ଵିହସ୍ଯ ମେଘଗମ୍ଭୀରଂ ପ୍ରୋଵାଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ହସି, ପରମେଶ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଯେନ ସର୍ଵେ ସମେତ୍ଯୈଵଂ ମମ ପାର୍ଶ୍ଵମୁପାଗତାଃ
ତୁମେମାନେ କାହା ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ?
ତତ୍କୁରୁଧ୍ଵଂ ଜଯୋ ଯେନ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଭଵେଦ୍ଧି ଵଃ
ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଜୟ ମିଳିବ, ସେହି କାମ କର।
ଅମୀଷାଂ ମାନସୀ କନ୍ଯା ମେନା ନାମ୍ନାସ୍ତି ଦେଵତାଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ମେନା, ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ପ୍ରାର୍ଥଯଧ୍ଵଂ ସତୀଂ ମେନାଂ ପ୍ରାଲେଯାଦ୍ରେରିହାର୍ଥତଃ
ତୁମେମାନେ ନିଜ କାମ ପାଇଁ ପ୍ରାଲୟ ପାହାଡ଼ରୁ ସତୀ ମେନାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କର।
ଦକ୍ଷକୋପାଦ୍ ଯଯା ମୁକ୍ତଂ ମଲଵଜ୍ଜୀଵିତଂ ପ୍ରିଯମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦକ୍ଷଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳି, ଜୀବନ ମଳ ଭଳି ପବିତ୍ର ହେଲା।
ସ ହନିଷ୍ଯତି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ମହିଷଂ ସପଦାନୁଗମ୍
ସେ ଦେବୀ ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ମହିଷ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନୋଁକୁ ବଧ କରିବେ।
ତତ୍ର ପୃଥୂଦକେ ତୀର୍ଥେ ପୂଜ୍ଯନ୍ତାଂ ପିତରୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ସେଠାରେ, ବିସ୍ତୃତ ଜଳ ଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଅବିନାଶୀ ପୂର୍ବଜମାନେ ପୂଜିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଜିହାସତାତ୍ମନଃ ସର୍ଵେ ଇତ୍ଥଂ ଵୈ କ୍ରିଯତାମିତି
ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଭଳି କରନ୍ତୁ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଭୂତ୍ଵା ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ ପରମ୍ଶ୍ଵରମ୍
ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଉଦ୍ଭଵଂ ତସ୍ଯ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରବ୍ରଵୀତୁ ନଃ
ଭଗବାନ ଆମକୁ ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହନ୍ତୁ।
ଯସ୍ଯାଂ ହି ପିତରୋ ଦିଵ୍ଯାଃ ପୂଜ୍ଯାସ୍ମାଭିଃ ପ୍ରଯନ୍ତତଃ
ଯେଉଁଠି ଆମେ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଦିବ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରୋଦ୍ଭଵଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାଂସ୍ତାଂ ତିଥୀମପି
ସେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ତିଥି ନେଇ କଥା କହିଥିଲେ।
କୃସ୍ଯାଦୌ ସମଭଵଦୃକ୍ଷାତ୍ ସଂଵରଣୋ ଽଵତ୍
ଚାଷ ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ନକ୍ଷତ୍ରରୁ ସଂବରଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା।
ବାଲ୍ଯେ ଽପି ଧର୍ମନିରତୋ ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚ ସଦାଭଵତ୍
ବାଳ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ମୋର ଭକ୍ତ ଥିଲେ।
ସ ଚାସ୍ଯାଧ୍ଯାପଯାମାସ ସାଙ୍ଗାନ୍ ଵେଦାନୁଦାରଧୀଃ
ସେ ଉଦାର ମନ୍ତି ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶାଖା ସହିତ ବେଦ ପଢ଼ାଇଥିଲେ।
ସର୍ଵକର୍ମସୁ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଵସିଷ୍ଠଂ ତପସାଂ ନିଧିମ୍
ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଧନ, ଭରସା କରି ଦେଇଥିଲେ।
ଵୈଭ୍ରାଜଂ ସ ଜଗାମାଥ ଅଥୋନ୍ମାଦନମଭ୍ଯଯାତ୍
ତାପରେ ସେ ବୈଭ୍ରାଜ ଦେଶକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପରେ ଉନ୍ମାଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅଵିତୃପତଃ ସୁଗନ୍ଧସ୍ଯ ସମନ୍ତାଦ୍ ଵ୍ଯଚରଦ୍ ଵନମ୍
ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅତୃପ୍ତ ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କହ୍ଲାରପଦ୍ମକୁମୁଦୈଃ କମଲେନ୍ଦୀଵରୈରପି
କହଲାର, ପଦ୍ମ, କୁମୁଦ ଏବଂ ଦିନରେ ଖିଲୁଥିବା କମଳ ମଧ୍ୟରେ,
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ଦଦର୍ଶାଥ କନ୍ଯାଂ ସଂଵରଣୋ ଽଧିକାମ୍
ସେଠାରେ ସଂବରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଅଲଉକିକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜାତଃ ସା ଚ ତମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ କାମବାଣାତୁରାଭଵତ୍
ସେ କନ୍ୟା, ସଂବରଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତାହି ସ୍ନେହର ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହେଲେ।
ରାଜା ଚଲାସନୋ ଭୂମ୍ଯାଂ ନିପପାତ ତୁରଙ୍ଗମାତ୍
ରାଜାଙ୍କ ଆସନ ଡାହାଡ଼ି ହୋଇ, ସେ ଘୋଡ଼ାରୁ ପଡ଼ି ଭୂମିରେ ଗଲେ।
ସିଷିଚୁର୍ଵାରିଣାଭ୍ଯେତ୍ଯ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଽଭଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ସେମାନେ ନିକଟକୁ ଆସି ଜଳ ଛିଟିଲେ, ଏବଂ ସେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ଚେତନ ହେଲେ।
ତାଭିରାଶ୍ଵାସିତା ଚାପି ମଧୁରୈର୍ଵଚନାମ୍ବୁଭିଃ
ସେମାନଙ୍କର ମଧୁର କଥାରେ ଅନେକ ସାନ୍ତ୍ବନା ପାଇଲେ।
ଗତସ୍ତୁ ମେରୁଶିଖରଂ କାମଚାରୀ ଯଥାମରଃ
ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେବତାମାନେ ପରି ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଗଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ନାଶ୍ନାତି ଦିଵା ସ୍ଵପିତି ନୋ ନିଶି
ସେଇ ସମୟରୁ ସେ ଦିନେ ଖାଉନଥିଲେ, ରାତିରେ ଶୁଅନଥିଲେ।
ତପତୀତାପିତଂ ଵୀରଂ ପାର୍ଥିଵଂ ତପସାଂ ନିଧିଃ
ତପସ୍ୟାର ଧନ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ଥିଲେ, ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ।
ଵିଵେଶ ଦେଵଂ ତିଗ୍ମାଂଶୁ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଯନ୍ଦନେ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ତିବ୍ର ଆଲୋକର ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରତିପ୍ରଣମିତଶ୍ଚାସୌ ଭାସ୍କରେଣାଵିଶଦ୍ ରଥେ
ଭାସ୍କରଙ୍କ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର ପାଇଁ, ସେ ରଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।