ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମ ଓ ଆଚାରର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝେଇବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କେତେକ ନିୟମ ଏବଂ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ଉପଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣିବା ଦରକାର। ପ୍ରଥମେ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ଆସନ, ଭାଜନ ଓ ଏହା ସମ୍ପୃକ୍ତ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ନାରୀମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଖ୍ୟାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏଡ଼ାଇ ରହିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଶୁଭ ସମାରୋହରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ। ତଥା, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ କିଛି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବେ। ଅରଣ୍ୟର ମୂଳରେ, ଭାଗ୍ର ପଥରେ, ମାଂସ ଭୋଜନ କରିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ମାଘା, କୃତ୍ତିକା ଓ ଉତ୍ତରା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ନାରୀସହିତ ମିଶିବା ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ାଇବା ଦରକାର। ଭୋଜନ କରିବାବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବା ମାଳା, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ବା ବସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ, କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ନିଶାଚରଙ୍କ ନାଥ, ସ୍ନାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ ଶରୀର ଓ ବସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଚୁକାଇ ଶୁକାଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ କ୍ରୋଧହୀନ, ନ୍ୟାୟନିଷ୍ଠ, ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟ, କୃଷକ ଓ ଔଷଧି ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଲୋକମାନେ ସଦା ଉତ୍ସବରେ ଲିନ, ଶତ୍ରୁତାରେ ବନ୍ଧା, ଓ ଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଥାନ୍ତି। ଏଠିଠାରୁ ଆହୁରି ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—ଏବେ କଣ ଖାଇବା ଉଚିତ ତାହା କୁହାଯିବ। ମୃଦୁ, ତେଲ ବିହୀନ ଚାଉଳ ଓ ଦୁଧ ଉତ୍ପାଦନ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହିପରି ଡାଲ ଓ ଏହା ସମ୍ପୃକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ଘୋଷିତ। ତଳ ଓ ଉପଜା ଶସ୍ୟ, ପାହାଡ଼ ଗଛର ଫଳ ଓ ମୂଳ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଚାଲିକା ବସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ। କପାସ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ପାଣି ଓ ଖାରି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି କରାଯାଏ। ମାଟିର ଭାଜନ ଆଗୁଣିରେ ତାପିଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ରାସ୍ତାରେ ମିଳିଥିବା, ଅଜଣା ଉତ୍ପତ୍ତିର, ବା ଦାସମାନେ କରିଥିବା କାମ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଶିଶୁ ଓ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶିଶୁର ମୁଁହ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଦ୍ୱିଜତମଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଉଚ୍ଚରିତ ଶବ୍ଦ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପିତ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ। ଲିପି, ଖୁର୍ଚ୍ଚନ, ଛିଟାଇବା, ଜାଡ଼ୁ ଦେଇବା ଓ ଘର ପରିଷ୍କାର କରିଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ। ମାଟି, ପାଣି, ଖାରି ଓ କଷାର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ। ଖାରି ଓ ପାଣିରେ ତମ୍ବା ବା ଧୋଇବା ଭାଜନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଅନ୍ୟ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ଗନ୍ଧ ଦୂର କଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ। ଗଧା ଭାର ବୋହିଲେ ଶୁଦ୍ଧ, କୁକୁର ପଶୁ ଧରିଲେ ଶୁଦ୍ଧ। ଭାଟିରେ ପୋଡ଼ା ଜିନିଷ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧିତ ହୁଏ। ଉପର ଅଂଶ କାଟି ଫେଲି ଦେଲେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ଛିଟାଇଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯଦି ଅଶୁଦ୍ଧତା ଅଜଣା ବା ପୂର୍ବରୁ ଜଣା ଥାଏ, ତେବେ ଶୁଦ୍ଧି ବିଧାନ ନାହିଁ। ଅଶୁଦ୍ଧ ଜିନିଷ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ବା ମୃତଦେହ ବୋହିଲେ ନିଜେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ। କେବଳ ଅଳ୍ପ ପାଣି ପିଇ, ଗାଈକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ। ପାଦ ଧୋଇଥିବା ପାଣି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, ମଳ ଓ ପେଶାବ ଘର ବାହାରେ ଫେଲିଦେବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ପୋଖରୀ, ପଦ୍ମ ଥିବା ଝିଅଁ, ଓ ପ୍ରବାହମାନ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଦରକାର। ଜନସମ୍ପ୍ରିତି ହୀନ, ଭୀରୁ ବ୍ୟକ୍ତି ବା ଖ୍ୟାତି ଖରାପ ନାରୀ ସହିତ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ବା କଥା ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ। ପତିତ, ନିଷ୍କାସିତ, ନଗ୍ନ ବା ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଏହା ସମ୍ପୃକ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଶେଷତା କଣ ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ। ସେମାନେ 'ସୂତିକା' ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ, ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ। ଯେଉଁଠି ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ହିଜଡା ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ପରଲୋକ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ବିଳାଇ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ। ଯିଏ ଉଠା ଖାଇବା ପରେ ମୌଷିକ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ, ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ଶୁଦ୍ଧି କଠିନ ହୁଏ। ଏପରି ନିୟମ ଓ ଉପଦେଶ ନିତି ଓ ଶୁଦ୍ଧିର ମାର୍ଗ ଦେଖାଏ, ମଣିଷ କେମିତି ନିଜ ଜୀବନକୁ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ରଖିପାରିବେ, ତାହା ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ।