ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱୟଂ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ବାହାରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାନରେ ବେଶ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସେମାନେ ଚଳିଗଲେ। ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ ଯାନରେ ଆସୀନ ହେଲେ। ଏଠିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଧର୍ମ କିପରି, ଏହି ବିଷୟରେ ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ କୁତୁହଳ ଅଛି। ଏବେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କର ଯାନ ବିବରଣୀ କହିବି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଯାନ ହେଉଛି ଧଳା ରଙ୍ଗର ହାତୀ, ଯିଏ ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ଧର୍ମର ଲୋକପାଳଙ୍କ ଯାନ ହେଉଛି ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ନାମକ ମହାମୃଗ, ଯାହା ଏକ ମହାମୂଳ୍ୟ ବଢ଼ିଆ ମହିଷ। ବରୁଣଙ୍କ ଯାନ ହେଉଛି ଦିବ୍ୟ ଗତିଶୀଳ ଶିଶୁମାର (ଡଲଫିନ୍)। ଧନଦାଙ୍କ ଯାନ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଚରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବିଶେଷ ପ୍ରାଣୀ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସଉରଭେୟ ଗୋତ୍ରର ଧଳା, ଶୀଘ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷମାନେ ଯାନ ହିସାବରେ ଥିଲେ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ଉପରେ ଆସୀନ ହେଲେ। କିନ୍ନରମାନେ ସର୍ପ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଆସୀନ ହେଲେ। କବିମାନେ ପଖାଳି ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଦେ ଚଳିଲେ। ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ଉତ୍ସାହିତ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏବେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଯାନ ବିଷୟରେ କହିବି। ଏହାର ସତ୍ୟ ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେମାନେ ହଜାର-ହଜାର କଳା ରଙ୍ଗର, ବିଶାଳ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରମାଣର ଯାନ ନେଇଥିଲେ। କିଛି ଚାରି ଦିଗରେ ଆଠଟି ଧଳା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପୀ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଯାନଗୁଡ଼ିକ ଟଣାଯାଉଥିଲା। ଜମ୍ଭଙ୍କ ରଥ ଦିବ୍ୟ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପୀ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୋଜିତ ଥିଲା। ଶମ୍ଭରଙ୍କ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଥିଲା, ଆୟଶଙ୍କୁଙ୍କ ଯାନ ଥିଲା ଏକ ମହାମୃଗ। ଦୈତ୍ୟ ସେନା ନିଜେ ଚାଲି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏତେ ଧୁଳି ଉଡ଼ିଲା ଯେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିଛି ନିଜେ ନିଜ ପକ୍ଷକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, କିଛି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଏକ ହାତୀ ଅନ୍ୟ ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ଏକ ଘୋଡ଼ାଯୋଦ୍ଧା ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ାଯୋଦ୍ଧାକୁ ପ୍ରହାର କଲା। ସମସ୍ତେ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏକାପରି ଏକ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏଉଁ ଯୁଦ୍ଧର ଧୁଳି ଦମନ କରୁଥିବା ଭୟାନକ ଏକ ନଦୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହି ନଦୀ ଅତିବିପଦ୍ଧ, ଯାହାର କଛପ ହେଉଛି ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ, ମାଛ ହେଉଛି ବାଣ। ଏହା ଅନ୍ତ୍ରରେ ଭରିଥିଲା, ଯଥା ଶାଗ ଦଳିଥାଏ, ଏବଂ ପତାକାର ଝାଗ ଫେନର ମାଳା ଭାବେ ଥିଲା। ଏହି ନଦୀରେ ବନ୍ୟପକ୍ଷୀ, ବକ, କୁଏଁ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଭରିଥିଲେ। ବୀରମାନେ ଏହି ନଦୀକୁ ରଥକୁ ଜଳଯାନ କରି, ତାହାର ଗଭୀରତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶୀଘ୍ର ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ। ଦେଉଳ, ଯକ୍ଷ ଓ ପିଶାଚମାନେ ସେଉଁଠି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଉଲ୍ଲାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମାଂସ ଉଠାଇ, ଏକାପରି ଏକ ଲାଫି, ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ। କିଛି ଯୋଦ୍ଧା ଶସ୍ତ୍ରାଘାତରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଶ୍ମଶାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଜୀବନକୁ ବଜି ଲଗାଇ ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇ ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଦ୍ୟୂତ କୌଶଳରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୁଃଖରେ ଦେହ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ମୁହାଁମୁହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଶତକ୍ରତୁ, ଭୟାନକ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ଦୈତ୍ୟ ଅଷ୍ଟଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜାଗ ହେଲେ। ଏହିପରି ଶମ୍ଭର ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କଲେ, ମୟା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦେବତାମାନେ—ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ ଓ ଗ୍ରହପତିମାନେ—ନିଜ-ନିଜ ବିପକ୍ଷୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସତ୍ରୁଙ୍କ ସହ ଏକାପରି ଏକ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଲୋହା ତୀର ଛାଡ଼ି, ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ—“ଚାଲ, ରୁହ, କାହିଁକି ଦାଁଡ଼ିଛ?”। ଏପରି ଭୟାନକ ଦୈବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।