ଊଚୁର୍ଵାକ୍ଯଂ ମହାଦେଵୀଂ ଵର୍ମ ହ୍ଯାବନ୍ଧ ଚାମ୍ବିକେ
ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଅମ୍ବିକା, ତୁମର କବଚ ପିନ୍ଧ।'
କଵଚଂ କୋ ଽତ୍ର ସଂତିଷ୍ଠେତ୍ ମମାଗ୍ରେ ଦାନଵାଧମଃ
ଏଠାରେ କେଉଁ ନିମ୍ନ ଦାନବ ମୋ ପାଖରେ କବଚ ପିନ୍ଧି ଦଢ଼ି ରହିପାରିବ?
ତଦା ରକ୍ଷାର୍ଥମସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣୁପଞ୍ଜରମୁକ୍ତଵାନ୍
ତାଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ପଞ୍ଜର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଗଲା।
ଅଵଧ୍ଯଂ ଦୈଵତୈଃ ସର୍ଵେର୍ମହିଷଂ ପ୍ରତ୍ଯପୀଯତ୍
ମହିଷ ଦେମନ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ଘୋଷିତ କରାଗଲା।
ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତଯା ଚାପି ହି ପାଦଘାତୈର୍ନିଷୂଦିତୋ ଽସୌ ମହିଷାସୁରେନ୍ଦ୍ରଃ
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମହିଷ ଦେମନ୍ର ରାଜାକୁ ତଳେ ପକାଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଏହା କହାଯାଇଛି।
କସ୍ତସ୍ଯ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯୁଧି ଦର୍ଫହାନିଂ ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିତଶ୍ଚେତସି ଚକ୍ରପାଣିଃ
ଯାହାର ମନରେ ଚକ୍ରପାଣି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ କମାଇପାରିବ?
ସଵାହନଂ ହତଵତୀ ତଥା ଵିସ୍ତରତୋ ଵାଦ
ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଗଡ଼ି ମାରିଦେଲେ, ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ବିବାଦ ଏକ ଏକ୍ସାରେ ସମାଧାନ ହେଲା।
ଵିଦ୍ଯାମାନେଷୁ ଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯତ୍ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତମମର୍ଦଯତ୍
ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଦେଲେ।
ଵୃତ୍ତାଂ ଦେଵଯୁଗସ୍ଯାଦୌ ପୁଣ୍ଯାଂ ପାପଭଯାପହାମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ଘଟିଥିବା ଏହି ଘଟଣା ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।
ସଗଜାଶ୍ଵରଥୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଦୃଷ୍ଟୋ ଦେଵ୍ଯା ଯଥେଚ୍ଛଯା
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ସହିତ, ଦେବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଵଵର୍ଷ ଶୈଲଂ ଧାରୌଘୈର୍ଦ୍ଯୈରିଵାମ୍ବୁଦଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେ ମେଘମାନେ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା କରିଥିବା ପରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଝରିଝରି ପାଣି ଝରାଇଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧା ଭଗଵତୀ ଵେଗାଦାଚକର୍ଷ ଧନୁର୍ଵରମ୍
କ୍ରୋଧିତ ଭଗବତୀ ଭାରି ଜୋରରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ସୁଵର୍ଣପୃଷ୍ଠଂ ଵିବଭୌ ଵିଦ୍ଯୁଦମ୍ବୁଧରେଷ୍ଵିଵ
ସେ ଧନୁଷର ସୁନା ଚୁଆଁ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି ଝଲମଲ କରିଥିବା ପରି ଦୀପିତ ହେଉଥିଲା।
ଗଦଯା ମୁସଲେନାନ୍ଯାଂଶ୍ଚର୍ମଣାନ୍ଯାନପାତଯତ୍
ତାଙ୍କର ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା କେତେକୁ ମାରିଦେଲେ, ଆଉ କେତେକୁ ତାଙ୍କର ଢାଳ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଵିଧୁନ୍ଵନ୍ କେସରସଟାଂ ନିଷୂଦଯତି ଦାନଵାନ୍
ସିଂହ ତାଙ୍କର ଖଡ଼ି ହଲାଇ ଦାନବମାନୋକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଲାଙ୍ଗଲୈର୍ଦାରିତଗ୍ରୀଵା ଵିନିକୃତ୍ତାଃ ପରଶ୍ଵଧୈଃ
କେତେକର ଗଳା ହାଳ ଦ୍ୱାରା ଫାଟିଗଲା, ଆଉ କେତେକ କୁଟାରି ଦ୍ୱାରା କଟିଦିଆଗଲେ।
ଚେଲୁଃ ପେତୁଶ୍ଚ ମମ୍ଲୁଶ୍ ଚ ତତ୍ଯଜୁଶ୍ଚାପରେ ରଣମ୍
କେତେକ ପଳାଇଗଲେ, କେତେକ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କେତେକ ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲେ, ଆଉ କେତେକ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କାଲରାତ୍ରିଂ ମନ୍ଯମାନା ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭଯପୀଡିତାଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବିନାଶରାତ୍ରି ଭାବି, ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଜଗାମ ନମରୋ ମତ୍ତକୁଞ୍ଜରସଂସ୍ଥିତଃ
ଏହା ଦେଖି, ନମର ନାମକ ଦାନବ ମଦମାତା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ।
ତ୍ରିଶୁଲମପି ସିଂହାଯ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଦାନଵୋ ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଦାନବ ତ୍ରିଶୂଳଟିକୁ ସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୃତାଵଥ ଗଜେନ୍ଦ୍ରେଣ ଗୃହୀତୋ ମଧ୍ଯତୋ ହରିଃ
ତାପରେ ହାତୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ହରିକୁ ଧରି ନେଇଲା।
ଗତାସୁଃ ସୁଞ୍ଜରସ୍କନ୍ଧାତ୍ କ୍ଷିପ୍ଯ ଦୈଵ୍ଯୈ ନିଵେଦିତଃ
ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ସେ ହାତୀର କାନ୍ଧରୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେବତାମାନୋକୁ ଉପହାର ଦେଇଦିଆଗଲେ।
ସଵ୍ଯେନ ପାଣିନା ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵାଦଯତ୍ ପହଂ ଯଥା
ବାମ ହାତରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ସେ ଡ଼ଙ୍ଗ ମାନେ ମାନେ ତାହାକୁ ଢୋଲ ଭଳି ରବ କରାଇଲେ।
ହାସ୍ଯାତ୍ ସମୁଦ୍ଭଵଂସ୍ତସ୍ଯା ଭୂତା ନାନାଵିଧାଦ୍ଭୁତାଃ
ତାଙ୍କର ହାସ୍ୟରୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତିର ଭୂତମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ହଯାସ୍ଯା ମହିଷାସ୍ଯାଶ୍ଚ ଵରାହଵଦନାଃ ପରେ
କେତେକ ଘୋଡ଼ା ମୁହଁ, କେତେକ ମହିଷ ମୁହଁ, ଆଉ କେତେକ ଶୂକର ମୁହଁ ଥିଲେ।
ନାନାଵକ୍ତ୍ରାକ୍ଷିଚରଣା ନାନାଯୁଧଧରାସ୍ତଥା
ସେମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ପାଦ ଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ଵାଦଯନ୍ତ୍ଯପରେ ତତ୍ର ସ୍ତୁଵନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ତଥାମ୍ବିକାମ୍
ସେଠାରେ କେତେକ ବାଦ୍ୟ ବଜାଉଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ଶାତଯାମାସ ଚାକ୍ରମ୍ଯ ଯଥା ସସ୍ଯଂ ମହାଶନିଃ
ସେ ବଡ଼ ବିଜୁଳି ଫସଲ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି ସେମାନୋକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଚିକ୍ଷୁରଃ ସୈନ୍ଯପାଲସ୍ତୁ ଯୋଧଯାମାସ ଦେଵତାଃ
ଚିକ୍ଷୁର ନାମକ ସେନାପତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଵଵର୍ଷ ଶରଜାଲାନି ଯଥା ମେଘୋ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ସେ ମେଘ ଭଳି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବାଣର ଝଡ଼ ପକାଇଲେ।