ଛେତ୍ତୁକାମୋ ନିଜଂ ଶୀର୍ଷଂ ଵହ୍ନିନା ପ୍ରତିଷେଧିତଃ
ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚିଲେ।
ଦୁସ୍ତରା ପରଵଧ୍ଯାପି ସ୍ଵଵଧ୍ଯାପ୍ଯତିଦୁସ୍ତରା
ଅନ୍ୟର ହାତରେ ମରିବା ଦୁର୍ଲଭ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ନିଜକୁ ଶେଷ କରିବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କଠିନ।
ମା ମ୍ରିଯସ୍ଵ ମୃତସ୍ଯେହ ନଷ୍ଟା ଭଵତି ଵୈ କଥା
ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରେଉଛି, ତୁମେ ମରିଯିଅନି; କାରଣ ଏଠାରେ ଯେଉଁବେଳେ କେହି ମରିଯାଏ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କଥା ହେଉଛି ହରାଇଯାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ପୁତ୍ରଃ ସ୍ଯାନ୍ମେ ତ୍ଵତ୍ତେଜସାଧିକଃ
ମୋ ପୁଅ, ତୁମର ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ତିନି ଲୋକର ଜୟକର୍ତ୍ତା ହେଉ।
ମହାବଲୋ ଵାଯୁରିଵ କାମରୂପୀ କୃତାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ, ବାୟୁ ପରି ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଚଳାଣରେ ପ୍ରବୀଣ ହେବେ।
ଯସ୍ଯାଂ ଚିତ୍ତଂ ସମାଲମ୍ବି କରିଷ୍ଯସି ତତଃ ସୁତଃ
ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଧରିବ, ମୋ ପୁଅ, ସେହି କାମ ସଫଳ ହେବ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମାଲଵଟଂ ଯକ୍ଷଂ ଯକ୍ଷୈଶ୍ଚ ପରିଵାରିତମ୍
ମାଳବଟ ନାମକ ଯକ୍ଷଙ୍କୁ, ଅନ୍ୟ ଯକ୍ଷମାନେ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବା ପାଇଁ,
ଗଜଶ୍ଚ ମହିଷାଶ୍ଚାଶ୍ଵା ଗାଵୋ ଽଜାଵିପରିପ୍ଲୁତାଃ
ସେଠାରେ ହାତୀ, ମହିଷ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ଏବଂ ଛାଗ ଓ ମେଉଁର ଝୁଣ୍ଡ ଥିଲା।
ମହିଷ୍ଯାଂ ରୂପଯୁକ୍ତାଯାଂ ତ୍ରିହାଯଣ୍ଯାଂ ତପୋଧନ
ସେ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଭୂଷିତ ରାଣୀ, ତିନିବର୍ଷୀୟା ତ୍ରିହାୟଣୀ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ତପସ୍ବୀ,
ସ ଚାପି ଗମନଂ ଚକ୍ରେ ଭଵିତଵ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟର ଚେତନାରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ଯାତ୍ରାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପାତାଲଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ତତଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ପାତାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଅକାର୍ଯକାରକେତ୍ଯେଵଂ ଭୃଯୋ ମାଲଵଟଂ ଗତଃ
ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ବୋଲି ଡାକାଯାଇ, ସେ ମାଳବଟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସମଂ ଜଗାମ ତତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ଯକ୍ଷମଣ୍ଡଲମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସେଇ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯକ୍ଷମଣ୍ଡଳକୁ ସହଯାତ୍ରା କଲେ।
ଅଜୀଜନତ୍ ସୁତଂ ଶୁଭ୍ରଂ ମହିଷଂ କାମରୂପିଣମ୍
ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ମହିଷ ରୂପରେ ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲା।
ସା ଚାଭ୍ଯଗାଦ୍ ଦିତିଵରଂ ରକ୍ଷନ୍ତୀ ଶୀଲମାତ୍ମନଃ
ସେ ନିଜ ଚରିତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରି, ମହାନ ଦିତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଖଙ୍ଗ ନିଷ୍କୃଷ୍ଯ ତରସା ମହିଷଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଲୱାର ଉଠାଇ, ମହିଷ ଉପରେ ଝପଟିପଡ଼ିଲେ।
ରକ୍ଷିତା ଗୁହ୍ଯକୈଃ ସାଧ୍ଵୀ ନିଵାର୍ଯ ମହିଷଂ ତତଃ
ସେ ସତୀ ନାରୀକୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ରକ୍ଷା କଲେ ଏବଂ ମହିଷକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ନିପପାତ ସରୋ ଦିଵ୍ଯଂ ତତୋ ଦୈତ୍ଯୈଽଭଵନ୍ମୃତଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଝିଲିକରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ତାହାରେ ଦାୟିତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଯକ୍ଷାନାଶ୍ରିତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ସ କାଲଯନ୍ ଶ୍ଵାପଦାନ୍ ମୁନ୍
ସେ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ହେ ମୁନି, ଏବଂ ଅପର ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଦୂରେଇଦେଲେ।
ଚିତାମାରୋପିତଃ ସା ଚ ଶ୍ଯାମା ତଂ ଚାରୁହତ୍ ପତିମ୍
ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣା ନାରୀକୁ ଚିତାରେ ବସାଇଦେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଚିତାରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଵ୍ଯଦ୍ରାଵଯତ୍ ସ ତାନ୍ ଯକ୍ଷାନ୍ ଖଙ୍ଗପାଣିର୍ଭଯଙ୍କରଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଧରି, ସେହି ଯକ୍ଷମାନେ ଉଠାଇ ଦେଲେ।
ଋତେ ସଂରକ୍ଷିତାରଂ ହି ମହିଷଂ ରମ୍ଭନନ୍ଦନମ୍
କେବଳ ରକ୍ଷାକାରୀ ରମ୍ଭାଙ୍କ ପୁଅ ମହିଷ ଛାଡ଼ି ସବୁଠାରୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ଯୋ ଽଜଯତ୍ ସର୍ଵତୋ ଦେଵାନ୍ ସେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରାର୍କମାରୁତାନ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାରୁତଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜିତିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯେ ଽଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚ ମହାସୁରେନ୍ଦ୍ରୈର୍ଵିନିର୍ଜିତୈଃ ଶମ୍ବରତାରକାଦ୍ଯୈଃ
ଶମ୍ଭର, ତାରକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହାରିଗଲାପରେ, ମହାଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ସ୍ଥାନାନି ତ୍ଯକ୍ତାନି ଶଶୀନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରୈର୍ଧର୍ମଶ୍ଚ ଦୂରେ ପ୍ରତିଯୋଜିତଶ୍ଚ
ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଧର୍ମ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ାଯିଲା ଓ ବିରୋଧିତ ହେଲା।
ଜଗ୍ମୁଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ରିଚାମହଂ ତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦା ଚକ୍ରଧରଂ ଶ୍ରିଯଃ ପତିମ୍
ମୁଁ ଏକ ଋଚା ଗାଇ ନେଇ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟାଵା ପ୍ରଣମ୍ଯୈଵ ଚ ସିଦ୍ଦିସାଧକୌ ନ୍ଯଵେଦଯଂସ୍ତନ୍ମହିଷାଦିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଣାମ କରି, ସିଦ୍ଧି ଦେବାଳୁ ଦୁଇଜଣେ ମହିଷ ଜନ୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କୁହିଲେ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ନାକାତ୍ତୁ ନିରାକୃତା ଵଯଂ କୃତାଵନିସ୍ଥା ମହିଷାସୁରେଣ
ମହିଷ ଦାନବ ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହଟାଇ, ପୃଥିବୀରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ନ ଚେଦ୍ ଵ୍ରଜାମୋ ଽଦ୍ଯ ରସାତଲଂ ହି ସଂକାଲ୍ଯମାନା ଯୁଧି ଦାନଵେନ
ଆମେ ଆଜି ରସାତଳକୁ ନଯିବାନ୍ତୁ, ଦାନବଙ୍କ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଶ୍ଟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ଚକ୍ରେ ସହସୈଵ କୋପଂ କାଲାଗ୍ନିକଲ୍ପୋ ହରିରଵ୍ଯଯାତ୍ମା
ଏହା ଦେଖି, ଅବିନାଶୀ ହରି ହଠାତ୍ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସମୟର ଅଗ୍ନି ପରି।