ଏହି କଥାରେ, ବଳିଙ୍କୁ କହାଯାଉଛି ଯେ, ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଅପେକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କରାଯାଇଥିବା ତପସ୍ୟାର ଫଳ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭକ୍ତି ଓ ନମସ୍କାର ବିନା, ଲୋକମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, ଉପବାସ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାହାର ଫଳ ପାଆନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ବଳି, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅବିନାଶୀ ସଫଳତାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବ। ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଲେ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖ ପାଇବ। ଯେଉଁମାନେ ଶାଶ୍ୱତ ଓ ଅବିନାଶୀ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ପୁରାତନ, ବ୍ରହ୍ମମୟ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ରାଜହଂସ ପରି ଧଳା ପାଖ ଧୋଇ ନିଜର ଜୀବନ ସାଗରର ପାର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ପାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆଉ ପୁଣି ମାଆର ଦୁଧ ଚୁଷିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ। ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅମୃତ ଚାଖି ତୃପ୍ତି ପାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଦି ଆସ୍ଥା ଓ ଭକ୍ତି ସହ କରାଯାଏ, ତାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା ସମାନ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ମାଳା, ପତ୍ର, ଜଳ, ତରୁଣ ଶାଖା ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସେଠାରେ ଦାନ କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ କ୍ଷୁଦ୍ର କିମ୍ବା ତାଳ ଦ୍ୱାରା ହେଉ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ଏହି ଜଗତରେ କେଉଁ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ? ବିଶ୍ୱ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କେଉଁ ଦାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ? କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟରୂପେ ପ୍ରୀତିଦାୟକ? ବଳି, ଏସବୁ କଥା ମୋତେ କହିବାକୁ ଉଚିତ। ମୁନିମାନେ କହିଛନ୍ତି, ବଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ଅଟୁଟ ରହେ। ଏହି ଭାବନାରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ଏହାର ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ମଣିଷ ଉପବାସ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ ହରି କହିଥିଲେ: "ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋର ନିଜ ଦେହ ସମାନ।" ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୃକ୍ତ, ତେଣୁ ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଫୁଲ ରଙ୍ଗ, ସ୍ୱାଦ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ତାହା ସମସ୍ତେ ପ୍ରୟୋଗ କରିପାରନ୍ତି। ତଳପତ୍ର, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, କରବୀର ଓ ଯୂଥିକା ଫୁଲ, ତିଳକ, ଜବା, ହଳଦିଆ ଫୁଲ ଓ ନାଗରା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ (କେତକୀ ବ୍ୟତୀତ) ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ତମାଳ ଓ ଆମଳକୀ ପତ୍ର କେଶବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଉତ୍ତମ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପଦ୍ମ ଓ ନୀଳୋତ୍ପଳ ଫୁଲ, ତରୁଣ ଦର୍ଭା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ଭିଦ ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଉଶୀର, ପଦ୍ମକ, କାଳୀୟକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିପାରିବା। ଶଂଖ, ଜୟିତ୍ରୀ ଓ ଧୂପ ଶ୍ରୀଶଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। ତିଳ, ମୁଙ୍ଗ, ବୁଟ ଓ ଚାଉଳ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ ଓ ସୁନା ମଧୁମୟଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଜଳାନ୍ତର, ଇନ୍ଧନ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ମାଧବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ, ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ, ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ, ସଦା ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଆଷାଢ଼ ମାସରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ବାମନଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ, ଶ୍ରୀଧରଙ୍କ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ, ଲୁଣ ମିଶିତ ଚାଉଳ ଓ ଗୁଡ଼ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଭକ୍ତି, ଦାନ, ଉପବାସ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ମଣିଷ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ଲାଭ କରିପାରେ।