ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପରେ, ମହାଦେବ ହରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣମାନେ ଆସି ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦଶ ଦିଗ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ପକ୍ଷ ପରାଜିତ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ପୁରୁଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମୋର ମହାତ୍ମା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ, ଧର୍ମର ଉତ୍ସ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ଏକ ମଣିଷକୁ ଅନ୍ୟ ମଣିଷଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଅସ୍ଥିର ଓ ବିକଳ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ମହାଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ରକ୍ତରେ ରଂଜିତ କେଶ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନାମକ ପାପ ହରାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଗଲା। ହରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ? ଏଠାରେ କାହିଁକି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଆସିଛ? ମୋତେ ଏହି କଥା କହ।" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ହେ ତ୍ରିନୟନ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।" ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ରୁଦ୍ର, ଯିଏ ଏହି ପାପ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନଦୀସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯମୁନାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପୁନି, ପ୍ଲକ୍ଷଜା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ନଦୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଶେଷରେ, ସେ ସଇନ୍ଧବ ଅଟବୀକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତେ ସ୍ନାନ କଲେ। ତଥାପି, ଏତେ ସ୍ନାନ କଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲା ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଯଥେଷ୍ଟ ନିଗ୍ରହ ଓ ଯୋଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଳଧ୍ୱଜ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ପରେ, ସେ ବିଶ୍ୱଚକ୍ରୀ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ, ହରା ହାତ ଜୋଡ଼ି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ହେ ବାସୁଦେବ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ଅନନ୍ତ, ଗୁଣରହିତ, ଅଗମ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ନିର୍ଭର ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ତୁମରେ ନିର୍ମିତ। ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ମହାବାହୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିର୍ଗୁଣ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ବାୟୁ, ବୁଦ୍ଧି, ମନ, ରାତ୍ରି; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କ୍ଷମା, ଦାନ, କରୁଣା, ଶ୍ରୀ, ନିଗ୍ରହ। ଉପବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ଜଗତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୟାଳୁ ବୋଲି ମାନେ, ମୋତେ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ଉଦ୍ଧାର କର, ହେ କେଶବ। ମୁଁ ଦଗ୍ଧ, ମୁଁ ଭ୍ରମିତ, ଅବିଚାର କରିଛି; ତୁମେ ତୀର୍ଥ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର। ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" ଏପରି ହରାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀହରି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଶୁଭବାଣୀ କହିଲେ। ସେ ଶୁଭ ଦେଇ, ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ โହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର କଲେ। ଶ୍ରୀହରି ପ୍ରୟାଗରେ ଯୋଗଶାୟୀ ଭାବେ ଚିରକାଳ ବସିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ବରୁଣା ନଦୀ ସମସ୍ତ ପାପ ହରଣ କରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର। ଏହି ଦୁଇ ନଦୀ, ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ପୂଜିତ। ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ ଏମିତି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଯେମାନେ ଭୋଗରେ ଲିନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ତୀର୍ଥର ଶୁଭ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣି, ଆଚାର୍ୟମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ହସିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପଦ୍ମ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଦିନେ ମଧ୍ୟ, ବାୟୁରେ ଫଡ଼ିଥିବା ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଚମତ୍କାର ବ୍ୟାନରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଛାଦିତ କରିଥିଲେ। ନିର୍ମଳ ମୁହଁ ଥିବା ନାରୀମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଅନ୍ୟ ଫୁଲକୁ ଯାଉନଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀମାନେ ଖେଳ କରିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ, ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଘରରେ କୌଣସି ସଂଯୋଗ ନଥିଲା। କିମ୍ବା, ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ରତି ତାପ ଏଠାରେ କେବେ ବ୍ୟାପି ନଥିଲା, କାରଣ ସେଠାରେ ସଂଗମ ବିରତ ହୋଇଥିଲା।