ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି କହିଛନ୍ତି, ଯେବେ ପରିବାରର ସମସ୍ତ ନିକଟାତ୍ମୀୟଙ୍କର ଦେହାନ୍ତ ହୁଏ, ତାପରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିନରେ ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ କିମ୍ବା ସପ୍ତମ ଦିନରେ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ପିତୃକର୍ମ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ପାଣି ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ଏହି ନିୟମ ଶିଶୁ, ସଂନ୍ୟାସୀ, ଗୃହତ୍ୟାଗୀ କିମ୍ବା ଦୂରଦେଶରେ ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ। ଗର୍ଭପାତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ନିୟମ, ସେହି ପ୍ରକାର ହିଁ କରିବା ଉଚିତ। ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଷଡ୍-ରାତ୍ରି (ଛଉ ରାତି) ଓ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ (ବାର ଦିନ) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କ୍ରିୟା ଚାଲିଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଣ୍ଣ ଏହି କ୍ରମାନୁସାରେ ନିଜ ନିଜ କର୍ମ ଓ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରେ, ବର୍ଷ ପରେ ପିତୃକର୍ମ ପରିବାରର ଲୋକମାନେ କରିବେ। ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏହିପାଇଁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ତାହା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଦରକାର ନୁହେଁ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ। ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳଦାୟକ। ଏବେ ମୁଁ ବନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମର ଧର୍ମ ବିଷୟରେ କହିବି, ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝ। ବନବାସୀ ଲୋକ ଭୂମିରେ ଶୁଇବେ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ, ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ରିୟା କରିବେ। ତେବେ ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟ ଫଳ ଓ ଘୃତ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବେ। ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଓ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଧିକ ସମୟ ରୁହିବେ ନାହିଁ। ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପ୍ରତି ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଓ ଆତ୍ମାନୁଭୂତି ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ। ଏବେ ରାକ୍ଷସ, ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କର କର୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଆଚରଣ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେହି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ। ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମର ଏକ ମାତ୍ର ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ରହିଛି, ଯାହା ରାତିରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ଏହି କର୍ମକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ରାତ୍ରିର୍ ଆଚରଣ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ସେଉଁଠିଁଠାରେ ସେ ପୁନି ପୁନି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରି, ଧର୍ମ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଡାକି, ଧର୍ମମୟ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ—ଦାନ, ଦୟା, କ୍ଷମା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ନମ୍ରତା; ଏହି ଗୁଣମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ ପରଲୋକର ସୁଖ ମିଳେ। ତେଣୁ, ମୁଁ ଆଦେଶ ଦେଉଛି, ସମସ୍ତେ ଏହି ଧର୍ମ ନିର୍ବିକଳ୍କ କରିବେ। ସେମାନେ ତେରଟି ଧର୍ମ ନିର୍ମାଣ କରି, ଅନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ପୁଅ ଓ ନାତିଁ ସହିତ, ନିଜ ଜୀବନ ସାଥୀମାନେ ସଦା ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଚଳିତ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ଦିନେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ହେଉଥିଲେ, ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅଟୁଟ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାତିରେ ସେମାନେ ନିଜ ଗୌରବ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ମହାନ୍ଦ୍ର ହେଲେ। ଏହା ଜାଣି, କାଉଶିକମାନେ ଦିନରେ କାକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଉଥିଲେ। ରାତିରେ, ଦିନ ଭାବି, ସେମାନେ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ଡୁବି ରୁହୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମନେ ମନେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଦିନ ଭରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଏହି କଥା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ।