ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯଥେତ୍ଯୁକ୍ତେ କୁରୁର୍ଵରମଯାଚତ
ଯେତେବେଳେ କୁହାଗଲା, 'ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ', ତେବେ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ ।
ସ୍ନାତାନାଂ ଚ ମୃତାନାଂ ଚ ମହାପୁଣ୍ଯଫଲଂ ତ୍ଵିହ
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଓ ମୃତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ ।
ହୋମଯଜ୍ଞାଦିକଂ ଚାନ୍ଯଚ୍ଛୁଭଂ ଵାପ୍ଯଶୁଭଂ ଵିଭୋ
ହୋମ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେକୌଣସି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ,
ଅକ୍ଷଯଂ ପ୍ରଵରେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଭଵତ୍ଵତ୍ର ମହାଫଲମ୍
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମହାଫଳ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ରହୁ ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତସ୍ତେନାହଂ ରାଜ୍ଞା ବାଢମୁଵାଚ ତମ୍
ସେଉଁଠି ସେ ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଲି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲି।
ତଥାନ୍ତକାଲେ ମାମେଵ ଲଯଟମେଷ୍ଯସି ସୁଵ୍ରତ
ହେ ସଦ୍ବ୍ରତ, ତୁମର ଜୀବନର ଶେଷବେଳେ ତୁମେ କେବଳ ମୋରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ।
ତତ୍ରୈଵ ଯାଜକା ଯଜ୍ଞାନ୍ ଯଜିଷ୍ଯନ୍ତି ସହସ୍ରଶଃ
ସେଠାରେ, ପୁରୋହିତମାନେ ହଜାର ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିବେ।
ଯକ୍ଷଂ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରନାମାନଂ ଵାସୁକିଂ ଚାପି ପନ୍ନଗମ୍
ଏଠି ଚନ୍ଦ୍ର ନାମକ ଯକ୍ଷ ଏବଂ ବାସୁକି ନାମକ ସର୍ପ,
ଅଜାଵନଂ ଚ ନୃପତିଂ ମହୋଦେଵଂ ଚ ପାଵକମ୍
ଏବଂ ଅଜାବନ ନାମକ ରାଜା ଓ ମହାଦେବ ନାମକ ଅଗ୍ନି,
ଅମୀଷାଂ ବଲିନୋ ଽନ୍ଯେ ଚ ଭୃତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵାନୁଯାଯିନଃ
ଏମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚାକର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ,
ସ୍ନାତୁଂ ନ ଯଚ୍ଛନ୍ତି ମହୋଗ୍ରରୂପାସ୍ତଵନ୍ଯସ୍ଯ ଭୂତାଃ ସଚରାଚରାଣାମ୍
ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରକୃତିର ଭୂତମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଯା ନଦୀ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖତାଂ ପ୍ରଯାତା ଯତ୍ରୌଘଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଶୁଭା ଜତାଢ୍ଯା
ଏଠି, ଶୁଭ ଜଟା ଥିବା ପବିତ୍ର ନଦୀ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବହୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଲୋକ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମହୀ ଜଲଂ ଵହ୍ନିସମୀରମେଵ ଖଂ ତ୍ଵେଵମାଦୌ ଵିବଭୌ ପୃଥୂଦକଃ
ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ପବନ ଓ ଆକାଶ—ଏଭଳି ଆଦିରେ ବିସ୍ତୃତ ଜଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲା।
ସଂନିର୍ମିତାନୀହ ମହାଭୁଜେନ ତଚ୍ଚୈକ୍ଯମାଗାତ୍ ସଲିଲଂ ମହୀଷୁ
ଏଠି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଥିବା ଜଣେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ସେଇ ଜଳ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା।
ତଂ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ମହାତୀର୍ଥଂ ଯାଵତ୍ ସଂନିଧିଵୋଧିତମ୍
ତୁମେ ସେଇ ମହାତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ପବିତ୍ରତା ବ୍ୟକ୍ତ ଅଛି।
ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସା ତିଥିଃ ପୁଣ୍ଯା ତ୍ଵକ୍ଷଯା ପରିଗୀଯତେ
ସେଇ ପବିତ୍ର ତିଥି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ରହିଛି ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସିତ।
ପିତୄନ୍ ଆରାଧଯଧ୍ଵଂ ହି ତତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧେନ ଭକ୍ତିତତଃ
ସେଠାରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ତୁମେ ପିତୃପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର।
ସମାଜଗ୍ମୁଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥଂ ପୃଥୂଦକମ୍
ସେମାନେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ, ପବିତ୍ର ପୃଥୂଦକ ତୀର୍ଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ପୁଣ୍ଯାଂ ତିଥିଂ ପାପହରାଂ ତଵ କାଲୋ ଽଯମାଗତଃ
ପାପ ହରାଇଦେଇଥିବା ପବିତ୍ର ତିଥି ତୁମ ପାଇଁ ଆସିଛି।
ତ୍ଵଦାଯତ୍ତଂ ଗୁରୋ କାର୍ଯଂ ସୁରାଣାଂ ତତ୍ କୁରୁଷ୍ଵ ଚ
ହେ ଗୁରୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ତେଣୁ, ଏହା କର।
ଯଦି ଵର୍ଷାଧିପୋ ଽହଂ ସ୍ଯାଂ ତତୋ ଯାସ୍ଯାମି ଦେଵତାଃ
ଯଦି ମୁଁ ବର୍ଷାର ଅଧିପତି ହେବି, ତେବେ ମୁଁ ଯିବି, ହେ ଦେବତାମାନେ।
ତସ୍ଯାଂ ପୁରନ୍ଦରଃ ପ୍ରୀତଃ ପିଣ୍ଡଂ ପିତୃଷୁ ଭକ୍ତିତଃ
ସେଠାରେ, ପୁରନ୍ଦର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତାସ୍ତୁ ପିତରସ୍ତାଂ ପ୍ରାହୁସ୍ତନଯାଂ ନିଜାମ
ତାପରେ, ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ଝିଅକୁ କହିଲେ।
ପ୍ରୀତିମାନଭଵଚ୍ଚାସୌ ରରାମ ଚ ଯଥେଚ୍ଛଯା
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବଞ୍ଚିଲେ।
ଅଜୀଜନତ୍ ସା ତନଯାଶ୍ଚ ତିସ୍ରୋ ରୂପାତିଯୁକ୍ତାଃ ସୁରଯୋଷିତୋପମାଃ
ସେ ତିନି ଝିଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସେମାନେ ଅସାଧାରଣ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଭରପୂର ଥିଲେ, ଦେବୀମାନେ ପରି।
ସୁନାଭ ଇତି ଚ ଖ୍ଯାତଶ୍ଚତୁର୍ଥସ୍ତନଯୋ ଽଭଵତ୍
ଏକ ଚତୁର୍ଥ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ସୁନାଭ ନାମରେ ଜଣାଯାଉଥିଲା।
ରାଗିଣି ନାମ ସଂଜାତା ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ମେନାସୁତା ମୁନେ
ମୁନି, ମେନାଙ୍କର ବଡ଼ ଝିଅ ରାଗିଣୀ ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶ୍ଵେତମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରା କୁଟିଲା ନାମ ଚାପରା
ଅନ୍ୟ ଜଣୀ, କୁଟିଳା ନାମରେ, ସ୍ବେତ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ରୂପେଣାନୁପମା କାଲୀ ଜଘନ୍ଯା ମେନକାସୁତା
ମେନାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଝିଅ କାଳୀ, ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଥିଲେ।
କର୍ତୁଂ ତପଃ ପ୍ରଯାତାସ୍ତା ଦେଵାସ୍ତା ଦଦୃଶୁଃ ଶୁଭାଃ
ସେଇ ଶୁଭ ଦେବୀମାନେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ; ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।