ପାତାଲଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ତତଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ପାତାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଅକାର୍ଯକାରକେତ୍ଯେଵଂ ଭୃଯୋ ମାଲଵଟଂ ଗତଃ
ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ବୋଲି ଡାକାଯାଇ, ସେ ମାଳବଟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସମଂ ଜଗାମ ତତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ଯକ୍ଷମଣ୍ଡଲମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସେଇ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯକ୍ଷମଣ୍ଡଳକୁ ସହଯାତ୍ରା କଲେ।
ଅଜୀଜନତ୍ ସୁତଂ ଶୁଭ୍ରଂ ମହିଷଂ କାମରୂପିଣମ୍
ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ମହିଷ ରୂପରେ ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲା।
ସା ଚାଭ୍ଯଗାଦ୍ ଦିତିଵରଂ ରକ୍ଷନ୍ତୀ ଶୀଲମାତ୍ମନଃ
ସେ ନିଜ ଚରିତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରି, ମହାନ ଦିତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଖଙ୍ଗ ନିଷ୍କୃଷ୍ଯ ତରସା ମହିଷଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଲୱାର ଉଠାଇ, ମହିଷ ଉପରେ ଝପଟିପଡ଼ିଲେ।
ରକ୍ଷିତା ଗୁହ୍ଯକୈଃ ସାଧ୍ଵୀ ନିଵାର୍ଯ ମହିଷଂ ତତଃ
ସେ ସତୀ ନାରୀକୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ରକ୍ଷା କଲେ ଏବଂ ମହିଷକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ନିପପାତ ସରୋ ଦିଵ୍ଯଂ ତତୋ ଦୈତ୍ଯୈଽଭଵନ୍ମୃତଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଝିଲିକରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ତାହାରେ ଦାୟିତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଯକ୍ଷାନାଶ୍ରିତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ସ କାଲଯନ୍ ଶ୍ଵାପଦାନ୍ ମୁନ୍
ସେ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ହେ ମୁନି, ଏବଂ ଅପର ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଦୂରେଇଦେଲେ।
ଚିତାମାରୋପିତଃ ସା ଚ ଶ୍ଯାମା ତଂ ଚାରୁହତ୍ ପତିମ୍
ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣା ନାରୀକୁ ଚିତାରେ ବସାଇଦେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଚିତାରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଵ୍ଯଦ୍ରାଵଯତ୍ ସ ତାନ୍ ଯକ୍ଷାନ୍ ଖଙ୍ଗପାଣିର୍ଭଯଙ୍କରଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଧରି, ସେହି ଯକ୍ଷମାନେ ଉଠାଇ ଦେଲେ।
ଋତେ ସଂରକ୍ଷିତାରଂ ହି ମହିଷଂ ରମ୍ଭନନ୍ଦନମ୍
କେବଳ ରକ୍ଷାକାରୀ ରମ୍ଭାଙ୍କ ପୁଅ ମହିଷ ଛାଡ଼ି ସବୁଠାରୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ଯୋ ଽଜଯତ୍ ସର୍ଵତୋ ଦେଵାନ୍ ସେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରାର୍କମାରୁତାନ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାରୁତଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜିତିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯେ ଽଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚ ମହାସୁରେନ୍ଦ୍ରୈର୍ଵିନିର୍ଜିତୈଃ ଶମ୍ବରତାରକାଦ୍ଯୈଃ
ଶମ୍ଭର, ତାରକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହାରିଗଲାପରେ, ମହାଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ସ୍ଥାନାନି ତ୍ଯକ୍ତାନି ଶଶୀନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରୈର୍ଧର୍ମଶ୍ଚ ଦୂରେ ପ୍ରତିଯୋଜିତଶ୍ଚ
ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଧର୍ମ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ାଯିଲା ଓ ବିରୋଧିତ ହେଲା।
ଜଗ୍ମୁଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ରିଚାମହଂ ତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦା ଚକ୍ରଧରଂ ଶ୍ରିଯଃ ପତିମ୍
ମୁଁ ଏକ ଋଚା ଗାଇ ନେଇ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟାଵା ପ୍ରଣମ୍ଯୈଵ ଚ ସିଦ୍ଦିସାଧକୌ ନ୍ଯଵେଦଯଂସ୍ତନ୍ମହିଷାଦିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଣାମ କରି, ସିଦ୍ଧି ଦେବାଳୁ ଦୁଇଜଣେ ମହିଷ ଜନ୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କୁହିଲେ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ନାକାତ୍ତୁ ନିରାକୃତା ଵଯଂ କୃତାଵନିସ୍ଥା ମହିଷାସୁରେଣ
ମହିଷ ଦାନବ ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହଟାଇ, ପୃଥିବୀରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ନ ଚେଦ୍ ଵ୍ରଜାମୋ ଽଦ୍ଯ ରସାତଲଂ ହି ସଂକାଲ୍ଯମାନା ଯୁଧି ଦାନଵେନ
ଆମେ ଆଜି ରସାତଳକୁ ନଯିବାନ୍ତୁ, ଦାନବଙ୍କ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଶ୍ଟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ଚକ୍ରେ ସହସୈଵ କୋପଂ କାଲାଗ୍ନିକଲ୍ପୋ ହରିରଵ୍ଯଯାତ୍ମା
ଏହା ଦେଖି, ଅବିନାଶୀ ହରି ହଠାତ୍ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସମୟର ଅଗ୍ନି ପରି।
ତଥୈଵ ଶକ୍ରାଦିଷୁ ଦୈଵତେଷୁ ମହର୍ଦ୍ଧି ତେଜୋ ଵଦନାଦ୍ ଵିନିଃସୁତମ୍
ଏଭଳି ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମୁହଁରୁ ମହାତ୍ୱ ଓ ତେଜ ଉତ୍ସର୍ଗ ହେଲା।
କାତ୍ଯାଯନସ୍ଯାପ୍ରତିମସ୍ଯ ତେନ ମହର୍ଷିଣା ତେଜ ଉପାକୃତଂ ଚ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାର୍ଷି କାତ୍ୟାୟନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ତେଜ ସଂଗ୍ରହ କରାଗଲା।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଜାତା ତରଲାଯତାକ୍ଷୀ କାତ୍ଯାଯନୀ ଯୋଗଵିଶୁଦ୍ଧଦେହା
ସେଇଠାରୁ ଯୋଗ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା କାତ୍ୟାୟନୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଯାମ୍ଯେନ କେଶା ହରିତେଜସା ଚ ଭୁଜାସ୍ତଥାଷ୍ଟାଦଶ ସଂପ୍ଜଜ୍ଞିରେ
ତାଙ୍କର କେଶ ଯମଙ୍କ ତେଜରୁ, ହାତ ହରିଙ୍କ ତେଜରୁ, ଏଭଳି ଅଠାର ହାତ ହେଲା।
ଊରବ ଚଜଙ୍ଘେ ଚ ନିତମ୍ବସଂଯୁତେ ଜାତେ ଜଲେଶସ୍ଯ ତୁ ତେଜସା ହି
ତାଙ୍କର ଉରୁ ଓ ପାଦ, କଟି ସହିତ, ଜଳର ଦେବତାଙ୍କ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଦିଵାକରାଣମପି ତେଜସାଙ୍ଗୁଲୀଃ କରାଙ୍ଗୁଲୀଶ୍ଚ ଵସୁତେଜସୈଵ
ତାଙ୍କର ଆଠି ଦିବାକରଙ୍କ ତେଜରୁ, ହାତର ଆଠି ମାଟିର ତେଜରୁ ହେଲା।
ସାଧ୍ଯେନ ଚ ଭ୍ରଯୁଗଲଂ ସୁକାନ୍ତିମତ୍ କନ୍ଦର୍ପବାଣାସନସନ୍ନିଭଂ ବଭୌ
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଭୌହ ଦୁଇଟି ସାଧ୍ୟମାନଙ୍କ ତେଜରୁ, କାମଦେବଙ୍କ ଧନୁଷ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
କାତ୍ଯାଯନୀତ୍ଯେଵ ତଦା ବଭୌ ସା ନାମ୍ନା ଚ ତେନୈଵ ଜଗତ୍ପ୍ରସିଦ୍ଧା
ସେ ସମୟରେ ସେ କାତ୍ୟାୟନୀ ନାମରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ ଓ ଏହି ନାମରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ହୁତାଶଃ ଶ୍ଵସନଶ୍ଚ ଚାପଂ ତୂଣୌ ତଥାକ୍ଷ୍ଯ୍ଯଶରୌ ଵିଵସ୍ଵାନ୍
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବାୟୁ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଶେଷ ତୁଣୀ ଓ ବାଣ ଦେଇଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଽକ୍ଷମାଲାଂ ସକମଣ୍ଡଲୁଂ ଚ କାଲୋ ଽସିମୁଗ୍ରଂ ସହ ଚର୍ମଣା ଚ
ବ୍ରହ୍ମା ଜପମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଦେଲେ, କାଳ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଦେଲେ।