ଦଧ୍ଯୋଦନଂ ସକୃସରଂ ମାଷଧାନାଃ ସଶଷ୍କୁଲୀଃ
ଦହିଭାତ, ଖିର, ମସୁର ଡାଲ ଓ ପିଠା ଦେବା ଉଚିତ।
ଗଙ୍ଗାଧରେତି ଜପ୍ତଵ୍ଯଂ ନାମ ଶଂଭୋଶ୍ଚ ପଣ୍ଡିତୈଃ
ପଣ୍ଡିତମାନେ 'ଗଙ୍ଗାଧର' ଓ 'ଶମ୍ଭୁ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅକ୍ଷଯାନ୍ ଲଭତେ କାମାନ୍ ମହେଶ୍ଵରଵଚୋ ଯଥା
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନ ଅନୁସାରେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରଣ ଦେଵର୍ଷେ ତତ୍ତଥା ନ ତଦନ୍ଯଥା
ଏହି କଥା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷିଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ନିଜେ କହିଥିଲେ; ଏହା ଏଭଳି ଅଟୁଟ ଅଛି।
ନାଭ୍ଯା ନିର୍ଯାତି ହି ତଦା ଦେଵେଷ୍ଵେତାନ୍ଯଥୋ ଽଭଵନ୍
ତାଙ୍କର ନାଭିରୁ ଏହି ସତ୍ତ୍ୱମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦେବତା ହେଲେ।
ତେନ ତସ୍ଯ ପରା ପ୍ରୀତିଃ କଦମ୍ବେନ ଵିଵର୍ଦ୍ଧତେ
ଏହିପରି, କଦମ୍ବ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଵଟଵୃକ୍ଷଃ ସମଭଵତ୍ ତସ୍ମିସ୍ତସ୍ଯ ଯତିଃ ସଦା
ସେଠାରୁ ବଟବୃକ୍ଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସଦା ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଆସନ ଭାବେ ରହିଛି।
ସଂଜାତଃ ସ ଚ ଶର୍ଵସ୍ଯ ପତିକୃତ୍ ତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଶଃ
ଏହା ମଧ୍ୟ ଶର୍ବଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରା ସଦା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଖ ଦରଃ କଣ୍ଟକୀ ଶ୍ରେଯାନଭଵଦ୍ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣଃ
କାଁଟା ଥିବା ଖଦିର ଗଛ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ କାମଠାରୁ ଅଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା।
ଗଣାଧିପସ୍ଯ କୁମ୍ଭସ୍ଥୋ ରାଜତେ ସିନ୍ଧୁଵାରକଃ
ମଣ୍ଡପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସିନ୍ଧୁବାର ଗଛ ଗଣପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଉଜ୍ୱଳ।
କୃଷ୍ଣୋଦୁମ୍ବରକୋ ରୁଦ୍ରାଜ୍ଜାତଃ କ୍ଷୋମକରୋ ଵୃଷଃ
କଳା ଉଦୁମ୍ବର ଗଛ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ବସ୍ତ୍ର ଦେଉଥିବା ବୃଷ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କଠାରୁ ଆସିଲା।
କାତ୍ଯାଯନଯାଃ ଶମୀଜାତାବିଲ୍ଵୋ ଲକ୍ଷ୍ମାଯାଃ କରେ ଽଭଵତ୍
କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କଠାରୁ ଶମୀ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହାତରେ ବେଲ ଫଳ ଆସିଲା।
ଵାସୁକେର୍ଵିସ୍ତୃତେ ପୁଚ୍ଛେ ପୃଷ୍ଠେ ଦୂର୍ଵା ସିତାସିତା
ବାସୁକିଙ୍କ ବିସ୍ତୃତ ପୁଛ ଓ ପିଠରେ ଧଳା ଓ କଳା ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ବା ଘାସ ଉଗିଲା।
ଏଵଂ ଜାତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତେନ ତତ୍ ରତିର୍ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ସବୁଠି ଉତ୍ପତ୍ତି ହେବାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତସ୍ଯାଂ ସଂପୂଜଯେଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ତେନ ଖଣ୍ଡୋ ଽସ୍ଯ ପୂର୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଓଷଧୀଭିଶ୍ଚ ମୁଖ୍ଯାଭିର୍ଯାଵତ୍ସ୍ଯାଚ୍ଛରଦାଗମଃ
ମୁଖ୍ୟ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶରତ୍କାଳ ରହିଥାଏ, ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମଣିମୁକ୍ତାପ୍ରଵାଲାନି ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପୋଶାକ।
ତିକ୍ତାନି ଚ ନିଵେଦ୍ଯାନି ତାନ୍ଯଖଣ୍ଡାନି ଯାନି ହି
ତିତିକ୍ତ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଯେଉଁମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯଦା ସଂଵତ୍ସରଂ ପୂର୍ଣମଖଣ୍ଡଂ ଭଵତେ ଗୃହେ
ଯେତେବେଳେ ଘରେ ପୂରା ବର୍ଷ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ କଟିଯାଏ,
ସ୍ନାନେନ ତେନ ସ୍ନାଯୀତ ଯେନାଖଣ୍ଡଂ ହି ଵତ୍ସରମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ବର୍ଷ ଅଖଣ୍ଡ ରହିଥିଲା, ତାହା ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ହୋମେ ତଦେଵ ଗଦିତଂ ଦାନେ ଶକ୍ତିର୍ନିଜା ଦ୍ଵିଜ
ଯଜ୍ଞରେ ସେଇ ଜିନିଷ କୁହାଯାଏ; ଦାନରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଧୂପଯେଦ୍ ଵିଵିଧଂ ଧୂପଂ ଯେନ ସ୍ଯାଦ୍ ଵତ୍ସରଂ ପରମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୁଏ।
ରାଗଖାଣ୍ଡଵଚୋଷ୍ଯାଣି ହଵିଷ୍ଯାଣି ନିଵେଦଯେତ୍
ରଙ୍ଗିନ, ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ଚୁଷିବା କିମ୍ବା ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଜ୍ଞାପଯେନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ସୁଵ୍ରତ
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ସୁବ୍ରତ, ଜଣେଇବା ଉଚିତ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷଣି ତ୍ଵଖଣ୍ଡାନି ଭଵନ୍ତୁ ମେ
ମୋର ଅଖଣ୍ଡ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ହେଉ।
ତେନ ସତ୍ଯେନ ଧର୍ମାଦ୍ଯ ଅଖଣ୍ଡାଃ ସନ୍ତୁ କେଶଵ
ସେଇ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ହେ କେଶବ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଅଖଣ୍ଡ ରହୁ।
ଅଘଣ୍ଡଂ ପାରଯେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵ୍ରତଂ ଵୈ ସର୍ଵଵସ୍ତୁଷୁ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରେ ଅଖଣ୍ଡତାର ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ଵକ୍ଷଯାଃ ସଂଭଵନ୍ତି ହି
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଏମିତି ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଧୁନା ତ୍ଵେତଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଞ୍ଜରଂ ଶୁଭମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ବୈଷ୍ଣବ ପଞ୍ଜର ପଢ଼ିବି।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ରକ୍ଷସ୍ଵ ମାଂ ଵିଷ୍ଣୋ ତ୍ଵାମାହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବିଷ୍ଣୁ; ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛି।