ତାହାପରେ, ସେ ମୋତେ ଉପରୁ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନରେ ଦବାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାଳା ଉପରେ ଏକ ମାଙ୍କଡ଼ିଆ ଗଠି ପଡ଼ିଗଲା। ପୁନି, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ସହିତ, ଭୟାନକ ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି। ଏକଥର, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ମୋତେ ଗଡ଼ିରେ ବସାଇଲେ। ତାପରେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ପ୍ରଥମେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲି। ସେ ପଛକୁ ଦେଖି, ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକେପରି ଲାଫ ଦେଲେ। ଏହାପରେ, ଯୋକରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାନ୍ଧି ଥିବା ମୁଁ ସେଠାରେ ମୋର ଅନ୍ତିମ ଦିନ ଦେଖିଲି। ଏପରି ଭାବରେ, ମୁଁ ତୁମର ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲି, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ମନେ ପକାଇ। ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବନ୍ଧନ ମତେ ଆସିଛି। ଦେଖ, ଶରୀର, ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଭୟଙ୍କର ପାପ ହୋଇଛି। ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସରୁ ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଥାଏ। ତୁମେ ଏହି ପୁଅ, ଦିବାକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଏହି ପୁଅ, ଦିବାକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ସେ ମୁରାରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପୂଜ୍ୟ ବଦରୀ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଅଭ୍ୟାସ ହେଉଥିଲା, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି। ନିଶ୍ଚୟ, ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ବରୁ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ; ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ଉପଦେଶ ଉପଜାଏ। ସେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ଖଡ଼ଗଧାରୀ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ବସିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ଗଲେ ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କଥା କହିଲେ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦାଇତ୍ୟନାୟକ! ତ୍ୟାଗପାତ୍ର ଆଣାଯିଲା, ଯେଉଁଠି ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ବିରାଜିଥିଲେ। ସେ ଋଷି ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ସହିତ ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ କହିଲେ: "ଭବତୀ, କହ—ମୁଁ କ'ଣ ଦେଉଁ, ସମ୍ମାନଦାନୀ?" ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହସି ଓ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ସେ କହିଲେ— "ସେ ଜାତବେଦାଗ୍ନିକୁ ପରଦେଶରେ ପାଳନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଜନ୍, ମୋ ଦେହର ମାପରେ ତିନି ପଦ ଜମି ଦିଅ।" ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ବାଣଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ଏମିତି କିଏ ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ତିନି ପଦ ମାଗେ, ଯଦିଓ ସେ ଜ୍ଞାନୀ? ସେ ଅଧିକ ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ମାଗୁନାହାନ୍ତି, କାରଣ ଏଠି ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ବହୁତ ପ୍ରୟାସ ନାହିଁ। ଯଦିଓ ମୁଁ ଦାତା, ଆଜି ସେ ତିନି ପଦ ମାଗୁଛନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଜମି, ଦାସୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ—ଯାହା ଚାହାଁ ମାଗ। ମାତ୍ର ତିନି ପଦ ମାଗିବାରେ ଦାତା ଓ ଭିକ୍ଷୁକ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା କିପରି ନ ହେବ? ଏହାରୁ କେଉଁଠି ଦେଉଁ? କହ, ବାମନ।" ବାମନ କହିଲେ: "ମୋତେ ଏତିକି ଦରକାର; ରାଜନ୍, ମୋତେ ତିନି ପଦ ଜମି ଦିଅ।" ବଳି, ଦାନ ପାନୀୟ ନେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତିନି ପଦ ଦେଇଦେଲେ। ତିନି ଲୋକ ମାପିବା ପାଇଁ, ବିଷ୍ଣୁ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଂସାରର ଆକାର ନେଲେ। ସତ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟା ତାଙ୍କ ଗୁଡ଼ିକୁ ଉପରେ ଥିଲା; ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ତାଙ୍କ ଉରୁ ଉପରେ। କାମ ତାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗରେ ବସିଥିଲା, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ରଣୁରେ। ତିନି ଭୁଜାର ଭିତରେ ନଦୀମାନେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଉଦରରେ ଯଜ୍ଞ ବିରାଜିଥିଲା। ତାଙ୍କ ପିଠରେ ବସୁ ଓ ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କ କନ୍ଧରେ ରୁଦ୍ରମାନେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିଲେ, ବଜ୍ର ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅସ୍ଥିରେ ବିରାଜିଥିଲା। ଏପରି ଭାବରେ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି, ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ତତ୍ତ୍ୱ, ଏବଂ ବଳି ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ ଅନୁସୃତ ହେଲା।