ୍ ତତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ରୋଧରେ ଆନ୍ଧା ହୋଇ ସେ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ମୁଞ୍ଚତୀ ଵାରି ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସସ୍ଵରଂ ଵିଲଲାପ ହ
ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲା, ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆଃ କିମେତଦିତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଯାଭ୍ଯାଶମୁପାଗତଃ
'ହାଁ, ଏହା କଣ?' ବୋଲି କହି, ସେ ଜୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କୃତ୍ତାଂ ପରଶୁନା ଭୂମୌ ଶ୍ଲଥାଙ୍ଗୀଂ ପତିତାଂ ସତୀମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଇଥିବା, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଶରୀର ଢିଲା ହୋଇଯାଇଥିବା ଏକ ସତୀକୁ।
କିମିଯଂ ପତିତା ଭୂମୌ ନିକୃତ୍ତେଵ ଲତା ସତୀ
ଏହି ସତୀ ଜଣେ ନିଷ୍ପାପ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ଏଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ଯେପରିକି କେହି ଲତାକୁ କାଟିଦେଇଥିବା ପରେ ସେ ଭୂମିରେ ଲୁହେଇଯାଏ?
ଶ୍ରତ୍ଵା ମଖସ୍ଥା ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଭଗିନ୍ଯଃ ପତିଭିଃ ସହ
ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଦକ୍ଷଙ୍କର ବୋନମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳୀରେ ଥିଲେ—
ମାତୃଷ୍ଵସା ଵିପନ୍ନେଯମନ୍ତର୍ଦୁଃଖେନ ଦହ୍ଯତୀ
ତାଙ୍କର ମାମୀ ଭିତରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପୁଡ଼ିଯାଇ, ଅସହାୟ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସର୍ଵଗାତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନିଶ୍ଚେରୁଃ ସହସାର୍ଚିଷଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହରୁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ବେଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଗଣାଃ ସିଂହମୁଖା ଜାତା ଵୀରଭଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ସିଂହମୁଖ ଦେବମାନେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଗତଃ କନଖଲଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଯତ୍ର ଦକ୍ଷୋ ଽଯଜତ୍ କ୍ରତୁମ୍
ସେ କନଖଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦକ୍ଷ ବଳି ଦେଉଥିଲେ।
ଦିଶି ପ୍ରତୀଚ୍ଯୁତ୍ତରାଯାଂ ତସ୍ଥୌ ଶୂଲଧରୋ ମୁନେ
ଉତ୍ତର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ହେ ମୁନି, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଠିଆ ହେଲେ।
ମଧ୍ଯେ ତ୍ରିରଶୂଲଧୃକ୍ ଶର୍ଵସ୍ତସ୍ଥୌ କ୍ରୋଧାନ୍ମହାମୁନେ
ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ମହାମୁନି, ଶର୍ବ କ୍ରୋଧରେ ତିନିଠାରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ଋଷଯୋ ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କିମିଦଂ ତ୍ଵିତ୍ଯଚିନ୍ତଯନ୍
ଋଷି, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ— 'ଏହା କ'ଣ ଘଟୁଛି?'
ଦ୍ଵାରପାଲସ୍ତଦା ଧର୍ମୋ ଵୀରଭଦ୍ରମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷକ ଧର୍ମ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
କରେଣୈକେନ ଜଗ୍ରାହ ତ୍ରିଶୁଲଂ ଵହ୍ନିସନ୍ନିଭମ୍
ସେ ଏକ ହାତରେ ଅଗ୍ନିପରି ତେଜସ୍ୱୀ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଲେ।
ଚତୁର୍ଥେନ ଗଦାଂ ଗୃହ୍ଯ ଧର୍ମମଭ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ ଗଣଃ
ଚତୁର୍ଥ ହାତରେ ଗଦା ଧରି, ଗଣମାନେ ଧର୍ମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ତସ୍ଥାଵଷ୍ଟଭୁନଜୋ ଭୂତ୍ଵା ନାନାଯୁଧଧରୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ସେ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଅଠଟି ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଚାପମାର୍ଗଣଭୃତ୍ତସ୍ଥୌ ହନ୍ତୁକାମୋ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ସେନାପତିଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଵଵର୍ଷ ମାର୍ଗଣାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାନ୍ ଯଥା ପ୍ରାଵୃଷି ତୋଯଦଃ
ସେ ବର୍ଷାକାଳର ମେଘ ଯେପରି ଝରି ଝରି ପାଣି ପକାଏ, ସେପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।
ରୁଧିରାରୁଣସିକ୍ତାଙ୍ଗୌ କିଂଶୁକାଵିଵ ରେଜତୁଃ
ତାଙ୍କର ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି କିଂଶୁକ ଗଛ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ସହସା ଦେଵା ଉତ୍ତସ୍ଥୁଃ ସାଯୁଧା ମୁନେ
ଏହା ହଠାତ୍ ଦେଖି, ମୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଉଠିପଡ଼ିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵେକାଦଶୈଵ ହି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ୟାରହଟି ଆଦିତ୍ୟ, ଏବଂ ଏଗାରଟି ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ,
ଯକ୍ଷାଃ କିଂପୁରୁଷାଶ୍ଚୈଵ ଖଗାଶ୍କ୍ରଧରାସ୍ତଥା
ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ,
ସୋମଵଂଶୋଦ୍ଭଵଶ୍ଚୋଗ୍ରୋ ଭୋଜକୀର୍ତିର୍ମହାଭୁଜଃ
ସୋମବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଭୋଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉଗ୍ର,
ତେ ସର୍ଵେ ଽଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ ରୌଦ୍ରଂ ଵୀରଭଦ୍ରମୁଦାଯୁଧାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଭୟଙ୍କର ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ସର୍ଵାନେଵ ଶରୋତ୍କରୈଃ
ସେ ତେଜ ଗତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଧାଇ, ବହୁ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।