ଏଷୋ ଽଦ୍ଯ ମେ ଗିରିଵରଃ ପ୍ରରୁଣାଦ୍ଧି ମାର୍ଗଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ନିମ୍ନକରଣେ ଭଗଵନ୍ ଯତସ୍ଵ
ଏହି ମହାପାହାଡ଼ ଆଜି ମୋର ପଥ ଅଟକାଉଛି; ଭଗବାନ, ବିନ୍ଧ୍ୟକୁ ନିମ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ତଵ କିରଣଜିତୋ ଭଵିଷ୍ଯତେ ମହୀଧ୍ରୋ ମମ ଚରଣସମ୍ଶ୍ରିତସ୍ଯ କା ଵ୍ଯଥା ତେ
ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ବିଜିତ ଏହି ପାହାଡ଼ ମୋର ରକ୍ଷା ତଳେ ରହିବ; ତୁମ ପାଇଁ କଣସି ଦୁଃଖ ରହିବ ନାହିଁ।
ଜଗାମ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ହି ଦଣ୍ଡକଂ ହି ଵିନ୍ଧ୍ଯାଚଲଂ ଵୃଦ୍ଧ୍ଵପୁର୍ମହର୍ଷିଃ
ମହାର୍ଷି ଦଣ୍ଡକ ଛାଡ଼ି, ବୟସ୍କ ଦେହରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ଵୃଦ୍ଧୋସ୍ମଯଶକ୍ତଶ୍ଚ ତଵାଧିରୋଢୁଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଭଵାନ୍ ନୀଚତରୋ ଽସ୍ତୁ ସଦ୍ଯଃ
ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ, ତୁମେ ଉପରେ ଚଢ଼ିପାରିବିନି; ତେଣୁ ତୁମେ ଏବେ ତୁରନ୍ତ ନିମ୍ନ ହେଉ।
ସମାକ୍ରମଚ୍ଚାପି ମହର୍ଷିମୁକ୍ଯଃ ପ୍ରୋଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ତ୍ଵିଦମାହ ଶୈଲମ୍
ମହାର୍ଷିମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶୈଳ ପାର୍ ହେବା ପରେ ପାହାଡ଼କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ନ ତାଵତ୍ତ୍ଵିହ ଵର୍ଧିତଵ୍ଯଂ ନୋ ଚେଦ୍ ଵିଶପ୍ସ୍ଯେ ଽହମଵଜ୍ଞଯା ତେ
ମୁଁ ଫେରି ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏଠାରେ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନାହିଁଲେ ଅବମାନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବି।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ସ ହି ତାଂ ତଦାଶାଂ କାଲେ ଵ୍ରଜାମ୍ଯତ୍ର ଯଦା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ତାହାରେ ଆଶା ଧରି ରହିଲେ, ଏବଂ କେବେ ମହାମୁନି ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ସେଇ ସମୟ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଉଭୟ ଚାଲିଲେ।
ତତ୍ରାଥ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଵିଦର୍ଭପୁତ୍ରୀଂ ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ସୌମ୍ଯମୁପାଜଗାମ
ତାପରେ ସେ ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ସେଠାରେ ରଖି, ନିଜ ଶାନ୍ତ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଶେଷଂ ଚ କାଲଂ ସ ହି ଦଣ୍ଡକସ୍ଥସ୍ ତପଶ୍ଚାରାମିତକାନ୍ତିମାନ୍ ମୁନିଃ
ଏହି ମୁନି, ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶେଷ ସମୟଟି ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳରେ ତପସ୍ୟା କରି କାଟିଲେ।
ନାସୌ ନିଵୃତ୍ତେତି ମତିଂ ଵିଧାଯ ସ ସଂସ୍ଥିତୋ ନୀଚତରାଗ୍ରଶୃଙ୍ଗଃ
ସେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ଏଠାରୁ ଫେରିବେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ନିମ୍ନ ଶୃଙ୍ଗରେ ରହିଗଲେ।
ତସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଶୃଙ୍ଗେ ମୁନିସଂସ୍ତୁତା ସା ଦୁର୍ଗା ସ୍ଥିତା ଦାନଵନାଶନାର୍ଥମ୍
ଉପର ଶୃଙ୍ଗରେ, ମୁନିମାନେ ଯିଏଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ଦୁର୍ଗା ଦାନବ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉଭୟ ରହିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାପ୍ସରୋଭିଃ ପ୍ରତିରାମଯନ୍ତଃ କାତ୍ଯାଯନୀଂ ତସ୍ଥୁରପେତଶୋକାଃ
ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ, କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଦୁଃଖ ହୀନ ଭାବରେ ସେଠି ରହିଥିଲେ।
ଅପଶ୍ଯତାଂ ଦାନଵସତ୍ତମୌ ଦ୍ଵୌ ଚଣ୍ଡଶ୍ ଚ ମୁଣ୍ଡଶ୍ଚ ତପସ୍ଵିନୀଂ ତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ସେଇ ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋଚତୁସ୍ତୌ ମହିଷାସୁରସ୍ଯ ଦୂତାଵିଦଂ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ଦିତୀଶମ୍
ସେଉଁଠି, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଦୂତ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଦିତିର ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ତତ୍ରାସ୍ତି ଦେଵୀ ସୁମହାନୁଭାଵା କନ୍ଯା ସୁରୂପା ସୁରସୁନ୍ଦରୀଣାମ୍
ସେଠି ଏକ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦେବସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର।
ନେତ୍ରୈସ୍ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରୀଣି ହୁତାଶନାନି ଜିତାନି କଣ୍ଠେନ ଜିତସ୍ତୁ ଶଙ୍ଖଃ
ତିନୋଟି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତିନିଟି ଅଗ୍ନିକୁ ବଶ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଗଳା ଦ୍ୱାରା ଶଂଖକୁ ଜିତିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଜୋତାରମିତି ପ୍ରତର୍କ୍ଯ କୁଚୌ ସ୍ମରେଣୈଵ କୃତୌ ସୁଦୁର୍ଗୌ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ଦାତା ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କର ଉରସ୍ଥଳ ମାତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଦୁର୍ଗମ କୋଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ପରାକ୍ରମଂ ଵୈ ଭଵତୋ ଵିଦିତ୍ଵା କାମେନ ଯନ୍ତ୍ରା ଇଵ ତେ କୃତାସ୍ତୁ
ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଜାଣି, ସେଗୁଡିକୁ କାମନା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି ତିଆରି କରାଯାଇଛି।
ଭଯାତୁରାରୋହଣକାତରସ୍ଯ କାମସ୍ଯ ସୋପାନମିଵ ପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍
ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଉପରେ ଚଡ଼ିବାକୁ ଭୟ କରୁଥିବା କାମନା ପାଇଁ, ଏହା ଏକ ସିଢ଼ି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି।
ଆରୋହଣେ ତ୍ଵଦ୍ଭଯକାତରସ୍ଯ ସ୍ଵେଦପ୍ରଵାହୋ ଽଟସୁର ମନ୍ମଥସ୍ଯ
ତୁମକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ଯେଉଁଠି ଚଡ଼ିବା, ହେ ଦାନବ, ସେଠି କାମଦେବଙ୍କ ଘମ ଝରିଯାଏ।
ତସ୍ଯୈଵ ଲାଵଣ୍ଯଗୃହସ୍ଯ ମୁଦ୍ରା କନ୍ଦର୍ପରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଯମେଵ ଦତ୍ତା
ସେଇ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଗୃହର ମୁଦ୍ରା କାମଦେବ ନିଜେ ଦେଇଛନ୍ତି।
ମନ୍ଯାମ ତଂ କାମନରାଧିପସ୍ଯ ପ୍ରାକାରଗୁପ୍ତଂ ନଗରଂ ସୁଦୁର୍ଗମ୍
ମୁଁ ଏହାକୁ କାମନାର ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଚିରା ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଏକ ଦୁର୍ଗ ସହର ବୋଲି ଭାବୁଛି।
ଆଵାସନାର୍ଥଂ ମକରଧ୍ଵଜେନ ଜନସ୍ଯ ଦେଶାଵିଵ ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟୌ
ବାସସ୍ଥାନ ପାଇଁ, କାମଦେବ ଲୋକମାନେଂକୁ ଏହି ଦେଶରେ ବସାଇଛନ୍ତି।
ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଧାତା ହି ନିରୂପଣାଯ ଶ୍ରାନ୍ତସ୍ତଥା ହସ୍ତତଲେ ଦଦୌ ହି
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତିଆରି କରି, ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ଯାଞ୍ଚ ପାଇଁ ହାତରେ ଦେଇଦେଲେ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ଲୋକାନିଵ ମିର୍ମିତାଯା ରୂପାର୍ଜିତସ୍ଯୈଵ କୃତାଧରୌ ହି
ସେ ନୂତନ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପହରଣ କରିଛି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ କେବଳ ସୂନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରୁ ଆସିଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନୀତି ନାହିଁ।
ଆଜ୍ଞାପି ତାଭ୍ଯାଂ ନଖରତ୍ନମାଲା ନକ୍ଷତ୍ରମାଲା ଗଗନେ ଯଥୈଵ
ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ନଖରର ମଣିମାଳା ଆକାଶରେ ତାରାମାଳା ପରି ଦେଖାଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥେଷ୍ଟଂ ନ ଚ ଵିଦ୍ମ କା ସା ସୁତାଥଵା କସ୍ଯଚିଦେଵ ବାଲା
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତା ଦେଖିଲୁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କିଏ, କାହାର ଜନ୍ମ, କିମ୍ବା କେବଳ ଏକ ଅପରିଚିତ କନ୍ୟା, ଏହା ଜଣାନାହିଁ।
ଗତ୍ଵାତ୍ଥ ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ସ୍ଵଯମେଵ ପଶ୍ଯ କୁରୁଷ୍ଵ ଯତ୍ ତେ ଽଭିମତଂ କ୍ଷମଂ ଚ
ତୁମେ ନିଜେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଯାଉ, ଦେଖିବା, ଏବଂ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଓ ଯୋଗ୍ୟ କାମ କର।
ଚକ୍ରେ ମତିଂ ନାତ୍ର ଵିଚାରମସ୍ତି ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହିଷୋ ଽପି ନାସ୍ତି
ସେ ନିଜ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ କହିଲେ—'ଏଠାରେ କୌଣସି ମହିଷ ନାହିଁ।'
ଯସ୍ମିନ୍ ଯଥାଯାନି ଯତୋ ଽଥଵିପ୍ର ସ ନୀଯତେ ଵା ଵ୍ରଜତି ସ୍ଵଯଂ ଵା
ଯେଉଁଠୁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଆସିଥାଏ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ନିଜେ ଯାଏ କିମ୍ବା କାହାରି ଦ୍ୱାରା ନିଆଯାଏ।