ପ୍ରତ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପର୍ଯଟନ୍ ସ ତଂ କାଲ୍ଯାଶ୍ରମମାଗତଃ
ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଘୁରି, ସେ କାଳୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦିଦଂ ତତଃ
ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ସେ ପଛରେ ପଚାରିଲେ:
କ୍ଵ ଚ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିଗନ୍ତାସି ମମ ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵେଦଯ
ତୁମେ କେଉଁଠି ଏବଂ କେବେ ଯିବା? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।
ଅଥାତସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ପୃଥୂଦକମ୍
ଏବେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ମୁଁ ପୃଥୂଦକକୁ ଯିବି।
ପଥି ସ୍ନାନେନ ଚ ଫଲଂ କେଷୁ କିଂ ଲବ୍ଦଵାନସି
ପଥରେ ସ୍ନାନ କରି, କେଉଁଠି କେଉଁଠି କଣ ଫଳ ପାଇଛ?
ତତୋ ଽଥ ତୀର୍ଥେ କୁବ୍ଜାମ୍ରେ ଜଯନ୍ତେ ଚଣ୍ଡିକେଶ୍ଵରେ
ତାପରେ, କୁବ୍ଜାମ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଏବଂ ଜୟନ୍ତ ଚଣ୍ଡିକେଶ୍ୱର ଠାରେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯାମଗ୍ନିକୁଣ୍ଡେ ଭଦ୍ରାଯାଂ ତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ
ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଏବଂ ଦେବଲୋକର ଭଦ୍ରା ନାମକ ସ୍ଥାନରେ,
ନିଥ୍କାମେନ କୃତଂ ସ୍ନାନଂ ତତୋ ଽଭ୍ଯାଗାଂ ତଵାଶ୍ରମମ୍
ମୁଁ ସେଠାରେ କୌଣସି ଆଶା ଛାଡ଼ି ସ୍ନାନ କରିଲି, ତାପରେ ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲି।
ପୃଚ୍ଛାମି ଯଦହଂ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ତତ୍ର ନ କ୍ରୋଦ୍ଧୁମର୍ହସି
ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏଥିପାଇଁ ମୋ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ବାଲ୍ଯେ ଽପି ସଂଯତତନୁସ୍ତତ୍ତୁ ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍
ପିଲାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଦେହର ନିୟମିତତା ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ତପଃ ସମାଶ୍ରିତା ଭୀରୁ ସଂଶଯଃ ପ୍ରତିଭାତି ମେ
ହେ ଭୟଭିତେ, ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଛ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଲାଗୁଛି ତୁମ ମନରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ଅଛି।
ସୁଭୋଗା ଭୋଗିତାଃ କାଲେ ଵ୍ରଜନ୍ତି ସ୍ଥିରଯୌଵନେ
ଯେଉଁ ସମୟରେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯୁବାବସ୍ଥା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ରୂପାଭିଜନମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତଚ୍ଚ ତେ ଵିଦ୍ଯତେ ବହୁ
ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ କୁଳ ଓ ଧନ-ଦୌଲତ—ଏସବୁ ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଅଛି।
ଚୀନାଂଶୁକଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କିଂ ତ୍ଵଂ ଵଲ୍କଲଧାରିଣୀ
ଚୀନା ପଟ ଛାଡ଼ି ତୁମେ କାହିଁକି ଚାଲା ଚେରା ପିନ୍ଧିଛ?
ଭିକ୍ଷଵେ କଥଯାମାସ ଯଥାଵତ୍ ସା ହି ନାରଦ
ସେ ଭିକ୍ଷୁକୁ ସତ୍ୟ କଥା ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ କହିଲେ, ହେ ନାରଦ।
ତଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵିଯଂ କାଲୀ ହରଂ ଭର୍ତାରମିଚ୍ଛତି
ଶୁଣ, ଏହି କାଳୀ ହରଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହେ।
ଵିହସ୍ଯ ଚ ମହାହାସଂ ଭିକ୍ଷୁରାହ ଵଚସ୍ତ୍ଵିଦମ୍
ବଡ଼ ହସି ସହିତ ଭିକ୍ଷୁ ଏହି କଥା କହିଲେ:
କଥଂ କରଃ ପଲ୍ଲଵକୋମଲସ୍ତେ ସମେଷ୍ଯତେ ଶାର୍ଵକରଂ ସସର୍ପମ୍
ତୁମ ହାତ ଯେଉଁଠି ମୃଦୁ ଅଂକୁର ପରି, ସେହି ହାତ କିପରି ସର୍ପଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ହାତ ସହିତ ମିଶିବ?
ତ୍ଵଂ ଚନ୍ଦନାକ୍ତା ସ ଭସ୍ମଭୂଷିତୋ ନ ଯୁକ୍ତରୂପଂ ପ୍ରତିଭାତି ମେ ତ୍ଵିଦମ୍
ତୁମେ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ସେ ଚିତାଭସ୍ମ ଲଗାଇଛନ୍ତି—ଏହି ଯୋଗ ମୋତେ ଉଚିତ ଲାଗୁନାହିଁ।
ମା ମୈଵଂ ଵଦ ବିକ୍ଷୋ ତ୍ଵଂ ହରଃ ସର୍ଵଗୁଣାଧିକଃ
ଏପରି କଥା କହିବା ନାହିଁ, ଭିକ୍ଷୁ; ହର ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଲଙ୍କୃତୋ ଵା ଦେଵେଶସ୍ତଥା ଵାପ୍ଯନଲଙ୍କୃତଃ
ସଜ୍ଜିତ ହେଉନ୍ କି ନ ହେଉନ୍, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସଦା ଏକେ ରହନ୍ତି।
ନ ତଥା ନିନ୍ଦକଃ ପାପୀ ଯଥା ଶୃଣ୍ଵନ୍ ଶଶିପ୍ରଭେ
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଯିଏ କେବଳ ଶୁଣେ, ସେ ତତ୍ତେ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ଲୋକ ତୁଳନାରେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ।
ତତୋ ଽତ୍ଯଜଦ୍ ଭିକ୍ଷୁରୂପଂ ସ୍ଵରୂପସ୍ଥୋ ଽଭଵଚ୍ଛିଵଃ
ତାପରେ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଶିବ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଵାର୍ଥାଯ ପ୍ରହେଷ୍ଯାମି ମହର୍ଷିନ୍ ହିମଵଦ୍ଗୃହେ
ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ମହାର୍ଷିମାନେକୁ ହିମବତଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇବି।
ଅସୌ ଭଦ୍ରେଶ୍ଵରେତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତୋ ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଏହି ଜଗତରେ 'ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।
ପୂଜଯିଷ୍ଯନ୍ତି ସତତଂ ମାନଵାଶ୍ଚ ଶୁଭେପ୍ସଵଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସେଙ୍କୁ ପୂଜିବେ।
ଜଗାମାମ୍ବରମାଵିଶ୍ଯ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ପିତୁଃ
ସେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୃଥୂଦକଂ ଜଗାମାଥ ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରେ ଵିଧାନତଃ
ତାପରେ ପୃଥୁ ଜଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ସନନ୍ଦିଃ ସଗଣଃ ସଵାହନୋ ମହାଗିରିଂ ମନ୍ଦରମାଜଗାମ
ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ସହଚର ଏବଂ ଯାନ ସହିତ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ଆସିଲେ।
ଚକ୍ରେ ଦିଵ୍ଯଫଲୈର୍ଜଲେନ ଶୁଚିନା ମୂଲୈଶ୍ଚ କନ୍ଦାଦିଭିଃ ପୂଜାଂ ସର୍ଵଗଣେଶ୍ଵରୈଃ ସହ ଵିଭୋରଦ୍ରିସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ ତୁ
ସମସ୍ତ ଗଣପତିଙ୍କ ସହିତ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଫଳ, ପବିତ୍ର ଜଳ, ମୂଳ ଏବଂ କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପାହାଡ଼ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।