ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଚାଲି, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇଯାଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧର ଧୂଳିରେ ସାରା ପୃଥିବୀ ଧୂସର ରଙ୍ଗରେ ଢାକିଗଲା, ନାରଦ। କେହି କେହି ନିଜ ଦଳକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଆଉ କେହି କେହି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ଗଜପତି ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ହାତୀ ଝପଟି ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ଏକ ଘୋଡ଼ାସାରଥୀ ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ାସାରଥୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ଉପରେ ଏକାଉଁ ବିଜୟ ଆଶାରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ଧୂଳିକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଏକ ଭୟାନକ ନଦୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସେହି ନଦୀରେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଆମ୍ବ ଭଳି ଥିଲା, ତୀର ମାଛ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ତାହା ଅନ୍ତ୍ରରେ ଲପଟି ଥିଲା, ଧ୍ୱଜପଟାର ଝାଗ ମାଳା ଭଳି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ତାହା ଜଙ୍ଗଲ ପକ୍ଷୀ, ମାଛ, ଶାବକ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୃଗ ପ୍ରାଣୀମାନେ ରହିଥିଲେ। ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ନୌକା ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରି, ସେହି ଭୟଙ୍କର ନଦୀକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ। ବିଜୟ ଆଶାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ତାହାରୁ ବାହାରିଆସୁଥିଲେ। ସେଠି ଦାନବ, ଯକ୍ଷ ଏବଂ ପିଶାଚମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମାଂସ ଚିରିଥିଲେ, ଏକାଉଁ ଉପରେ ଏକାଉଁ ଝପଟି ପଡ଼ୁଥିଲେ, ଘର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି କରୁଥିଲେ। କିଛି ଯୋଦ୍ଧା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଲୁହ ହେଉଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଶ୍ମଶାନ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଜୀବନକୁ ଦାଉରେ ଲଗାଇ, ଦୁଇ ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦ୍ୟୁତକଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶତକ୍ରତୁ, ଭୟଙ୍କର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀରେ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ଦାନବ, ଅଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାଳିତ କରି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭର ବାୟୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ମାୟା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ ଏବଂ ଗ୍ରହପତିମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ଲୋହ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଚିତ୍କାର କଲେ—"ଚାଲ, ରୁକ, କାହିଁକି ଦଢ଼ ହୋଇଛ?"। ସେମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନଦୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯାହା ମନ୍ଦାକିନୀ ଭଳି ଗତିଶୀଳ ଥିଲା। ସେହି ନଦୀ ଦାନବ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇଦେଲା, ଏବଂ ରକ୍ତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ପଳାଇବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଗମ ହେଉଥିଲା। ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୀର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ପୁରନ୍ଦର, ମୟୂରପିଛ ଧାରି କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ତୀର ମାରିଲେ। ଉଭୟେ ଏକାଉଁ ଉପରେ ଏକାଉଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୁଣ୍ଡିତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦାନବରାଜାଙ୍କୁ ତୀର ମାରିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକ ଏହା ଦେଖିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଗିରିକୁ ଭସ୍ମ କରେ, ସେପରି ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଅବତରି, ଭୂମିରେ ଦଢ଼ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଓ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଉଠିଲେ। ସେମାନେ ଭସ୍ମ ହେବା ପରେ, ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ବଜ୍ର ନେଇ ଆଗେଇଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳି, ଭୟଙ୍କର ଘର୍ଜନ କଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେମାନେକୁ ପଛେଇଦେଲେ ଏବଂ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଲେ। ସେ ହାତୀପତିକୁ ପଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବଜ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଅମରାବତୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପାଦ, ମୁଷ୍ଟି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅଂଗରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳିଦେଲେ। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମାରିବା ଆଶାରେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୀବ୍ର ବାଣ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦଢ଼ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଏକ ଦୁନିଆକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ତିନି ଲୋକକୁ ଦହିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ହାୟ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି!