ସୌଵର୍ଣପୁଙ୍ଖାନପରାଞ୍ଶରାନ୍ ଜଗ୍ରାହ ଷୋଡଶ
ସେ ସୋଳଟି ସୁନାର ପାଖି ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିଥିବା ବାଣ ନେଲେ।
ହତ୍ଵା ସାରଥିମେକେନ ଧ୍ଵଜମେକେନ ଚିଚ୍ଛିଦେ
ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ପତାକାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଛିନ୍ନେ ଧନୁଷୁ ଖଙ୍ଗଂ ଚ ଚର୍ମ ଚାଦତ୍ତଵାନ୍ ବଲୀ
ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଲେ।
ଶରୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ତତଃ ଶୂଲଂ ସମାଦଦେ
ସେ ଚାରିଟି ବାଣରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ, ତାପରେ ଏକ ଶୂଳ ଧରିଲେ।
କ୍ରୋଷ୍ଟୁକୋ ମୁଦିତୋ ଽରଣ୍ଯେ ମୃଗରାଜଵଧୂଂ ଯଥା
ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିଂହୀ ସହିତ ଶିଆଳ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ କରେ, ସେପରି ଖୁସି ହେଲେ।
ଶରୈଶ୍ଚିଚ୍ଛଦ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ନ୍ଯପତିନ୍ନିହତୋ ଽସୁରଃ
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଅସୁର ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସମାଦ୍ରଵତ ଵେଗେନ କରାଲାସ୍ଯଶ୍ଚ ଦାନଵଃ
ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଦାନବ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଝାପିଲେ।
ଦୁର୍ଦ୍ଧରୋ ଦୁର୍ମୁଖଶ୍ଚୈଵ ବିଡାଲନଯନୋ ଽପରଃ
ଦୁର୍ଧର, ଦୁର୍ମୁଖ ଏବଂ ବିଲେଇ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଅନ୍ୟ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
କାତ୍ଯାଯନୀମାଦ୍ରଵନ୍ତ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ଵାଦଯାମାସ ହସତୀ ତଥା ଡମରୁକଂ ଵରମ୍
ସେ ହସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଡମରୁ ବଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଥା ତଥା ଭୂତଗଣା ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଚ ହସ୍ନ୍ତି ଚ
ଏହିପରି ଭାବେ, ଭୂତମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ ଏବଂ ହସିଲେ।
ଅଭ୍ଯଘ୍ନଂସ୍ତାଂଶ୍ ଚ ଜଗ୍ରାହ କେଶେଷୁ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ପରମେଶ୍ୱରୀ ସେମାନେକୁ ଆଘାତ କରି, କେଶ ଧରି ଧରିଲେ।
ନନର୍ତ ଵୀଣାଂ ପରିଵାଦଯନ୍ତୀ ପପୌ ଚ ପାନଂ ଜଗତୋ ଜନିତ୍ରୀ
ଜଗତ୍ଜନନୀ ବୀଣା ବଜାଇ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ ଏବଂ ମଦ୍ୟ ପିଇଲେ।
ଵିସ୍ରସ୍ତଵସ୍ତ୍ରା ଵ୍ଯସଵଶ୍ଚ ଜାତାଃ ତତସ୍ତୁ ତାନ୍ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାସୁରେନ୍ଦ୍ରାନ୍
ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଖୁଲିଯାଇଥିଲା, ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଏହା ଦେଖି ମହାସୁରମାନେ—
ତୁଣ୍ଡେନ ପୁଚ୍ଛେନ ତଥୋରସାନ୍ଯାନ୍ ନିଃଶ୍ଵାସଵାତେନ ଚ ଭୂତସଂଘାନ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଢ, ପୁଛ, ଓ ବକ୍ଷସ୍ ଦ୍ୱାରା, ଶ୍ୱାସର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଭୂତମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଦୁଦ୍ରାଵ ସିଂହଂ ଯୁଧି ହନ୍ତୁକାମଃ ତତୋ ଽମ୍ବକା କ୍ରୋଧଵଶଂ ଜଗାମ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସିଂହକୁ ମାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ସେ ପଳାଇଗଲେ; ଏହାପରେ ଅମ୍ବିକା କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସଂକ୍ଷୋଭଯଯଯଂସ୍ତୋଯନିଧୀନ୍ ଘନାଂଶ୍ ଚ ଵିଧ୍ଵଂସଯନ୍ ପ୍ରାଦ୍ଵତାଥ ଗୁର୍ଗାମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ରମାନେକୁ କମ୍ପିତ କରି, ମେଘମାନେକୁ ଚିଥରାଇ ଦେଇ, ତାପରେ ଦୁର୍ଗା କିଲ୍ଲା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
କରଂ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ଚ ହସ୍ତିନୋ ଽଗ୍ରଂ ସ ଚାପି ଭୃଯୋ ମହିଷୋ ଽଭିଜାତଃ
ସେ ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହିଷ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପ୍ରହାରରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ହୁତାଶଦତ୍ତାଂ ସା କୁଣ୍ଠିତାଗ୍ରା ନ୍ଯପତନମାର୍ଷେ
ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଟିପ୍ସା ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ଗଦାଂ ସମାଵିଧ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ତାତୁ ଭଗ୍ନା ନ୍ଯପତତ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ନିରସ୍ଯ ତତ୍କୋପିତଯା ଚ ମୁକ୍ତୋ ଦଣ୍ଡସ୍ତୁ ଯାମ୍ଯୋ ବହୁଖଣ୍ଡତାଂ ଗତଃ
ସେ ତାହାକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇ ରାଗରେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଦଣ୍ଡଟି ଅନେକ ଟୁକୁଡ଼ା ହୋଇଗଲା।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସିଂହଂ ମହିଷାସୁରସ୍ଯ ଦୁର୍ଗାଧିରୂଢା ସହସୈଵ ପୃଷ୍ଠମ୍
ମହିଷାସୁରଙ୍କ ସିଂହକୁ ଛାଡ଼ି, ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କର ପିଠ ଉପରେ ତୁରନ୍ତ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ସା ଚାପି ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ମୃଦୁକୋମଲାଭ୍ଯାଂ ମମର୍ଦ ତଂ କ୍ଲିନ୍ନମିଵାଜିନଂ ହି
ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଓ କୋମଳ ପାଦଦ୍ୱାରା ସେ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ଦବାଇଲେ, ଯେପରି ଭିଜା ଚର୍ମକୁ ଦବାଯାଏ।
ତତୋ ଽସ୍ଯ ଶୂଲେନ ବିବେଦ କଣ୍ଠଂ ତସ୍ମାତ୍ ପୁମାନ୍ ଖଙ୍ଗଧରୋ ଵିନିର୍ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଗଳାକୁ ବେଦିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଏକ ତଳୱାରଧାରୀ ପୁରୁଷ ବାହାରିଲେ।
ଶିରଃ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ଵରାସିନାସ୍ଯ ହାହାକୃତଂ ଦୈତ୍ଯବଲଂ ତଦାଭୂତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମହିଷାସୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଦାନବ ସେନା ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲା।
ସଂତାଡ୍ଯମାନାଃ ପ୍ରମଥୈର୍ଭଵାନ୍ଯାଃ ପାତଲମେଵାଵିଵିଶୁର୍ଭଯାର୍ତାଃ
ଭବାନୀଙ୍କ ଗଣମାନେ ଦେଇଥିବା ପ୍ରହାରରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ନାରାଯଣୀଂ ସର୍ଵଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ କାତ୍ଯାଯନୀଂ ଘୋରମୁଖୀଂ ସୁରୂପାମ୍
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର ନାରାୟଣୀ, କାତ୍ୟାୟନୀ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଭୂଯୋ ଭଵିଷ୍ଯାମ୍ଯମରାର୍ଥମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାଂସ୍ତାନ୍ ପ୍ରଵିଵେଶ ଦୁର୍ଗା
‘ମୁଁ ପୁଣି ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେବି’ ବୋଲି କହି, ଦୁର୍ଗା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମହତ୍କୌତୂହଲଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ଵିସ୍ତରାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମ
ଆଜି ମୋର ବହୁତ ଉତ୍ସୁକତା ହୋଇଛି, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ମତେ ସବୁ ଖୁଲାସାରେ କୁହ।
ଶୁମ୍ଭାସୁରଵଧାର୍ଥାଯ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ଶୁମ୍ଭ ଦାନବଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ।