ଏହି ଘଟଣାରେ, ଏକ ଦାନବ ସୁନା ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଏଗି ଆସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ବିଜୟୀ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ; ଏହାର କାରଣ କ’ଣ, ମୋତେ କୁହ।” ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଗଲା, ସେ ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯାହାକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏପରି ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କେମିତି ଅସତ୍ୟ ହେବ? ତେଣୁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଆଗରେ ମୁଁ ଶରୀରିକ ଶୁଦ୍ଧି କରିବି। ସେ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, “ତୁମେ ଯିବ; ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିପାରିବ।” ଏହି କୃପା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ବିଜୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି—ତେବେ ଧର୍ମଜ କ'ଣ? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦୟା କର, କେହି ବି ବିରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଅଜନ୍ମା; ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? ସେ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିପାରିବ; ତେଣୁ ଧର୍ମଜଙ୍କୁ ସେବା କର। ଏହି ଖୁସିରେ ସେ ଅନ୍ଧକକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଏହି ରାଜ୍ୟ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି, ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ବଳଶାଳୀ।” ପରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ସେ ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପାଦେ ଶିର ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା, “ତୁମେ ଏଠି କାହିଁକି ନମସ୍କାର କରିଛ, ହେ ମହାଦାନବ, ମୋତେ ବିଜୟ କରିନଥିବାବେଳେ?” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ତୁମେ ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ହେ ଜନାର୍ଦନ। ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଶାଶ୍ୱତ, ପରମ ପୁରୁଷ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ପରେ ତୁମର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ତୁମେ ମହାମତ୍ସ୍ୟ, ହୟଗ୍ରୀବ ଓ କୂର୍ମ ଅବତାର। ତୁମେ ସିଂହନାସିକା, ଯିଏ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଚରାଚର ସମସ୍ତର ମୂଳ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗରୁଡଧ୍ୱଜ। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମେ ଭରିଛ; ତୁମକୁ କିଏ ବିଜୟ କରିପାରିବ, ହେ ମାଧବ? ତୁମେ ଅନ୍ୟଥା କେବେ ବିଜୟୀ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ, ଅବିନାଶୀ। ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ହୋଇଛି, ହେ ଦାନବ। ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ବର ଦେଉଛି; ଯାହା ଚାହଁ, ମାଗ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ମୋର ଦେହ ଓ ମନର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ। ଏହି ବର ପୁରୁଷକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଦିଅ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବର ମାଗ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ହେ ଅସୁର। ଯେଉଁମାନେ ଦେବପୂଜାରେ ନିରତ, ମନ ତୁମେ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରଖିଛନ୍ତି, ତୁମେ ନିମନ୍ତେ ନିବେଦିତ—ସେଉଁଠି ମୁଁ ଏହି ବର ଚାହଁ।” ତୁମେ ଚୟନ କର, ହେ ବଳଶାଳୀ; ମୁଁ ନିର୍ବିଗ୍ନରେ ଦେଉଛି। ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ସଦା ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ହେଉ। ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ଅଜର ଓ ଅମର ହେବି। ଯାହାର ମନ ମୋପରେ ଅଟୁଟ, ସେଉଁଠି କର୍ମବନ୍ଧନ ନଥିବ। ହେ ଦାନବ, ତୁମ ପରିବାରର ଯୋଗ୍ୟତାନୁସାରେ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ କର। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ କିପରି ଗ୍ରହଣ କରିବି, ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି?” ତାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, “ଦାନବ ଓ ଦାନବମାନେ ନିମନ୍ତେ ମଙ୍ଗଳର ଉପଦେଷ୍ଟା ହେଉ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ। ରାଜ୍ୟ ଶାସନ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନାରଦ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ସେ କେଶବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସ୍ମରଣ କରି, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧ କରି, ସେଠାରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ।