ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ, ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ଉପତ୍ୟକା ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଏକ ମହା କାପାଳିକ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ, ମୁଁ ମହା କାପାଳିକ।” ସେଉଁଠାରେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ବାମ ହସ୍ତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ମହେଶ୍ୱର ବେଗରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ବାମ ହସ୍ତକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ମହା ଘଟଣା ପରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା—ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆକାଶକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ତାରାମଣ୍ଡିତ ଶୋଭାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରୁ ଦୁର୍ବାସା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରୁ ଏକ ଯୁବକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯିଏ ସଜ୍ଜିତ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ କାହାର କାନ୍ଧ କାଟିଦେବି, ଯେପରି ଏକ ତାଳ ଫଳ ଗଛରୁ ଛିଣ୍ଡାଯାଏ?” ତାହାପରେ, ଅନ୍ୟେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ରଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ବାଣୀ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଛି, ତାଙ୍କୁ ପତିତ କର।“ ଏହି ଦୃଢ଼ ବୀର, ଅସୀମ ବାଣ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପରେ, ହର ଭଗବାନ ବିରଞ୍ଚିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦଶ ଦିଗ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ପରାଜିତ ହେଲେ, ତୁମର ପୁରୁଷ କିଛି କରିବେ; ମୋର ମହାତ୍ମା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ତାହା କରିବେ। ତା’ପରେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଧର୍ମର ଉତ୍ସ ଦେବତା ଏକ ପୁରୁଷକୁ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଚିନ୍ତାରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲା। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟରେ, ରକ୍ତରେ ରଞ୍ଜିତ କେଶଧାରି, ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ହରଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ। ହର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଏଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କାହିଁକି ଆସିଛ, ମୋତେ କୁହ।” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ହେ ତ୍ରିନେତ୍ର, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।” ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦେହ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଥିଲା। ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ସ୍ନାନ କରି ପବିତ୍ର ହେବାକୁ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାର ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପୁନି, ସେ ପ୍ଲକ୍ଷଜା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ ଜଳ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା। ତା’ପରେ, ସେ ସୈନ୍ଧବ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ଇଚ୍ଛାମତେ ସ୍ନାନ କଲେ। ତଥାପି, ଏତେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ତା’ଠାରୁ ଯାଇନଥିଲା। ଏଠି ଜଳଧ୍ୱଜ, ଯିଏ ଆତ୍ମସଂୟମ ଓ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ପରେ, ସେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହର ଭଗବାନ ହାତ ଜୋଡ଼ି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—“ହେ ବାସୁଦେବ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ଅନନ୍ତ, ଗୁଣରହିତ, ଅଗାଧ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ନିରାଧାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଆପଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ଗୁଣମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଆପଣ ବାୟୁ, ବୁଦ୍ଧି, ମନ ଓ ରାତ୍ରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ଖ୍ଷମା, ଦାନ, ଦୟା, ଶ୍ରୀ ଓ ଦମ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଆପଣ ଉପବେଦ, ଆପଣ ସମସ୍ତ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ଜଗତରେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଦୟାମୟ ଭାବରେ ମାନେ; ହେ କେଶବ, ମୋତେ ପାପ ବନ୍ଧନରୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୁଁ ଦଗ୍ଧ, ମୁଁ ନଷ୍ଟ, ଅବିବେକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି; ଆପଣ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ତା’ପରେ, ଭଗବାନ ଏହି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ଦୂର କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଶୁଭ ଦାନ କଲେ, ଧର୍ମବୃଦ୍ଧି କଲେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର କଳଙ୍କ ଦୂର କରିଦେଲେ। ସେ ପ୍ରୟାଗରେ ଅନନ୍ତକାଳ ରହିଛନ୍ତି, ଯୋଗଶାୟୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।