ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗାଥାରେ, ଦୈତ୍ୟରାଜ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧା ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାପସ ସେଇଁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଚିରିଦେଲେ। ଏହି ଶୂରବୀର ତାପସ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଅନେକ ତୀର ନେଇ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ, ଓ ଏକ ବିଶାଳ ମୁଣ୍ଡାଲି ତୀର ଦ୍ୱାରା ସୁରତ ତାପସଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ତାପସ ରଥର ମାଟିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ରଥୀ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲା। ତେବେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପୁଣି ଏକ ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା, "ହେ ଦୈତ୍ୟପତି, ତୁମେ ଏବେ ଯାଅ, ଆମେ ପ୍ରଭାତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା—ତୁମର ନିତ୍ୟ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କର।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କର ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ରାତିରେ ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ କିପରି କପଟୀକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବେ। ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା, ଦୈତ୍ୟ ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଆସି କହିଲେ: "ଆଜି ମୁଁ ଜିତିପାରିଲି ନାହିଁ; ଏହାର କାରଣ କ’ଣ?" ତେବେ ଜ୍ଞାନୀ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: "ଏହି ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ତେବେ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଛି, ସେ କେମିତି ଅସତ୍ୟ ହେବ? ଏହିଁ ପାଇଁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଦେହଶୁଦ୍ଧି କରିବି।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ, ନିଜେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ମିଳିଲା: "ଯାଅ, ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ, ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା କେବେ ନୁହେଁ। ତୁମ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି—ଧର୍ମଜ କ’ଣ? ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରତି ଠିଆ ହେବା ଅସମ୍ଭବ, ହେ ଅଜନ୍ମା, ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? ସେ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ; ଏହିଁପାଇଁ ଧର୍ମଜଙ୍କ ସେବା କର।" ଏହି ଉପଦେଶରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆନ୍ଧକକୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୋର ଏହି ରାଜ୍ୟ, ଯାହା ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ବାହୁବଳୀ।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପରେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠି ସେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା, "ହେ ମହାଦାନବ, ତୁମେ ମୋତେ ଜିତିନଥିବା ସ୍ଥିତିରେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ନମସ୍କାର କରିଛ?" ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, "ତୁମେ ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଜନାର୍ଦନ। ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ମହାପ୍ରଭୁ, ନିତ୍ୟ, ପରମ ପୁରୁଷ। ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଅଧ୍ୟୟନ ଶେଷ କରି ତୁମର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ତୁମେ ମହାମତ୍ସ୍ୟ, ହୟଗ୍ରୀବ ଓ କୂର୍ମ ଅପ୍ୟ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟ-ସିଂହ ଯିଏ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଚରାଚର ସମସ୍ତର ମୂଳ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମେ ବ୍ୟାପିଛ, ତୁମକୁ କିଏ ଜିତିପାରିବ, ମାଧବ? ଅନ୍ୟଥା, ତୁମେ ଅଜୟ, ଅବିନାଶୀ।" ତେବେ, ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ହାରିଛି, ହେ ଦୈତ୍ୟ। ଶାସ୍ତି ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବର ଦେଉଛି; ଯାହା ଚାହଁ, ମାଗ।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, "ମୋର ସର୍ବ ପାପ ଦୂର ହେଉ—ଦେହ ଓ ମନ ଦୁହିଁର। ଏହି ବର ଯଦି ମଣିଷ ପାଇଁ ମିଳିଥାଏ ମୋତେ ଦିଅ।" ବିଷ୍ଣୁ ପୁନି କହିଲେ, "ଦ୍ୱିତୀୟ ବର ମାଗ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ହେ ଅସୁର।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, "ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ମନ ତୁମେ ଉପରେ ନିବେଶ କରିଛନ୍ତି, ତୁମେ ନିମନ୍ତେ ନିବେଦିତ..." (ଏଠିଏ ଗାଥା ଅଗ୍ରଗତି ହୁଏ)। ଏହିଭଳି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମର ବିଜୟ ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତେ ଭକ୍ତିର ମହିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା।