ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ବିଜୟ ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ ଯୋଧାମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବାହାରିଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଦେମନ, ଯକ୍ଷ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସ ଛାଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ମାଂସ ଉଛିନ୍ନେ, ଏକାଉଁଠି ଲାଗି ଲାଗି ଲୁଟିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ; ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଭାଗ ନେଲେ। କିଛି ଯୋଧା ଶସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଲୁହିଗଲେ; ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଏକ ଶ୍ମଶାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଜୀବନକୁ ବାଜି ରଖି ହେଉଥିବା ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇ ଦୁଇ ଯୋଧା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହୋଇ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳରେ ପ୍ରବୀଣ, ସଂଘର୍ଷର କଷ୍ଟରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ କରି, ମହାନ ଜ୍ୱାଳାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଶତକ୍ରତୁ, ଭୟଙ୍କର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀରେ ଆସି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ଦୈତ୍ୟ, ଅଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହିବେଳେ ଶମ୍ବର ବାୟୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନେ ଆସିଲେ, ମୟା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦେବତାମାନେ — ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ ଓ ଗ୍ରହପତିମାନେ — ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲେ। ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ଲୋହା ତୀର ଛାଡ଼ି, ଚିତ୍କାର କଲେ: "ଚାଲ! ରୁକ! କାହିଁକି ଦଢ଼ିଆଛୁ?" ଏମିତି ତୀବ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ତୀବ୍ର ଧାରାରେ ବହୁଥିଲା। ଏହି ରକ୍ତ ନଦୀ ଦେମନ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇଦେଲା, ଓ ପଳାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ନଦୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ ହେଲା। ଯେଉଁ ସାହସୀ ଯୋଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅପ୍ସରାମାନେ ନେଇଯିବାକୁ ଆଗୁଆ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମହାଧନୁ ନେଇ ତୀର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ପୁରନ୍ଦର, ମୟୂରପିଛ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦୁହେଁ ଦ୍ରୁତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଣ୍ଡିତ ତୀରରେ ପ୍ରତିପକ୍ଷକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିବେଳେ ସେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉପରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଅନ୍ଧକ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ବିରୋଧୀମାନେକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପାହାଡ଼ ଭସ୍ମ ହେବା ପରି ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି, ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ। ଏମିତି ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରି, ଏବେ ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ବଜ୍ର ନେଇ ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କ ସତ୍ରୁମାନେକୁ ପ୍ରହାର କରି, ବଡ଼ ରବ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଘନ ଆଘାତ ବର୍ଷାଇ, ଶତକ୍ରତୁ ଦିଗରେ ଆଗେଇଲେ। ସେ ହାତୀପତିକୁ ପ୍ରହାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବଜ୍ର ହାତରେ ନେଇ, ସେ ଅମରାବତୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସତ୍ରୁମାନେକୁ ପାଦ, ମୁଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଘାତରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଦ୍ରୁତ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁଅ, ଧନୁଷ ବାକ୍ର କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଏକ ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ସେ ତ୍ରିଲୋକକୁ ଦହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବିନାଶାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ: "ହାୟ! ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଯମଙ୍କ ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ!" କିନ୍ତୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠି ଦେବତାଙ୍କ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ କିଏ?" ସେ ଘନ ରବ କଲେ, ବର୍ଷାର ମେଘ ଭଳି। ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ଖୁସିରେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଅସହ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି, ଯମ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେବସେନାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ପ୍ରହାର କଲେ, ଏବଂ ବିରୋଚନ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଜଳପତିଙ୍କୁ ଗଦା ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କଲେ। ତାପରେ ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇ, ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀକୁ ଦାମରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ଧରିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଜଳପତିମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ଯାନମାନେକୁ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଦଳିଦେଲେ। ଏହିପରି ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କ ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ।