ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ନିୟମ ଓ ପବିତ୍ରତା ନେଇ ମହାର୍ଷିମାନେ କଥା ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—ଘରରେ ପବିତ୍ରତା ଆଣିବା ପାଇଁ ମାଟି ଲଗେଇବା, କୁଖଳା କରିବା, ଝିଅଁ ଛିଟିବା, ଝାଡ଼ୁ ଦେଇ ପରିଷ୍କାର କରିବା ଏବଂ ଘର ଚଉଁଖି ପରିଛନ୍ନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଚିତା ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ମାଟି, ପାଣି, ଖାର, ଏବଂ ଛାର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ତମ୍ବା ଓ ଧୋଇବା ପାତ୍ର ଛାର ଓ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପରିଷ୍କାର ହୁଏ, ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ତ ଗନ୍ଧ ଦୂର କରିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଗଧା ଯେତେବେଳେ ଭାର ବୋହେ, ସେ ସମୟରେ ପବିତ୍ର ମନାଯାଏ; କୁକୁର ଯେତେବେଳେ ଶିକାର ବଢ଼ିଏ, ସେଠି ସେ ପବିତ୍ର। ମାଟିରେ ପୋଡ଼ା ଜିନିଷ କେବଳ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ। କିଛି ଜିନିଷର ଉପର ଅଂଶ କାଟି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ ଛିଟି ଦେଇ ପବିତ୍ର କରାଯାଏ। ଯଦି କୌଣସି ଅଶୁଚିତା ଅଜଣା ଅଥବା ପୂର୍ବରୁ ଜଣାଯାଇଛି, ତେବେ ଏହାର ପବିତ୍ରିକରଣ ବିଧି ନାହିଁ। ଅଶୁଚି ଜିନିଷକୁ ଛୁଇଁଲେ ବା ଶବ ବୋହିଲେ, ସ୍ନାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଚିତା ଆସେ। କେବଳ ପାଣି ଚୁମିବା, ଗାଈକୁ ଛୁଇଁବା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ପାଦ ଧୋଇବା ପାଣି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, ପାଖାନ୍ତି, ମୁତ୍ର ଘର ବାହାରେ ଖାଲି କରିବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ପୋଖରୀ, ପଦ୍ମ ଥିବା ଝିଲି, ବା ଚଳିତ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଭୀତୁ ଲୋକ ବା ଖରାପ ନାମ ଥିବା ଜଣେ ନାରୀ ସହିତ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ ବା କଥା ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯେମାନେ ପତିତ, ନିଷ୍କାସିତ, ନଗ୍ନ ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିମ୍ନ ଶ୍ରେଣୀର, ସେମାନେ କେଉଁମାନେ ଏହି ପ୍ରକାର? ମହାର୍ଷି କହିଲେ—ଏମାନେ ‘ସୂତିକା’ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ, ସେମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଅପବିତ୍ର। ଯେ ପିତୃ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ‘ନପୁଂସକ’ ରୂପେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ପରଲୋକ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ନ କରୁଥିବାକୁ ‘ବିଲାଇ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେ ଅନ୍ୟର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦେଖି ଦ୍ୱେଷ କରେ, ସେ ‘କୁକୁର’ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠିକୁ ‘କୁକୁଡ଼ା’ କୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅପବିତ୍ର। ଯଦି ସେ କଷ୍ଟରେ ନୁହଁନ୍ତି, ତେବେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପତିତ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଯେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ମହିଳାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଅଶୁଚିତ ହୁଏ। ଏମାନେ ନଗ୍ନ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଅପବିତ୍ର। ଯେ ଶରଣ ନେଇଥିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ‘ଚଣ୍ଡାଳ’—ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ଲୋକ। ଗଡ଼ି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବା ପରେ, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଏମିତି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କଲେ ପବିତ୍ର ହେବାଯାଏ। ଏହି ନିୟମ କଞ୍ଜୁଷ ଲୋକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ କୌଣସି ବିଶେଷ କାରଣରେ କ୍ରିୟା କଟିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହି କଥା ଭୃଗୁ ଋଷି କହିଛନ୍ତି। ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ ବା ସପ୍ତମ ଦିନରେ ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଦରକାର। ଏହି କ୍ରିୟା ପବିତ୍ର ଏବଂ ପିଣ୍ଡଦାନ ଦେଇଥିବା ଆତ୍ମୀୟ ମାନେ ପାଣି ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଛୁଆ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ଗୃହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ବା ଦୂର ଦେଶରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନିମିତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଗର୍ଭପାତ ହେଲେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସମାନ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ବୈଶ୍ୟମାନେ ଛଅ ରାତି, ଶୂଦ୍ରମାନେ ବାର ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରିୟା କରିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ରେଣୀ ନିଜ ନିଜ କ୍ରିୟା ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବଂଧୁବାନ୍ଧବମାନେ ବର୍ଷ ପରେ ପିତୃ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର। ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ କରିଥିବା ପ୍ରକାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ତାହା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ହେ ରାକ୍ଷସ।