ଉଦ୍ଭଵଂ ତସ୍ଯ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରବ୍ରଵୀତୁ ନଃ
ଭଗବାନ ଆମକୁ ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହନ୍ତୁ।
ଯସ୍ଯାଂ ହି ପିତରୋ ଦିଵ୍ଯାଃ ପୂଜ୍ଯାସ୍ମାଭିଃ ପ୍ରଯନ୍ତତଃ
ଯେଉଁଠି ଆମେ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଦିବ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରୋଦ୍ଭଵଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାଂସ୍ତାଂ ତିଥୀମପି
ସେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ତିଥି ନେଇ କଥା କହିଥିଲେ।
କୃସ୍ଯାଦୌ ସମଭଵଦୃକ୍ଷାତ୍ ସଂଵରଣୋ ଽଵତ୍
ଚାଷ ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ନକ୍ଷତ୍ରରୁ ସଂବରଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା।
ବାଲ୍ଯେ ଽପି ଧର୍ମନିରତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚ ସଦାଭଵତ୍
ବାଳ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ମୋର ଭକ୍ତ ଥିଲେ।
ସ ଚାସ୍ଯାଧ୍ଯାପଯାମାସ ସାଙ୍ଗାନ୍ ଵେଦାନୁଦାରଧୀଃ
ସେ ଉଦାର ମନ୍ତି ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶାଖା ସହିତ ବେଦ ପଢ଼ାଇଥିଲେ।
ସର୍ଵକର୍ମସୁ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଵସିଷ୍ଠଂ ତପସାଂ ନିଧିମ୍
ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଧନ, ଭରସା କରି ଦେଇଥିଲେ।
ଵୈଭ୍ରାଜଂ ସ ଜଗାମାଥ ଅଥୋନ୍ମାଦନମଭ୍ଯଯାତ୍
ତାପରେ ସେ ବୈଭ୍ରାଜ ଦେଶକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପରେ ଉନ୍ମାଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅଵିତୃପତଃ ସୁଗନ୍ଧସ୍ଯ ସମନ୍ତାଦ୍ ଵ୍ଯଚରଦ୍ ଵନମ୍
ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅତୃପ୍ତ ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କହ୍ଲାରପଦ୍ମକୁମୁଦୈଃ କମଲେନ୍ଦୀଵରୈରପି
କହଲାର, ପଦ୍ମ, କୁମୁଦ ଏବଂ ଦିନରେ ଖିଲୁଥିବା କମଳ ମଧ୍ୟରେ,
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ଦଦର୍ଶାଥ କନ୍ଯାଂ ସଂଵରଣୋ ଽଧିକାମ୍
ସେଠାରେ ସଂବରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଅଲଉକିକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜାତଃ ସା ଚ ତମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ କାମବାଣାତୁରାଭଵତ୍
ସେ କନ୍ୟା, ସଂବରଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତାହି ସ୍ନେହର ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହେଲେ।
ରାଜା ଚଲାସନୋ ଭୂମ୍ଯାଂ ନିପପାତ ତୁରଙ୍ଗମାତ୍
ରାଜାଙ୍କ ଆସନ ଡାହାଡ଼ି ହୋଇ, ସେ ଘୋଡ଼ାରୁ ପଡ଼ି ଭୂମିରେ ଗଲେ।
ସିଷିଚୁର୍ଵାରିଣାଭ୍ଯେତ୍ଯ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଽଭଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ସେମାନେ ନିକଟକୁ ଆସି ଜଳ ଛିଟିଲେ, ଏବଂ ସେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ଚେତନ ହେଲେ।
ତାଭିରାଶ୍ଵାସିତା ଚାପି ମଧୁରୈର୍ଵଚନାମ୍ବୁଭିଃ
ସେମାନଙ୍କର ମଧୁର କଥାରେ ଅନେକ ସାନ୍ତ୍ବନା ପାଇଲେ।
ଗତସ୍ତୁ ମେରୁଶିଖରଂ କାମଚାରୀ ଯଥାମରଃ
ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେବତାମାନେ ପରି ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଗଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ନାଶ୍ନାତି ଦିଵା ସ୍ଵପିତି ନୋ ନିଶି
ସେଇ ସମୟରୁ ସେ ଦିନେ ଖାଉନଥିଲେ, ରାତିରେ ଶୁଅନଥିଲେ।
ତପତୀତାପିତଂ ଵୀରଂ ପାର୍ଥିଵଂ ତପସାଂ ନିଧିଃ
ତପସ୍ୟାର ଧନ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ଥିଲେ, ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ।
ଵିଵେଶ ଦେଵଂ ତିଗ୍ମାଂଶୁ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଯନ୍ଦନେ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ତିବ୍ର ଆଲୋକର ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରତିପ୍ରଣମିତଶ୍ଚାସୌ ଭାସ୍କରେଣାଵିଶଦ୍ ରଥେ
ଭାସ୍କରଙ୍କ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର ପାଇଁ, ସେ ରଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶୋଭତେ ଵାରୁଣିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ଭାସ୍କରଃ
ଶ୍ରୀମାନ୍ ବାରୁଣୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ୟଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚାଗମନେ ହେତୁଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଦିଵାକରମ୍
ପଛରୁ ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ଆସିବାର କାରଣ କହିଲେ।
ସୁତାଂ ସଂଵରଣସ୍ଯାର୍ଥେ ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଦାତୁମର୍ହସି
ସଂବରଣଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଇଁ, ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଗୃହାଗତାଯ ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵାଯ ରାଜ୍ଞୋର୍ଽଥତଃ ସଂଵରଣସ୍ଯ ଦେଵାଃ
ରାଜା ସଂବରଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଘରକୁ ଆସିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ—
ସା ଚାପି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ନୃପାତ୍ମଜଂ ତଂ କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଵାରୁଣିମାହ ଦେଵୀ
ସେ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ହାତ ଜୋଡି ବାରୁଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟୋ ହ୍ଯରଣ୍ଯେ ଽମରଗର୍ଭତୁଲ୍ଯୋ ନୃପାତ୍ମଜୋ ଲକ୍ଷଣତୋ ଽଭିଜାନେ
ମୁଁ ଅରଣ୍ୟରେ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି—ସେ ଦେବସନ୍ତାନ ସମାନ; ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖି ଚିହ୍ନିପାରିଲି।
କଟିସ୍ତଥା ସିଂହକଟିର୍ଯଥୈଵ କ୍ଷାମଂ ଚ ମଧ୍ଯଂ ତ୍ରିବଲୀନିବଦ୍ଧମ୍
ତାଙ୍କର କଟି ସିଂହର କଟି ପରି, ମଧ୍ୟ ଶୁକ୍ଳ ଏବଂ ତିନୋଟି ଭ୍ରମରେ ଚିହ୍ନିତ।
ହସ୍ତୌ ତଥା ପଦ୍ମଦଲୋଦ୍ଭଵାଙ୍କୌ ଛତ୍ରାକୃତିସ୍ତସ୍ଯ ଶିରୋ ଵିଭାତି
ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପାଦ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଗଠିତ; ମୁଣ୍ଡ ଛତା ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ଦୀର୍ଘାଶ୍ଚ ତସ୍ଯାଙ୍ଗୁଲଯଃ ସୁପର୍ଵାଃ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ କରାଭ୍ଯାଂ ଦଶନାଶ୍ଚ ସୁଭ୍ରାଃ
ତାଙ୍କର ଆଂଗୁଠି ଲମ୍ବା ଏବଂ ଭଲ ଗଠିତ; ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ହାତ ଓ ପାଦରେ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ସୁନ୍ଦର।
ରକ୍ତସ୍ତଥା ପଞ୍ଚସୁ ରାଜପୁତ୍ରଃ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚତୁର୍ଭିସ୍ତ୍ରିଭିରାନତୋ ଽପି
ରାଜପୁତ୍ର ପାଞ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଲାଲ, ଚାରିଟିରେ କଳା, ଏବଂ ତିନି ସ୍ଥାନରେ ବାଙ୍କା।