ଏକ ଦିନ, ଦୈତ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କର ଲୋହା ଗଦାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଉଠାଇ, ଅଗ୍ନି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଜୋରେ ଚିତ୍କାର କଲେ—“ରୁକ! ରୁକ!” ତାପରେ ତିନି ଗଦାକୁ ଭୂମିରୁ ମାଡ଼ି ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଫେଲିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ଅନ୍ଧକ ଅଗ୍ନି ଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ। ଅନ୍ଧକଙ୍କର ଆକ୍ରମଣରେ ଅଗ୍ନି ଦେବତା ଶମ୍ବରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ତେଣିଁ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଦୈତ୍ୟମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଆଘାତରେ ଅଗ୍ନି ଦେବତା ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଳାଇଗଲେ। ଅନ୍ଧକ ସାହସିକ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁମାନେ ପିଠି ଦେଇ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ତୀରରେ ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦରିତ ଅନ୍ଧକ ଭୂମିକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଅପ୍ସରାମାନେ ଏକସାଥି ନରକ ଲୋକକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ସେବା କରିବାକୁ ଲଗିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ସେତେବେଳେ, କେଉଁଠି ଏହା ଘଟିଥିଲା? କେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଏହା ହେଇଥିଲା? କେଉଁ କାରଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଭାସ୍କର ଦ୍ୱାରା ଫେଙ୍ଗି ଦିଆଯାଇଥିଲା? ଏହି ବିଷୟରେ ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ ନିଜେ କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଯେପରି ବିଶ୍ରୁତି ପାଇଛି, ତାହା ଏବେ ବଣ୍ଣନା କରିବି। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମରେ, ସୁକେଶ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ ତାଙ୍କୁ ଅଜୟ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସୁକେଶ ସଦା ରାତିରେ ଚରିତ୍ରମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ରହିଥିଲେ, ଧର୍ମର ପଥରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସେ ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଉ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି ଆପଣମାନେ ମୋତେ କହିବେ। କେଉଁ କାରଣରେ ଏକ ନର ଧର୍ମବାନ୍ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ, ଏବଂ କେଉଁ କାରଣରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ପାଏ? ସେମାନେ ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ବିଚାର କରି କହିଲେ— ଯାହା ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛି, ଏବଂ ଅବିନାଶୀ—ଯେଉଁ ଧର୍ମବାନ୍ ଏହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥାଏ, ସେ ତାହା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ ଏବଂ ସୁଖୀ ହୁଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୟ ନାହିଁ—ଏହି ନିୟମ ଘୋଷଣା କରାଯାଉ। ନିଜ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ବେଦ ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ପୂଜାକୁ ଭକ୍ତି—ଏହି ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ନୀତି ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ଓ ହରା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ନିଜ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଏହି ଦୁଇ ଏବଂ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଏ। ସରସ୍ୱତୀରେ ଭକ୍ତି ଅଟୁଟ, ଗନ୍ଧର୍ବ ପଥ ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ଵିଦ୍ୟାଧରମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ, ଭବାନୀରେ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି। କିମ୍ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କଳାର ଦକ୍ଷତା ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ସମସ୍ତଠାରେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପୂର୍ବଜ ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ଶାସନ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହୁଏ; ଏହି ଅର୍ଥ ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। କଞ୍ଜୁସି ନହେବା, ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରତା, ଦୟା, ଅହିଂସା, କ୍ଷମା, ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ—ଶଂକର, ଭାସ୍କର ଓ ଦେବୀରେ ଏହା ମାନବ ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ଗୁହ୍ୟକମାନେ ପାଇଁ ଅଭିମାନ ଓ ନମ୍ରତା ନ ଥିବା ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ନିଜ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ତ୍ରୟମ୍ବକ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ପିଶାଚମାନେ ପାଇଁ ସଦା ମାଂସ ଲୋଭ ଧର୍ମ ଭାବିତିଏ। ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ, ଉନ୍ନତି ଦେଇଥିବା, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ହୋଇଛି। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣ ଆଉ ମାନବ ଧର୍ମ ସଂପର୍କରେ କହିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପରେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ରହିଛନ୍ତି—ପ୍ରଥିବୀ ଜଳରେ ରହିଛି, ନଦୀରେ ନୌକା ପରି। ସେ ଅତି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ପଦ୍ମ ଦଳ ପରି ଆକୃତିର ବାସସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ପ୍ରଜାପତି ଦ୍ୱୀପ ନାମରେ ସେଉଁଠି ଅନେକ ସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ବିସ୍ତୃତି, ଯୋଜନାରେ ମାପି, ଏବେ ବଣ୍ଣନା କରାଯାଉଛି।