ତପଃ ସମାଶ୍ରିତା ଭୀରୁ ସଂଶଯଃ ପ୍ରତିଭାତି ମେ
ହେ ଭୟଭିତେ, ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଛ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଲାଗୁଛି ତୁମ ମନରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ଅଛି।
ସୁଭୋଗା ଭୋଗିତାଃ କାଲେ ଵ୍ରଜନ୍ତି ସ୍ଥିରଯୌଵନେ
ଯେଉଁ ସମୟରେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯୁବାବସ୍ଥା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ରୂପାଭିଜନମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତଚ୍ଚ ତେ ଵିଦ୍ଯତେ ବହୁ
ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ କୁଳ ଓ ଧନ-ଦୌଲତ—ଏସବୁ ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଅଛି।
ଚୀନାଂଶୁକଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କିଂ ତ୍ଵଂ ଵଲ୍କଲଧାରିଣୀ
ଚୀନା ପଟ ଛାଡ଼ି ତୁମେ କାହିଁକି ଚାଲା ଚେରା ପିନ୍ଧିଛ?
ଭିକ୍ଷଵେ କଥଯାମାସ ଯଥାଵତ୍ ସା ହି ନାରଦ
ସେ ଭିକ୍ଷୁକୁ ସତ୍ୟ କଥା ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ କହିଲେ, ହେ ନାରଦ।
ତଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵିଯଂ କାଲୀ ହରଂ ଭର୍ତାରମିଚ୍ଛତି
ଶୁଣ, ଏହି କାଳୀ ହରଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହେ।
ଵିହସ୍ଯ ଚ ମହାହାସଂ ଭିକ୍ଷୁରାହ ଵଚସ୍ତ୍ଵିଦମ୍
ବଡ଼ ହସି ସହିତ ଭିକ୍ଷୁ ଏହି କଥା କହିଲେ:
କଥଂ କରଃ ପଲ୍ଲଵକୋମଲସ୍ତେ ସମେଷ୍ଯତେ ଶାର୍ଵକରଂ ସସର୍ପମ୍
ତୁମ ହାତ ଯେଉଁଠି ମୃଦୁ ଅଂକୁର ପରି, ସେହି ହାତ କିପରି ସର୍ପଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ହାତ ସହିତ ମିଶିବ?
ତ୍ଵଂ ଚନ୍ଦନାକ୍ତା ସ ଭସ୍ମଭୂଷିତୋ ନ ଯୁକ୍ତରୂପଂ ପ୍ରତିଭାତି ମେ ତ୍ଵିଦମ୍
ତୁମେ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ସେ ଚିତାଭସ୍ମ ଲଗାଇଛନ୍ତି—ଏହି ଯୋଗ ମୋତେ ଉଚିତ ଲାଗୁନାହିଁ।
ମା ମୈଵଂ ଵଦ ବିକ୍ଷୋ ତ୍ଵଂ ହରଃ ସର୍ଵଗୁଣାଧିକଃ
ଏପରି କଥା କହିବା ନାହିଁ, ଭିକ୍ଷୁ; ହର ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଲଙ୍କୃତୋ ଵା ଦେଵେଶସ୍ତଥା ଵାପ୍ଯନଲଙ୍କୃତଃ
ସଜ୍ଜିତ ହେଉନ୍ କି ନ ହେଉନ୍, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସଦା ଏକେ ରହନ୍ତି।
ନ ତଥା ନିନ୍ଦକଃ ପାପୀ ଯଥା ଶୃଣ୍ଵନ୍ ଶଶିପ୍ରଭେ
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଯିଏ କେବଳ ଶୁଣେ, ସେ ତତ୍ତେ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ଲୋକ ତୁଳନାରେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ।
ତତୋ ଽତ୍ଯଜଦ୍ ଭିକ୍ଷୁରୂପଂ ସ୍ଵରୂପସ୍ଥୋ ଽଭଵଚ୍ଛିଵଃ
ତାପରେ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଶିବ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଵାର୍ଥାଯ ପ୍ରହେଷ୍ଯାମି ମହର୍ଷିନ୍ ହିମଵଦ୍ଗୃହେ
ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ମହାର୍ଷିମାନେକୁ ହିମବତଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇବି।
ଅସୌ ଭଦ୍ରେଶ୍ଵରେତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତୋ ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଏହି ଜଗତରେ 'ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।
ପୂଜଯିଷ୍ଯନ୍ତି ସତତଂ ମାନଵାଶ୍ଚ ଶୁଭେପ୍ସଵଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସେଙ୍କୁ ପୂଜିବେ।
ଜଗାମାମ୍ବରମାଵିଶ୍ଯ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ପିତୁଃ
ସେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୃଥୂଦକଂ ଜଗାମାଥ ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରେ ଵିଧାନତଃ
ତାପରେ ପୃଥୁ ଜଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ସନନ୍ଦିଃ ସଗଣଃ ସଵାହନୋ ମହାଗିରିଂ ମନ୍ଦରମାଜଗାମ
ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ସହଚର ଏବଂ ଯାନ ସହିତ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ଆସିଲେ।
ଚକ୍ରେ ଦିଵ୍ଯଫଲୈର୍ଜଲେନ ଶୁଚିନା ମୂଲୈଶ୍ଚ କନ୍ଦାଦିଭିଃ ପୂଜାଂ ସର୍ଵଗଣେଶ୍ଵରୈଃ ସହ ଵିଭୋରଦ୍ରିସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ ତୁ
ସମସ୍ତ ଗଣପତିଙ୍କ ସହିତ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଫଳ, ପବିତ୍ର ଜଳ, ମୂଳ ଏବଂ କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପାହାଡ଼ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସସ୍ମାର ଚ ମହର୍ଷିସ୍ତୁ ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯା ସମଂ ତତଃ
ତାପରେ ମହାର୍ଷି ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସମାଜଗ୍ମୁର୍ମହାଶୈଲଂ ମନ୍ଦରଂ ଚାରୁକନ୍ଦରମ୍
ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଗୁହା ଥିବା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭିପୂଜ୍ଯୈତାନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଉଠି ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଧୂତପାପସ୍ତଥା ଜାତୋ ଭଵତାଂ ପାଦପଙ୍କଜୈଃ
ଆପଣମାନଙ୍କର ପଦପଙ୍କଜର ଧୂଳିରେ, ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
ଶିଲାସୁ ପଦ୍ମଵାର୍ଣାସୁ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣାସୁ ଚ ମୃଦୁଷ୍ଵପି
ପାହାଡ଼ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ମନ୍ଦାର ରଙ୍ଗର, ମୃଦୁ ଏବଂ ସ୍ଲାକ୍ଷଣ।
ସମମେଵ ତ୍ଵରୁନ୍ଧତ୍ଯା ଵିଵିଶୁଃ ଶୈଲସାନୁନି
ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଢାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅର୍ଘ୍ଯାଦିନା ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରଯତମାନସଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କରି, ସେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଆତ୍ମନୋ ଯଶସୋ ଵୃଦ୍ଧ୍ଯୈ ସପ୍ତର୍ଷୀନ୍ ଵିନଯାନ୍ଵିତାନ୍
ନିଜ କୀର୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସେ ନମ୍ରତା ଥିବା ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଭରଦ୍ଵାଜ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵମଙ୍ଗିରସ୍ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଚ
ଭରଦ୍ୱାଜ, ତୁମେ ଶୁଣ; ଅଙ୍ଗିରାସ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
ଉତ୍ସସର୍ଜ ସତୀ ପ୍ରାଣାନ୍ ଯୋଗଦୃଷ୍ଟ୍ଯ ପୁରା କିଲଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସତୀ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।