ତସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଶୃଙ୍ଗେ ମୁନିସଂସ୍ତୁତା ସା ଦୁର୍ଗା ସ୍ଥିତା ଦାନଵନାଶନାର୍ଥମ୍
ଉପର ଶୃଙ୍ଗରେ, ମୁନିମାନେ ଯିଏଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ଦୁର୍ଗା ଦାନବ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉଭୟ ରହିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାପ୍ସରୋଭିଃ ପ୍ରତିରାମଯନ୍ତଃ କାତ୍ଯାଯନୀଂ ତସ୍ଥୁରପେତଶୋକାଃ
ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ, କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଦୁଃଖ ହୀନ ଭାବରେ ସେଠି ରହିଥିଲେ।
ଅପଶ୍ଯତାଂ ଦାନଵସତ୍ତମୌ ଦ୍ଵୌ ଚଣ୍ଡଶ୍ ଚ ମୁଣ୍ଡଶ୍ଚ ତପସ୍ଵିନୀଂ ତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ସେଇ ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋଚତୁସ୍ତୌ ମହିଷାସୁରସ୍ଯ ଦୂତାଵିଦଂ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ଦିତୀଶମ୍
ସେଉଁଠି, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଦୂତ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଦିତିର ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ତତ୍ରାସ୍ତି ଦେଵୀ ସୁମହାନୁଭାଵା କନ୍ଯା ସୁରୂପା ସୁରସୁନ୍ଦରୀଣାମ୍
ସେଠି ଏକ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦେବସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର।
ନେତ୍ରୈସ୍ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରୀଣି ହୁତାଶନାନି ଜିତାନି କଣ୍ଠେନ ଜିତସ୍ତୁ ଶଙ୍ଖଃ
ତିନୋଟି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତିନିଟି ଅଗ୍ନିକୁ ବଶ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଗଳା ଦ୍ୱାରା ଶଂଖକୁ ଜିତିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଜୋତାରମିତି ପ୍ରତର୍କ୍ଯ କୁଚୌ ସ୍ମରେଣୈଵ କୃତୌ ସୁଦୁର୍ଗୌ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ଦାତା ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କର ଉରସ୍ଥଳ ମାତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଦୁର୍ଗମ କୋଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ପରାକ୍ରମଂ ଵୈ ଭଵତୋ ଵିଦିତ୍ଵା କାମେନ ଯନ୍ତ୍ରା ଇଵ ତେ କୃତାସ୍ତୁ
ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଜାଣି, ସେଗୁଡିକୁ କାମନା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି ତିଆରି କରାଯାଇଛି।
ଭଯାତୁରାରୋହଣକାତରସ୍ଯ କାମସ୍ଯ ସୋପାନମିଵ ପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍
ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଉପରେ ଚଡ଼ିବାକୁ ଭୟ କରୁଥିବା କାମନା ପାଇଁ, ଏହା ଏକ ସିଢ଼ି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି।
ଆରୋହଣେ ତ୍ଵଦ୍ଭଯକାତରସ୍ଯ ସ୍ଵେଦପ୍ରଵାହୋ ଽଟସୁର ମନ୍ମଥସ୍ଯ
ତୁମକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ଯେଉଁଠି ଚଡ଼ିବା, ହେ ଦାନବ, ସେଠି କାମଦେବଙ୍କ ଘମ ଝରିଯାଏ।
ତସ୍ଯୈଵ ଲାଵଣ୍ଯଗୃହସ୍ଯ ମୁଦ୍ରା କନ୍ଦର୍ପରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଯମେଵ ଦତ୍ତା
ସେଇ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଗୃହର ମୁଦ୍ରା କାମଦେବ ନିଜେ ଦେଇଛନ୍ତି।
ମନ୍ଯାମ ତଂ କାମନରାଧିପସ୍ଯ ପ୍ରାକାରଗୁପ୍ତଂ ନଗରଂ ସୁଦୁର୍ଗମ୍
ମୁଁ ଏହାକୁ କାମନାର ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଚିରା ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଏକ ଦୁର୍ଗ ସହର ବୋଲି ଭାବୁଛି।
ଆଵାସନାର୍ଥଂ ମକରଧ୍ଵଜେନ ଜନସ୍ଯ ଦେଶାଵିଵ ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟୌ
ବାସସ୍ଥାନ ପାଇଁ, କାମଦେବ ଲୋକମାନେଂକୁ ଏହି ଦେଶରେ ବସାଇଛନ୍ତି।
ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଧାତା ହି ନିରୂପଣାଯ ଶ୍ରାନ୍ତସ୍ତଥା ହସ୍ତତଲେ ଦଦୌ ହି
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତିଆରି କରି, ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ଯାଞ୍ଚ ପାଇଁ ହାତରେ ଦେଇଦେଲେ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ଲୋକାନିଵ ମିର୍ମିତାଯା ରୂପାର୍ଜିତସ୍ଯୈଵ କୃତାଧରୌ ହି
ସେ ନୂତନ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପହରଣ କରିଛି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ କେବଳ ସୂନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରୁ ଆସିଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନୀତି ନାହିଁ।
ଆଜ୍ଞାପି ତାଭ୍ଯାଂ ନଖରତ୍ନମାଲା ନକ୍ଷତ୍ରମାଲା ଗଗନେ ଯଥୈଵ
ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ନଖରର ମଣିମାଳା ଆକାଶରେ ତାରାମାଳା ପରି ଦେଖାଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥେଷ୍ଟଂ ନ ଚ ଵିଦ୍ମ କା ସା ସୁତାଥଵା କସ୍ଯଚିଦେଵ ବାଲା
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତା ଦେଖିଲୁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କିଏ, କାହାର ଜନ୍ମ, କିମ୍ବା କେବଳ ଏକ ଅପରିଚିତ କନ୍ୟା, ଏହା ଜଣାନାହିଁ।
ଗତ୍ଵାତ୍ଥ ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ସ୍ଵଯମେଵ ପଶ୍ଯ କୁରୁଷ୍ଵ ଯତ୍ ତେ ଽଭିମତଂ କ୍ଷମଂ ଚ
ତୁମେ ନିଜେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଯାଉ, ଦେଖିବା, ଏବଂ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଓ ଯୋଗ୍ୟ କାମ କର।
ଚକ୍ରେ ମତିଂ ନାତ୍ର ଵିଚାରମସ୍ତି ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହିଷୋ ଽପି ନାସ୍ତି
ସେ ନିଜ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ କହିଲେ—'ଏଠାରେ କୌଣସି ମହିଷ ନାହିଁ।'
ଯସ୍ମିନ୍ ଯଥାଯାନି ଯତୋ ଽଥଵିପ୍ର ସ ନୀଯତେ ଵା ଵ୍ରଜତି ସ୍ଵଯଂ ଵା
ଯେଉଁଠୁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଆସିଥାଏ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ନିଜେ ଯାଏ କିମ୍ବା କାହାରି ଦ୍ୱାରା ନିଆଯାଏ।
ଉଗ୍ରାଯୁଧଂ ଚିକ୍ଷୁରରକ୍ତବୀଜୌ ସମାଦିଦେଶାଥ ମହାସୁରେନ୍ଦ୍ରଃ
ତାପରେ ମହା ଦାନବ ନାୟକ ଉଗ୍ରାୟୁଧ, ଚିକ୍ଷୁର ଓ ରକ୍ତବୀଜକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ।
ଆଗମ୍ଯ ମୂଲେ ଶିଵିରଂ ନିଵେଶ୍ଯ ତସ୍ଥୁଶ୍ଚ ସଞ୍ଜା ଦନୁନନ୍ଦନାସ୍ତେ
ସେମାନେ ଆସି, ମୂଳରେ ଶିବିର ଗଠନ କରି, ଦାନୁର ସନ୍ତାନମାନେ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିଲେ।
ମଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ରିପୁସୈନ୍ଯମର୍ଦୀ ସ ଦୁନ୍ଦୁଭିର୍ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃଖନସ୍ତୁ
ମାୟାର ପୁଅ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚୁର୍ମା କରିଥିବା, ଡ଼଼ମ୍ରୁ ମାରିଥିବା ସେ।
କୁମାରି ଦୂତୋ ଽସ୍ମି ମହାସୁରସ୍ଯ ରମ୍ଭାତ୍ମଜସ୍ଯାପ୍ରତିମସ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧେ
ଓ କୁମାରୀ, ମୁଁ ମହା ଦାନବ ରମ୍ଭାର ପୁଅ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ତାଙ୍କର ଦୂତ।
ଵାକ୍ଯଂ ଚ ଯଦ୍ରମ୍ଭସୁତୋ ବଭାଷେ ଵଦସ୍ଵ ତତ୍ସତ୍ଯମପେତମୋହଃ
ରମ୍ଭାର ପୁଅ କହିଥିବା ବାକ୍ୟ, ତୁମେ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ସତ୍ୟରେ କହ।
ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଃ ପରମାସନେ ଚ ରମ୍ଭାତ୍ମଜେନୋକ୍ତମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯମ୍
ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ସୁବିଧାରେ ବସି, ରମ୍ଭାର ପୁଅ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
ଯଥାମରା ହୀନବଲାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଭ୍ରମାନ୍ତି ଯୁଦ୍ଧେ ଵିଜିତା ମଯା ତେ
ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ହାରି, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽସ୍ମି ରୁଦ୍ରୋ ଽସ୍ମି ଦିଵାକରୋ ଽସ୍ମି ସର୍ଵେଷୁ ଲୋକ୍ଷ୍ଵଧିପୋ ଽସ୍ମି ବାଲେ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ରୁଦ୍ର, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଲୋକରେ, ଓ କନ୍ୟା, ମୁଁ ପ୍ରଭୁ।
ଯୋ ମାଂ ହି ସଂଗ୍ରାମମୁପେଯିଵାଂସ୍ତୁ ଭୂତୋ ନ ଯକ୍ଷୋ ନ ଜିଜୀଵିଷୁର୍ଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ସାମ୍ନା କରିଛନ୍ତି, ଭୂତ କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ, କେହି ଜୀବନ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ସ୍ରାଵଣି ମାମଦ୍ଯ ସମାଗତାନି ଵୀର୍ଯାର୍ଜିତାନୀହ ଵିଶାଲନେତ୍ରେ
ଓ ବିଶାଳ ନୟନୀ, ଆଜି ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ, ମୋର ଶୂରତାରେ ଲଭିଥିବା ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି।