ସେ ବାତ୍ୟା ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିଲେ ଯମୁନାର ଜଳ ଶୁଖିଯାଇଛି। ପରେ ସେ ପ୍ଲକ୍ଷଜା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠି ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ ଏହି ନଦୀଟିଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ତା’ପରେ ସେ ସଇନ୍ଧବ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ଚାହିଁଥିବା ପରି ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ତଥାପି, ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟଙ୍କର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲା ନାହିଁ। ଏଠିଏ, ଜଳଦଧ୍ୱଜ ନିଜର ଆତ୍ମ-ନିୟମ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯଦିଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସେଠାକୁ ଯାଇ, ସେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହରା ହାତ ଯୋଡ଼ି ଏକ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ— “ଓ ବାସୁଦେବ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଅନନ୍ତ, ଗୁଣହୀନ, ଅଗାଧ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ଆଧାରହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ହେଉଛନ୍ତି। ଓ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଚରାଚର ସୃଷ୍ଟି ତୁମେ ହିଁ କରିଛ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ବଳଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗୁଣମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ବାୟୁ, ବୁଦ୍ଧି, ମନ, ଓ ରାତି; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ କ୍ଷମା, ଦାନ, କୃପା, ଶ୍ରୀ, ଓ ନିୟମ; ଓ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଉପବେଦ; ତୁମେ ସବୁ କିଛି; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ସଂସାରରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କୃପାଳୁ ଭାବରେ ମାନେ; ହେ କେଶବ, ପାପବନ୍ଧନରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୁଁ ଦଗ୍ଧ, ମୁଁ ହରାଇଯାଇଛି, ଅବିଚାରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି; ତୁମେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର। ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।” ଏହିପରି ହରାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ଦୂର କରିଥାଏ। ଏହା ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଦୁଷ୍ମନ୍ତି କୁ ହଟାଏ। ସେ ପ୍ରୟାଗରେ ନିତ୍ୟ ବାସ କରନ୍ତି, ଯୋଗଶାୟୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ବରୁଣା ନଦୀ ସମସ୍ତ ପାପ ହରଣ କରିଥାଏ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର। ଏହି ଦୁଇ ନଦୀ, ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ବିଶ୍ୱମଧ୍ୟରେ ପୂଜିତ। ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ। ଏଠି ଆସି, ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗରେ ଲିନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି। ଏଠିର ସୁଧା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଆଚାର୍ୟମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ହସିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପଦ୍ମ ଚାଲିଯାଇଥିଲା। ଦିନେ ମଧ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବି ଦୀର୍ଘ ଓ ଶୋଭାମୟ ପତାକା ହେବାରେ ଝାଲି ହୋଇ ରହିଥାଏ। ନିର୍ମଳ ମୁହଁ ଥିବା ମହିଳାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଅନ୍ୟ ଫୁଲକୁ ଯାଉନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ମହିଳାମାନେ ଖେଳ କରିବାକୁ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠି ଦୀର୍ଘକାଳ ଗୃହରେ ଏକତା ନାହିଁ। ଯୁବତୀମାନଙ୍କର କାମନା ଏଠି ଶକ୍ତି ଦେଉନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି ସମ୍ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଛି। ପୁରୁଷ ଓ ହାତୀମାନେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅହଂକାର ଓ ମଦ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚତା ନାହିଁ, ଗଦ୍ୟରେ ଛନ୍ଦ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଯେଉଁମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ, ହେ ଶଙ୍କର। ଏଠି ଅଶାନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ହରଣ କରିଥାନ୍ତି। ଏଠିକୁ ଯାଇ, ହେ ଦେବମନ୍ଦିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ନିଜର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ। ଗରୁଡ଼ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ, ପାପ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, କେଶବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ। “ତୁମ ଦୟାରେ, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି,” ବୋଲି ସେ କହିଲେ। “ମୁଁ କାରଣଟି ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ଏହା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଠିରେ ଏକ କାରଣ ଅଛି, ହେ ରୁଦ୍ର; ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି।