ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା—ପଦ୍ମନାଭଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସରେ ପୁରୁଷମାନେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଡାମୋଦରଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ଏବଂ କେଶବଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ପୌଷ ମାସରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ। ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ଦେବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ଲାଗି। ଯେଉଁମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦ୍ୟାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରେ, ସେ ନିଜେ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ମୋକ୍ଷ ଦିଗରେ ନେଇଯାଏ। ଯଦୁସିଂହ ଓ ଜ୍ୟାମଘ ନାମକ ତାପସଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଯିଏ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାତା ଏବଂ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଉପବାସୀ ହୁଏ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବେ ଭକ୍ତିସହିତ ମନ୍ଦିର ସଫା କରେ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ ଦୀପ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଅର୍ପଣ କରେ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ କିମ୍ବା ପ୍ରତିମାକୁ ମାଟି ଲଗାଏ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ରସାୟନ ଓ ପଞ୍ଚବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ତେଲ ଓ ଘିଏ ଦ୍ୱାରା ପୂରିତ ରଖେ, ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯିଥିବା ଓ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ପ୍ରତିମାକୁ ତିଆରି କରେ। ଲତା ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଏହି ମନ୍ଦିର ଦେଓଦାର ଗଛରେ ଘିରିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ କ୍ରିୟାପଦ୍ଧତି ଓ ରତ୍ନ ଶୋଧନରେ ଦକ୍ଷ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଅପଙ୍ଗ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପକୃତି ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ। ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ ଜ୍ୟାମଘ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତିର ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ପୁରାଣ ପାଠକ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ ଆଚରଣ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଧନ ଥିଲେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ଅନନ୍ତ, ଅଚଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାପି ଶକ୍ତିହୀନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଭଳି ହରିପଦର ଭକ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେ ମୋକ୍ଷ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତା’ପରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍କୁଲ୍ପଟରମାନେ ସେଠାରେ ମହା କେଶବଙ୍କ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କଲେ। ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶିଷ୍ଟ ମାଧୁଦ୍ରୁହଙ୍କୁ ଯବ, ଚିନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲେ। ସେ, ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରମୁଖ ପୁରାଣିକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମକଥା ଗାନ ଏବଂ ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ। ଜଗତ୍ ପତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦିବ୍ୟ ରୂପେ ବଳିଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ବଳିଙ୍କ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ ଦେଉଲ ରହିଥିଲେ ଏବଂ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ ଦେଲେ ନାହିଁ। ରାଜମହଳ ମଧ୍ୟରେ ସେ ହରିଙ୍କୁ, ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ସଦା ହରିଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ, ଏହିପରି ଭାବନା ତାଙ୍କ ମନରେ ନମ୍ରତାର ଉଦ୍ଗମ କଲା। ଏହି ବୀର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପ୍ରଜାପତି ସମାନ, ସେଇ ଉପଦେଶକୁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ପାଇଁ ଉପକୃତିକର ବୋଲି ମନେ କଲେ। ପରେ, ସେଇ ମୃଦୁ କଥା ନବ ଘିଏ ଓ ଭୋଜନ ସମାନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରାଚୀନମାନେ ଯେଉଁପରି କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଅନୁସରଣ କଲେ କ୍ଷତି ହୁଏ ନାହିଁ। ସୋମପାନରୁ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଏପରି ଅନନ୍ଦ ମିଳିପାରିବ? ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ; ଏଠାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମୃତ ସମାନ। ଯେଉଁମାନେ ଉଦ୍ଧାରକୁ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବୃଦ୍ଧମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ସେଇ କଥା ଛାଡ଼ିଲେ କେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ।