ପୁରା ରକ୍ଷାର୍ଥମୀଶେନ କାତ୍ଯାଯନ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ପୂର୍ବେ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଈଶ୍ୱର ଓ କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା...
ନମରଂ ରକ୍ତବୀଜଂ ଚ ତଥାନ୍ଯାନ୍ ସୁରକଣ୍ଟକାନ୍
ନମର ଓ ରକ୍ତବୀଜ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି...
ନମରଂ ରକ୍ତବୀଜଂ ଚ ତଥାନ୍ଯାନ୍ କୁରକଣ୍ଟକାନ୍
ନମର ଓ ରକ୍ତବୀଜ, ଏବଂ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି...
ଏତଦ୍ଵିସ୍ତରତସ୍ତାତ ଯଥାଵଦ୍ ଵକ୍ତୁମର୍ହସିଃ
ଏହି କଥାଟିକୁ, ହେ ପ୍ରିୟ, ଠିକ୍ ଭାବରେ ଏବଂ ବିସ୍ତାରରେ କହିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵଦା ଵରଦା ଦୁର୍ଗା ଯେଯଂ କାତ୍ଯାଯନୀ ମୁନେ
ଯିଏ କାତ୍ୟାୟନୀ, ସେ ଦୁର୍ଗା ସବୁବେଳେ ଦାନଦେବାଳି, ହେ ମୁନି।
ରମ୍ଭଶ୍ଚୈଵ କରମ୍ଭଶ୍ ଚ ଦ୍ଵାଵାସ୍ତାଂ ସୁମାବଲୌ
ରମ୍ଭା ଓ କରମ୍ଭା—ଏହି ଦୁଇଜଣ ଅତି ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ବହୂନ୍ ଵର୍ଷଗଣାନ୍ ଦୈତ୍ଯୌ ସ୍ଥିତୌ ପଞ୍ଚନଦେ ଜଲେ
ଏହି ଦୁଇ ଦାଇତ୍ୟ, ପଞ୍ଚନଦୀର ଜଳରେ ବହୁ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ।
କରମ୍ଭଶ୍ଚୈଵ ରମ୍ଭଶ୍ଚ ଯକ୍ଷଂ ମାଲପଟଂ ପ୍ରତି
କରମ୍ଭା ଓ ରମ୍ଭା, ଯକ୍ଷ ମାଳପଟଙ୍କ ନିକଟକୁ...
ଚରଣାଭ୍ଯାଂ ସମାଦାଯ ନିଜଘାନ ଯଥେଚ୍ଛଯା
ପାଦଦ୍ୱାରା ଧରି, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ।
ଵହ୍ନୌ ସ୍ଵଶୀର୍ଷଂ ସଂକ୍ଷିଦ୍ଯ ହୋତୁମୈଚ୍ଚନ୍ ମହାବଲଃ
ମହାବଳୀ, ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦବାଇ, ତାହାକୁ ହବି ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଛେତ୍ତୁକାମୋ ନିଜଂ ଶୀର୍ଷଂ ଵହ୍ନିନା ପ୍ରତିଷେଧିତଃ
ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚିଲେ।
ଦୁସ୍ତରା ପରଵଧ୍ଯାପି ସ୍ଵଵଧ୍ଯାପ୍ଯତିଦୁସ୍ତରା
ଅନ୍ୟର ହାତରେ ମରିବା ଦୁର୍ଲଭ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ନିଜକୁ ଶେଷ କରିବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କଠିନ।
ମା ମ୍ରିଯସ୍ଵ ମୃତସ୍ଯେହ ନଷ୍ଟା ଭଵତି ଵୈ କଥା
ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରେଉଛି, ତୁମେ ମରିଯିଅନି; କାରଣ ଏଠାରେ ଯେଉଁବେଳେ କେହି ମରିଯାଏ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କଥା ହେଉଛି ହରାଇଯାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ପୁତ୍ରଃ ସ୍ଯାନ୍ମେ ତ୍ଵତ୍ତେଜସାଧିକଃ
ମୋ ପୁଅ, ତୁମର ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ତିନି ଲୋକର ଜୟକର୍ତ୍ତା ହେଉ।
ମହାବଲୋ ଵାଯୁରିଵ କାମରୂପୀ କୃତାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ, ବାୟୁ ପରି ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଚଳାଣରେ ପ୍ରବୀଣ ହେବେ।
ଯସ୍ଯାଂ ଚିତ୍ତଂ ସମାଲମ୍ବି କରିଷ୍ଯସି ତତଃ ସୁତଃ
ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଧରିବ, ମୋ ପୁଅ, ସେହି କାମ ସଫଳ ହେବ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମାଲଵଟଂ ଯକ୍ଷଂ ଯକ୍ଷୈଶ୍ଚ ପରିଵାରିତମ୍
ମାଳବଟ ନାମକ ଯକ୍ଷଙ୍କୁ, ଅନ୍ୟ ଯକ୍ଷମାନେ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବା ପାଇଁ,
ଗଜଶ୍ଚ ମହିଷାଶ୍ଚାଶ୍ଵା ଗାଵୋ ଽଜାଵିପରିପ୍ଲୁତାଃ
ସେଠାରେ ହାତୀ, ମହିଷ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ଏବଂ ଛାଗ ଓ ମେଉଁର ଝୁଣ୍ଡ ଥିଲା।
ମହିଷ୍ଯାଂ ରୂପଯୁକ୍ତାଯାଂ ତ୍ରିହାଯଣ୍ଯାଂ ତପୋଧନ
ସେ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଭୂଷିତ ରାଣୀ, ତିନିବର୍ଷୀୟା ତ୍ରିହାୟଣୀ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ତପସ୍ବୀ,
ସ ଚାପି ଗମନଂ ଚକ୍ରେ ଭଵିତଵ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟର ଚେତନାରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ଯାତ୍ରାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପାତାଲଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ତତଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ପାତାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଅକାର୍ଯକାରକେତ୍ଯେଵଂ ଭୃଯୋ ମାଲଵଟଂ ଗତଃ
ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ବୋଲି ଡାକାଯାଇ, ସେ ମାଳବଟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସମଂ ଜଗାମ ତତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ଯକ୍ଷମଣ୍ଡଲମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସେଇ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯକ୍ଷମଣ୍ଡଳକୁ ସହଯାତ୍ରା କଲେ।
ଅଜୀଜନତ୍ ସୁତଂ ଶୁଭ୍ରଂ ମହିଷଂ କାମରୂପିଣମ୍
ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ମହିଷ ରୂପରେ ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲା।
ସା ଚାଭ୍ଯଗାଦ୍ ଦିତିଵରଂ ରକ୍ଷନ୍ତୀ ଶୀଲମାତ୍ମନଃ
ସେ ନିଜ ଚରିତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରି, ମହାନ ଦିତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଖଙ୍ଗ ନିଷ୍କୃଷ୍ଯ ତରସା ମହିଷଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଲୱାର ଉଠାଇ, ମହିଷ ଉପରେ ଝପଟିପଡ଼ିଲେ।
ରକ୍ଷିତା ଗୁହ୍ଯକୈଃ ସାଧ୍ଵୀ ନିଵାର୍ଯ ମହିଷଂ ତତଃ
ସେ ସତୀ ନାରୀକୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ରକ୍ଷା କଲେ ଏବଂ ମହିଷକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ନିପପାତ ସରୋ ଦିଵ୍ଯଂ ତତୋ ଦୈତ୍ଯୈଽଭଵନ୍ମୃତଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଝିଲିକରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ତାହାରେ ଦାୟିତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଯକ୍ଷାନାଶ୍ରିତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ସ କାଲଯନ୍ ଶ୍ଵାପଦାନ୍ ମୁନ୍
ସେ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ହେ ମୁନି, ଏବଂ ଅପର ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଦୂରେଇଦେଲେ।
ଚିତାମାରୋପିତଃ ସା ଚ ଶ୍ଯାମା ତଂ ଚାରୁହତ୍ ପତିମ୍
ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣା ନାରୀକୁ ଚିତାରେ ବସାଇଦେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଚିତାରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।