ଵଵର୍ଷ ଶୈଲଂ ଧାରୌଘୈର୍ଦ୍ଯୈରିଵାମ୍ବୁଦଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେ ମେଘମାନେ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା କରିଥିବା ପରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଝରିଝରି ପାଣି ଝରାଇଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧା ଭଗଵତୀ ଵେଗାଦାଚକର୍ଷ ଧନୁର୍ଵରମ୍
କ୍ରୋଧିତ ଭଗବତୀ ଭାରି ଜୋରରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ସୁଵର୍ଣପୃଷ୍ଠଂ ଵିବଭୌ ଵିଦ୍ଯୁଦମ୍ବୁଧରେଷ୍ଵିଵ
ସେ ଧନୁଷର ସୁନା ଚୁଆଁ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି ଝଲମଲ କରିଥିବା ପରି ଦୀପିତ ହେଉଥିଲା।
ଗଦଯା ମୁସଲେନାନ୍ଯାଂଶ୍ଚର୍ମଣାନ୍ଯାନପାତଯତ୍
ତାଙ୍କର ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା କେତେକୁ ମାରିଦେଲେ, ଆଉ କେତେକୁ ତାଙ୍କର ଢାଳ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଵିଧୁନ୍ଵନ୍ କେସରସଟାଂ ନିଷୂଦଯତି ଦାନଵାନ୍
ସିଂହ ତାଙ୍କର ଖଡ଼ି ହଲାଇ ଦାନବମାନୋକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଲାଙ୍ଗଲୈର୍ଦାରିତଗ୍ରୀଵା ଵିନିକୃତ୍ତାଃ ପରଶ୍ଵଧୈଃ
କେତେକର ଗଳା ହାଳ ଦ୍ୱାରା ଫାଟିଗଲା, ଆଉ କେତେକ କୁଟାରି ଦ୍ୱାରା କଟିଦିଆଗଲେ।
ଚେଲୁଃ ପେତୁଶ୍ଚ ମମ୍ଲୁଶ୍ ଚ ତତ୍ଯଜୁଶ୍ଚାପରେ ରଣମ୍
କେତେକ ପଳାଇଗଲେ, କେତେକ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କେତେକ ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲେ, ଆଉ କେତେକ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କାଲରାତ୍ରିଂ ମନ୍ଯମାନା ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭଯପୀଡିତାଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବିନାଶରାତ୍ରି ଭାବି, ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଜଗାମ ନମରୋ ମତ୍ତକୁଞ୍ଜରସଂସ୍ଥିତଃ
ଏହା ଦେଖି, ନମର ନାମକ ଦାନବ ମଦମାତା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ।
ତ୍ରିଶୁଲମପି ସିଂହାଯ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଦାନଵୋ ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଦାନବ ତ୍ରିଶୂଳଟିକୁ ସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୃତାଵଥ ଗଜେନ୍ଦ୍ରେଣ ଗୃହୀତୋ ମଧ୍ଯତୋ ହରିଃ
ତାପରେ ହାତୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ହରିକୁ ଧରି ନେଇଲା।
ଗତାସୁଃ ସୁଞ୍ଜରସ୍କନ୍ଧାତ୍ କ୍ଷିପ୍ଯ ଦୈଵ୍ଯୈ ନିଵେଦିତଃ
ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ସେ ହାତୀର କାନ୍ଧରୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେବତାମାନୋକୁ ଉପହାର ଦେଇଦିଆଗଲେ।
ସଵ୍ଯେନ ପାଣିନା ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵାଦଯତ୍ ପହଂ ଯଥା
ବାମ ହାତରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ସେ ଡ଼ଙ୍ଗ ମାନେ ମାନେ ତାହାକୁ ଢୋଲ ଭଳି ରବ କରାଇଲେ।
ହାସ୍ଯାତ୍ ସମୁଦ୍ଭଵଂସ୍ତସ୍ଯା ଭୂତା ନାନାଵିଧାଦ୍ଭୁତାଃ
ତାଙ୍କର ହାସ୍ୟରୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତିର ଭୂତମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ହଯାସ୍ଯା ମହିଷାସ୍ଯାଶ୍ଚ ଵରାହଵଦନାଃ ପରେ
କେତେକ ଘୋଡ଼ା ମୁହଁ, କେତେକ ମହିଷ ମୁହଁ, ଆଉ କେତେକ ଶୂକର ମୁହଁ ଥିଲେ।
ନାନାଵକ୍ତ୍ରାକ୍ଷିଚରଣା ନାନାଯୁଧଧରାସ୍ତଥା
ସେମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ପାଦ ଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ଵାଦଯନ୍ତ୍ଯପରେ ତତ୍ର ସ୍ତୁଵନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ତଥାମ୍ବିକାମ୍
ସେଠାରେ କେତେକ ବାଦ୍ୟ ବଜାଉଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ଶାତଯାମାସ ଚାକ୍ରମ୍ଯ ଯଥା ସସ୍ଯଂ ମହାଶନିଃ
ସେ ବଡ଼ ବିଜୁଳି ଫସଲ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି ସେମାନୋକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଚିକ୍ଷୁରଃ ସୈନ୍ଯପାଲସ୍ତୁ ଯୋଧଯାମାସ ଦେଵତାଃ
ଚିକ୍ଷୁର ନାମକ ସେନାପତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଵଵର୍ଷ ଶରଜାଲାନି ଯଥା ମେଘୋ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ସେ ମେଘ ଭଳି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବାଣର ଝଡ଼ ପକାଇଲେ।
ସୌଵର୍ଣପୁଙ୍ଖାନପରାଞ୍ଶରାନ୍ ଜଗ୍ରାହ ଷୋଡଶ
ସେ ସୋଳଟି ସୁନାର ପାଖି ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିଥିବା ବାଣ ନେଲେ।
ହତ୍ଵା ସାରଥିମେକେନ ଧ୍ଵଜମେକେନ ଚିଚ୍ଛିଦେ
ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ପତାକାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଛିନ୍ନେ ଧନୁଷୁ ଖଙ୍ଗଂ ଚ ଚର୍ମ ଚାଦତ୍ତଵାନ୍ ବଲୀ
ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଲେ।
ଶରୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ତତଃ ଶୂଲଂ ସମାଦଦେ
ସେ ଚାରିଟି ବାଣରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ, ତାପରେ ଏକ ଶୂଳ ଧରିଲେ।
କ୍ରୋଷ୍ଟୁକୋ ମୁଦିତୋ ଽରଣ୍ଯେ ମୃଗରାଜଵଧୂଂ ଯଥା
ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିଂହୀ ସହିତ ଶିଆଳ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ କରେ, ସେପରି ଖୁସି ହେଲେ।
ଶରୈଶ୍ଚିଚ୍ଛଦ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ନ୍ଯପତିନ୍ନିହତୋ ଽସୁରଃ
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଅସୁର ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସମାଦ୍ରଵତ ଵେଗେନ କରାଲାସ୍ଯଶ୍ଚ ଦାନଵଃ
ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଦାନବ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଝାପିଲେ।
ଦୁର୍ଦ୍ଧରୋ ଦୁର୍ମୁଖଶ୍ଚୈଵ ବିଡାଲନଯନୋ ଽପରଃ
ଦୁର୍ଧର, ଦୁର୍ମୁଖ ଏବଂ ବିଲେଇ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଅନ୍ୟ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
କାତ୍ଯାଯନୀମାଦ୍ରଵନ୍ତ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ଵାଦଯାମାସ ହସତୀ ତଥା ଡମରୁକଂ ଵରମ୍
ସେ ହସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଡମରୁ ବଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।