ଏହି ଉତ୍କଣ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜୀବନ୍ତ କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳରେ ଘାତ କଲେ। ସେ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ହୃଦୟ, ବାହୁ ଏବଂ ମୁହଁରେ ଧସାଇଲେ। ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଉଜ୍ୱଳ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ଅଂଶକୁ କାଟିଦେଲେ। ବିପୁଳ ତ୍ୱରାଣ୍ୟରେ ଧନୁ ଚାପି, ତିନି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ବୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଏକ ରେଜର ଧାର ଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଧନୁକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହିପରି ତ୍ୱରାଣ୍ୟରେ ସେ ଯାହା ଉଠାଇଥିଲେ, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଲୋହାର ଗଦା ଘୁଞ୍ଚାଯାଉଥିଲା, ଯାହାକୁ ମହାମୁନି ଏକ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସଦୃଶ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଚେରିଦେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ପୁନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଅତି ତ୍ୱରାଣ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ନିପୁଣ ଧନୁର୍ଧର ଏହି ଗଦାକୁ ଦଶ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ, ଯାହା ଭୂମିରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପୁନି ଏହି ଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟି ନିକ୍ଷେପ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନି ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତପସ୍ବୀ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରେଜର ଧାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଚେରିଦେଲେ। ଏହି ସଂଘର୍ଷ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେ ଆଉ ବାଣ ଧରି ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସଦୃଶ ବିଶାଳ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସୁରତ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଘାତ କଲେ। ତାହାର ଫଳରେ ସେ ରଥର ତଳକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ରଥୀ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଇଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଏକ ବଳବତ୍ତା ଧନୁ ନେଇ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ତେବେ ଏକ ଦୟାଳୁ କଥା ହେଲା: "ଦାଇତ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ପ୍ରଭାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା—ତୁମେ ଏବେ ନିଜ ଦୈନିକ କ୍ରିୟା କର।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାପରେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟ ଅଟବୀକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ନିଜ ନିତ୍ୟକ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ରାତିରେ, ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ କିପରି ଏହି ଚତୁର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବେ। ଏହିପରି ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଯାଉଥିଲା, ତଥାପି ଦାନବ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକ ଦିନ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ନେଇ ଆସିଲେ: "ଆଜି ମୁଁ ଜୟ କରିପାରିଲିନାହିଁ, ଏହାର କାରଣ କ’ଣ?" ତାପରେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନିଆଯାଇଛି, ସେହିଠି ଅସତ୍ୟ କିପରି ହେବ?" "ଏହିପରି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧି କରିବି।" ମୁଣ୍ଡ ଗୋସାଇ ନାଇଁ ପରେ, ସେ ନିରନ୍ତର ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ। ତାପରେ ଶୁଣ, "ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବ, କେବଳ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଜୟିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ଧର୍ମଜ କ’ଣ? ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ବିନା କୌଣସି ଶକ୍ତି ଦଣ୍ଡ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ। ସେ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିବ, ତେଣୁ ଧର୍ମଜଙ୍କୁ ସେବା କର।" ଏହା ଶୁଣି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି, ତୁମେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପରେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଚରଣରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, "ବଡ଼ ଦାନବ, ତୁମେ ମତେ ଅଜୟ କରି ନଥିବା ସତ୍ୱେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ନମସ୍କାର କରୁଛ?" ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, "ତୁମେ ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଜନାର୍ଦନ। ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ମହାପ୍ରଭୁ, ନିତ୍ୟ, ପରମ ପୁରୁଷ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଶେଷ କରି, ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରିଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ତୁମେ ମହାମତ୍ସ୍ୟ, ହୟଗ୍ରୀବ ଏବଂ କୂର୍ମ ଅବତାର ମଧ୍ୟ ହେଉଛ।" ଏହିପରି, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଭକ୍ତି ଏବଂ ନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ଓ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।