ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଧିକତେଜୋ ଽସ୍ଯା ଵିନିଵେଦ୍ଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ତାଙ୍କର ତେଜ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅଧିକ ବୋଲି ଜଣାଇ, ସେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ ହେଲେ ।
ଯୂଯଂ ଯତ୍ତେଜସା ନୂନଂ ଵିକ୍ଷିପ୍ତାସ୍ତୁ ହତପ୍ରଭାଃ
ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ, ତୁମର ପ୍ରଭା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି ।
ସତାରକଂ ହି ମହିଷଂ ଵିଦଧ୍ଵଂ ନିହତଂ ରଣେ
ନିଶ୍ଚିତ ମହିଷକୁ ତାରାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କର ।
ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନ୍ଯେଵ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ସଦ୍ଯୋ ଵୈ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ସେମାନେ ସତ୍ୱରା ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଗଲା ।
ନିଵର୍ତ୍ଯ ତପସସ୍ତସ୍ମାତ୍ ସଦାରୋ ହ୍ଯନଯଦ୍ଗୃହାନ୍
ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଵିଚଚାର ମହାଶୈଲାନ୍ ସେରୁପ୍ରାଗ୍ର୍ଯାନ୍ ମହାମତିଃ
ମହାମନା ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ତେନାର୍ଚିତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାସୌ ତାଂ ରାତ୍ରିମଵସଦ୍ଧରଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ସେ ରାତି ସେଠାରେ କାଟିଲେ ।
ଇହୈଵ ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ଵିଭୋ ତପଃସାଧନାକାରଣାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତପସ୍ୟା ସାଧନା ପାଇଁ ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ ।
ତସ୍ଥାଵାଶ୍ରମମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵାସଂ ନିରାଶ୍ରଯମ୍
ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ରହିଲେ, ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ି ଏବଂ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ବିନା ଥିଲେ।
ତଂ ଦେଶମଗମତ୍ କାଲୀ ଗିରିରାଜସୁତା ଶୁଭା
ସେଠାକୁ ଶୁଭା କାଳୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଆସିଲେ।
ସ୍ଵାଗତେନାଭିସଂପୂଜ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଯୋଗରତୋ ହରଃ
ହର, ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ବାଗତ କରି, ସେଠି ରହିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ଶୌଵୌ ସଖୀଭିଃ ସହ ଭାମିନୀ
ତାହାଙ୍କ ସହ ଥିବା ସଖୀମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ମହିଳା ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ନ ଯୁକ୍ତଂ ଚୈଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥ ସଗଣୋ ଽନ୍ତର୍ଦଧେ ତତଃ
ତାପରେ, 'ଏହିପରି ଠିକ୍ ନୁହେଁ' ବୋଲି କହି, ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଦୁଃଖେନ ଦହ୍ଯନ୍ତୀ ପିତରଂ ପ୍ରାହ ପାର୍ଵତୀ
ଭିତରେ ଦୁଃଖରେ ପୁଡ଼ୁଥିବା ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆରାଧନାଯ ଦେଵସ୍ଯ ଶଙ୍କରସ୍ଯ ପିନାକିନଃ
ପିନାକଧାରୀ ଦେବତା ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ।
ଲଲିତାଖ୍ଯା ତପସ୍ତେପେ ହରାରାଧନାକାମ୍ଯଯା
ଲଳିତା ନାମକ ସେ, ହରଙ୍କ ପୂଜା ଆଶାରେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସମିତ୍କୁଶଫଲଂ ଚାପି ମୂଲାହରଣମାଦିତଃ
ସେ ସମିତ, କୁଶ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଆଣିବାରୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କୃତସ୍ତୁ ତେଜସା ଯୁକ୍ତୋ ଭଦ୍ରମସ୍ତ୍ଵିତି ସାବ୍ରଵୀତ୍
ତପସ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ହେଉ।'
ତତୋ ଽସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟିମଗମଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯା ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକୃତ୍
ତାପରେ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଯଜ୍ଞୋପଵୀତୀ ଛତ୍ରୀ ଚ ମୃଗାଜିନଧରସ୍ତଥା
ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, ଛତା ଧରି, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପର୍ଯଟନ୍ ସ ତଂ କାଲ୍ଯାଶ୍ରମମାଗତଃ
ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଘୁରି, ସେ କାଳୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦିଦଂ ତତଃ
ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ସେ ପଛରେ ପଚାରିଲେ:
କ୍ଵ ଚ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିଗନ୍ତାସି ମମ ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵେଦଯ
ତୁମେ କେଉଁଠି ଏବଂ କେବେ ଯିବା? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।
ଅଥାତସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ପୃଥୂଦକମ୍
ଏବେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ମୁଁ ପୃଥୂଦକକୁ ଯିବି।
ପଥି ସ୍ନାନେନ ଚ ଫଲଂ କେଷୁ କିଂ ଲବ୍ଦଵାନସି
ପଥରେ ସ୍ନାନ କରି, କେଉଁଠି କେଉଁଠି କଣ ଫଳ ପାଇଛ?
ତତୋ ଽଥ ତୀର୍ଥେ କୁବ୍ଜାମ୍ରେ ଜଯନ୍ତେ ଚଣ୍ଡିକେଶ୍ଵରେ
ତାପରେ, କୁବ୍ଜାମ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଏବଂ ଜୟନ୍ତ ଚଣ୍ଡିକେଶ୍ୱର ଠାରେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯାମଗ୍ନିକୁଣ୍ଡେ ଭଦ୍ରାଯାଂ ତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ
ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଏବଂ ଦେବଲୋକର ଭଦ୍ରା ନାମକ ସ୍ଥାନରେ,
ନିଥ୍କାମେନ କୃତଂ ସ୍ନାନଂ ତତୋ ଽଭ୍ଯାଗାଂ ତଵାଶ୍ରମମ୍
ମୁଁ ସେଠାରେ କୌଣସି ଆଶା ଛାଡ଼ି ସ୍ନାନ କରିଲି, ତାପରେ ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲି।
ପୃଚ୍ଛାମି ଯଦହଂ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ତତ୍ର ନ କ୍ରୋଦ୍ଧୁମର୍ହସି
ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏଥିପାଇଁ ମୋ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ବାଲ୍ଯେ ଽପି ସଂଯତତନୁସ୍ତତ୍ତୁ ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍
ପିଲାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଦେହର ନିୟମିତତା ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।