ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ନରକଗୁଡ଼ିକର ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି। ଅଷ୍ଟମ ନରକ, ଯାହାକୁ “ନରକୋତ୍ତମ” ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଛି, ସେହି ନରକର ଆକାର ଯୋଜନାରେ ମାପାଯାଇଛି। ଏହିପରି ଆଉ ଏକ ନରକ ଅଛି, ଯାହାକୁ “କରପତ୍ର” ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏକ ଅନ୍ୟ ନରକ ଅଛି “ଶ୍ୱାନଭୋଜନ”। ଏହା ପରେ ଅଠାରତମ ନରକ “ଭୟଙ୍କର ଭୈତରଣୀ ନଦୀ” ବୋଲି ପରିଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, “ସଂଶୋଷଣ” ଏବଂ “ଅନନ୍ତ” ନାମକ ନରକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ନରକ ତୁମ ପାଇଁ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ହେ ସୁକେଶିନ। ଏଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ନରକ ନିମନ୍ତେ ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହ। ଆପଣ ମୋତେ ସେହି ନରକମାନେ ବିଷୟରେ ଶୁଣାନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଜୀବ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଭବ କରେ।” ଏଠି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁ ପାପୀମାନେ ପୁରାଣ ଓ ଇତିହାସର ଅର୍ଥକୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁ ନିମ୍ନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଓ ଅଧ୍ୟାପକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଭାଜନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମର ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “କରପତ୍ର” ନାମକ ଚକୁ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଭାଗରେ କଟାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁଙ୍କ ପଖା ଚୋରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ବାଳୁ ମିଶିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚଞ୍ଚୁ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଭାଗରେ ଚିରାଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେହି ପକ୍ଷୀମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଚଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚଞ୍ଚୁ ଓ ନଖ ଥିବା କାଉଆମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଜିଭକୁ ଉଖଲି ଦିଅନ୍ତି। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମଳ, ପୁୟ, ମୂତ୍ର ଭିତରକୁ ବୁଡ଼ିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁ, ପିତା, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଖାଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ରହିଥିବା, ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦେହ ଥିବା “ସୂଚୀମୁଖ” ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ହେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ମଳ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଅଂଶ ନ କରି ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ କଫ ମିଶିତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ହାତ ତୀବ୍ର ତାପିତ ଲୋହା ପାତିଳିରେ ପକାଯାଏ। ଯମଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଗ୍ନି ପୋଡ଼ନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଜନନୀ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମୁଁହରେ ତାପିତ ଲୋହାର ଗୋଲା ଦିଆଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ପାପୀଙ୍କୁ ଦେଖି ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ କାନକୁ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦୂତମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କୂଆ, ପୋଖରୀ କିମ୍ବା ଜଳାଶୟ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଦୂତମାନଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଛୁରୀ ଦ୍ୱାରା କଟାଯାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଅନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ କାଉଆମାନେ ମଳଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରିଦିଅନ୍ତି। ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିରତାର ସମୟରେ ସେମାନେ କୁକୁରଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଭିତରେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ପାଥର ଚକିରେ ଚକିଯାନ୍ତି ଏବଂ ଶୋଷକ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ କରାଯାନ୍ତି। ରୁକ୍ଷ ମୁଁହ ଓ ଶୁଷ୍କ ଓଠ ନେଇ, ସେମାନେ ବିଷାକ୍ତ ବିଛିର ଗହ୍ୱରରେ ପକ୍ଷାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ତାପିଥିବା କାଠ କଣ୍ଟା ଥିବା ଶାଲ୍ମଳୀ ଗଛକୁ ଆଲିଂଗନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଥର ଉଠାଇ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼େ। ସେମାନେ ମଳ, ମୂତ୍ର, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ପୁୟରେ ବୁଡ଼ିଯାନ୍ତି। ମୂର୍ଖମାନେ ଏକାପର ମାଂସ ଖାଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭପାତର ନିବେଦିତ ଖାଦ୍ୟ, କିମ୍ବା କୀଟ, ପିପିଲିକା ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଓ ପୁରୋହିତ ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦୂର୍ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିବା ପୋକା ହେଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ନରକରେ ନୃଶଂସ ନେଉଥିବା ଓଉଁଆମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଗାଈ କିମ୍ବା ଜମି ଚୋରି କରନ୍ତି, ଗାଈ, ନାରୀ କିମ୍ବା ଶିଶୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଏହିପରି ନରକଗୁଡ଼ିକ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଭବ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏହି କଥା ସୁନି, ନରକର ଭୟ ଏବଂ ଧର୍ମର ମହତ୍ତ୍ୱ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।