ଏକ ସମୟର କଥା, ଦିଗ୍ବାସନ ଧରିଥିବା, ବୃଷ ଉପରେ ଅସୀନ ହୋଇଥିବା ଶିବ ଜଗତର ନାଶକ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଅଜନ୍ମ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଇଚ୍ଛାରେ, ଏକ ଅପରାଧୀକୁ ଜଳିବା ପାଇଁ ସଦା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିବଙ୍କ ରୂପ ଧଳା, ଲାଲ, ସୁନାଳି, ନୀଳ ଓ କପିଳ କେଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏଠି, ଜଳ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ଯେପରି ବୁଦ୍ବୁଦ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏମିତି ତାଙ୍କର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନଥିଲା। ଶିବ, ତାଙ୍କର ନଖର ତିକିରେ, ଅପରାଧୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ମୁଣ୍ଡୁ କେବେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ହାତରୁ ଖସିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କବଚ, କଣଫୁଲ ଓ ଶରୀର ଥିଲା। ସେ ଚାରି ହାତ ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ତୁଣୀ ନେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଦୀପ୍ତିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ଏଠି, ଅପରାଧ ସହିତ ଜଡିତ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲା—କେଉଁ ଅତିପାପୀକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି? ଲଜ୍ଜାରେ ଭରି, ରୁଦ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ସରସ୍ବତୀ ନଦୀ ଉପତ୍ୟକାରେ ବହିଥାଏ। ସେଠାରେ, ଶିବଙ୍କୁ ଏକ ଅନୁରୋଧ ହେଲା—"ମହାକାପାଳିକ ମୁଁ, ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ, ପ୍ରଭୁ।" ଏହାପରେ, "ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କର, ମହେଶ୍ୱର, ବାମ ହାତରେ"—ଏହି ଅନୁରୋଧ ରହିଲା। ଶିବ ତାଙ୍କର ବାମ ହାତରେ ଶୀଘ୍ର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଦେଲେ। ଏକ ତାରାରେ ଭରି, ଏକ ନବୀନ ରୂପ ଆକାଶରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏଠାରୁ ଦୁର୍ବାସା ଉପଜିଲେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏଠାରୁ ଏକ ଯୁବକ ଉପଜିଲେ, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ କେଉଁ ଶୋଉଲ୍ଡର କାଟିଦେବି, ଯେପରି ଏକ ତାଳ ଫଳ ତାଳ ଡାଳରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ?" ଏହାପରେ, "ଏହି ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରକୁ ପ୍ରକ୍ଷେପ କର, ଯାହାର ଦୁଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପ୍ରଭା ଦେଉଛି।" ନିର୍ମଳ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ନାୟକ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପରେ, ହରା ବିରଞ୍ଚିଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଇ, ଦଶ ଦିଗ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲା। ପରାଜିତ ହେଲା ପରେ, ତୁମ ମନ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ମୋ ବଡ଼ ଆତ୍ମା ମନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ। ଏହାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା, ଧର୍ମର ଉତ୍ସ, ମନ୍ୟକୁ ମନ୍ୟପ୍ରତି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତାରେ ଭରି, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା। ଭୟଙ୍କର, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା କେଶ ଧାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ହରାଙ୍କୁ ନିକଟ ଆସିଲା। "ତୁମେ କିଏ, କ୍ରୋଧରେ ଏଠାରେ ଆସିଛ?" ହରା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। "ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା, ତୁମଠାରେ ଆସିଛି; ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ତ୍ରିନୟନ," ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଉତ୍ତର ଦେଲା। ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ରୁଦ୍ର ଦୁଃଖରେ ଭରି ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଯମୁନାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ ଗଲା। ପ୍ଲକ୍ଷଜାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ନଥିଲା। ତାପରେ ସେ ସଇନ୍ଧବ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଚାହିଁଥିବା ପରି ସ୍ନାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ସ୍ନାନ ପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ। ଯଦିଓ ନିୟମ ଓ ଯୋଗରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ, ଜଳଦଧ୍ୱଜ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏଠି, ଶିବ ଚକ୍ରଧାରୀ, ଗରୁଡ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହରା ହାତ ଯୋଡି, ଷ୍ଟୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ଓ ବାସୁଦେବ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।" "ଅନନ୍ତ, ଗୁଣହୀନ, ଅଗମ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ଆଧାର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ତୁମେ, ନମସ୍କାର।" "ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ।" ଏଭଳି ଘଟଣାରେ ଶିବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା, ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ପାପର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଷ୍ଟୁତି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇ ରହିଲା।