ଆପୋମଯୀ ପ୍ଲାଵଯନ୍ତୀ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵିମଲା ଜଟାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶୁଧ୍ଧ ପାଣିଅଂଶ ଯୁକ୍ତ ଜଟା ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବହିଯାଇଲା ।
ବ୍ରହ୍ମଣେ ତାଂ ନିଵେଦ୍ଯୈଵଂ ତାମପ୍ଯାହ ପ୍ରଜାପତିଃ ଯଥା ମନ୍ନାମସଂଯୁକ୍ତୋ ମହିଷଘ୍ନୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ପ୍ରଜାପତି କହିଲେ, "ମୋର ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ମିଶି, ତୁମେ ମହିଷକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ ।"
ଯା ମଦ୍ଵାକ୍ଯମଲଙ୍ଘ୍ଯଂ ଵୈ ସୁରୈର୍ଲଙ୍ଘଯସେ ବଲାତ୍
ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏଠି ତୁମେ ବଳପୂର୍ବକ ଭଙ୍ଗ କରାଯାଉଛ ।
ଯା ମଦ୍ଵାକ୍ଯମଲଙ୍ଘ୍ଯଂ ଵୈ ସୁରୈର୍ଲଙ୍ଘଯସେ ବଲାତ୍
ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏଠି ତୁମେ ବଳପୂର୍ବକ ଭଙ୍ଗ କରାଯାଉଛ ।
ପ୍ରତୀଚ୍ଛତ୍ କୃତ୍ତିକାଯୋଗଂ ଶୈଲେଯା ଵିଗ୍ରହଂ ଦୃଢମ୍
କୃତ୍ତିକା ସହ ଯୋଗ ପାଇ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଦୃଢ଼ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ ।
ତପସୋ ଵାରଯମାସ ଉମେତ୍ଯେଵାବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ସା
ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆସି କହିଲେ—
ଉମେତ୍ଯେଵ ହି କନ୍ଯାଯାଃ ସା ଜଗାମ ତପୋଵନମ୍
ଏଭଳି ଆସି, ସେ କନ୍ୟା ତପୋବନକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ରୁଦ୍ରଂ ଚେତସି ସଂଧାଯ ତପସ୍ତେପେ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମନରେ ଧରି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କଲେ ।
ଇହାନଯଧ୍ଵଂ ତାଂ କାଲୀଂ ତପସ୍ଯନ୍ତୀଂ ହିମାଲଯେ
ହିମାଳୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସେ କାଳୀକୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ ।
ତେଜସା ଵିଜିତାସ୍ତସ୍ଯା ନ ଶେକୁରୁପସର୍ପିତୁମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେନାହିଁ ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଧିକତେଜୋ ଽସ୍ଯା ଵିନିଵେଦ୍ଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ତାଙ୍କର ତେଜ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅଧିକ ବୋଲି ଜଣାଇ, ସେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ ହେଲେ ।
ଯୂଯଂ ଯତ୍ତେଜସା ନୂନଂ ଵିକ୍ଷିପ୍ତାସ୍ତୁ ହତପ୍ରଭାଃ
ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ, ତୁମର ପ୍ରଭା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି ।
ସତାରକଂ ହି ମହିଷଂ ଵିଦଧ୍ଵଂ ନିହତଂ ରଣେ
ନିଶ୍ଚିତ ମହିଷକୁ ତାରାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କର ।
ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନ୍ଯେଵ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ସଦ୍ଯୋ ଵୈ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ସେମାନେ ସତ୍ୱରା ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଗଲା ।
ନିଵର୍ତ୍ଯ ତପସସ୍ତସ୍ମାତ୍ ସଦାରୋ ହ୍ଯନଯଦ୍ଗୃହାନ୍
ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଵିଚଚାର ମହାଶୈଲାନ୍ ସେରୁପ୍ରାଗ୍ର୍ଯାନ୍ ମହାମତିଃ
ମହାମନା ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ତେନାର୍ଚିତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାସୌ ତାଂ ରାତ୍ରିମଵସଦ୍ଧରଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ସେ ରାତି ସେଠାରେ କାଟିଲେ ।
ଇହୈଵ ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ଵିଭୋ ତପଃସାଧନାକାରଣାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତପସ୍ୟା ସାଧନା ପାଇଁ ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ ।
ତସ୍ଥାଵାଶ୍ରମମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵାସଂ ନିରାଶ୍ରଯମ୍
ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ରହିଲେ, ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ି ଏବଂ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ବିନା ଥିଲେ।
ତଂ ଦେଶମଗମତ୍ କାଲୀ ଗିରିରାଜସୁତା ଶୁଭା
ସେଠାକୁ ଶୁଭା କାଳୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଆସିଲେ।
ସ୍ଵାଗତେନାଭିସଂପୂଜ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଯୋଗରତୋ ହରଃ
ହର, ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ବାଗତ କରି, ସେଠି ରହିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ଶୌଵୌ ସଖୀଭିଃ ସହ ଭାମିନୀ
ତାହାଙ୍କ ସହ ଥିବା ସଖୀମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ମହିଳା ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ନ ଯୁକ୍ତଂ ଚୈଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥ ସଗଣୋ ଽନ୍ତର୍ଦଧେ ତତଃ
ତାପରେ, 'ଏହିପରି ଠିକ୍ ନୁହେଁ' ବୋଲି କହି, ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଦୁଃଖେନ ଦହ୍ଯନ୍ତୀ ପିତରଂ ପ୍ରାହ ପାର୍ଵତୀ
ଭିତରେ ଦୁଃଖରେ ପୁଡ଼ୁଥିବା ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆରାଧନାଯ ଦେଵସ୍ଯ ଶଙ୍କରସ୍ଯ ପିନାକିନଃ
ପିନାକଧାରୀ ଦେବତା ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ।
ଲଲିତାଖ୍ଯା ତପସ୍ତେପେ ହରାରାଧନାକାମ୍ଯଯା
ଲଳିତା ନାମକ ସେ, ହରଙ୍କ ପୂଜା ଆଶାରେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସମିତ୍କୁଶଫଲଂ ଚାପି ମୂଲାହରଣମାଦିତଃ
ସେ ସମିତ, କୁଶ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଆଣିବାରୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କୃତସ୍ତୁ ତେଜସା ଯୁକ୍ତୋ ଭଦ୍ରମସ୍ତ୍ଵିତି ସାବ୍ରଵୀତ୍
ତପସ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ହେଉ।'
ତତୋ ଽସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟିମଗମଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯା ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକୃତ୍
ତାପରେ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଯଜ୍ଞୋପଵୀତୀ ଛତ୍ରୀ ଚ ମୃଗାଜିନଧରସ୍ତଥା
ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, ଛତା ଧରି, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।