ସେଇ ପୁଅ ତାଙ୍କର ମାତା-ପିତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମା, ପିତା—ମୋର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅନ୍ଧତା ମୋର ଦୋଷରୁ ହୋଇଛି। ମଲାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ବୃଷାକପିଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ମୁକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ପୁରାତନ ଐତିହ୍ୟ ଓ ପ୍ରଥାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ମୁଁ ମଦର ଅନ୍ଧକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲି। ମୋର ମନେ କେବେ ବିବେକ ଆସିଲା ନାହିଁ; ମୁଁ ମୂର୍ଖତାରେ ପଡ଼ିଗଲି। ମୋର ମନ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜନନୀ ଓ ସମ୍ପତିରେ ଲାଗିଥିଲା। ଏହିପରି କର୍ମରେ ବାନ୍ଧି ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ରୌରବ ନାମକ ନରକକୁ ଗଲି। ସେଠାରୁ ମୁଁ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ପାପୀ ମୃଗ ହନ୍ତା ହେଲି, ମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ହେଲି। ବଡ଼ ରାଜା ମୋତେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱନ୍ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଶାସ୍ତ୍ର ମୋ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ମୁଁ ଏକ ମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ନଗରଠାରୁ ବାହାରିଗଲି। ଯେତେବେଳେ ସେ ବାହାରିଲେ, ମୋର ପ୍ରିୟା ଆସି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେମିତି ଲେଖାଅଛି, ସେମିତି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି—“ତୁମେ ମୋର ହୃଦୟକୁ ଚୁରି କରୁଛ, ଯେପରି କୋଇଲିର ଗୀତ ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ହେ ବୀର, ଆମ ପ୍ରେମର ସଂଯୋଗ କେମିତି ସମ୍ଭବ?” ସେଉଁଠି ମୁଁ କହିଲି, “ଦ୍ୱାର ଖୋଲ, ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ବାହାରିଯିବି।” ସେ କହିଲେ, “ରାତିରେ ମୁଁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେବି, ତାପରେ ଆମେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଆନନ୍ଦ କରିବା।” ଏହିପରି, “ତେଣୁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦିଅ, ମୋତେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କର,” ବୋଲି ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କଲି। ଦ୍ୱାର ଖୋଲାଯିବା ପରେ, ମୁଁ ସେଠାରୁ ବାହାରିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲି। କିନ୍ତୁ, ରାଜାଙ୍କର ରାନୀ ଏକ ଭୋଗକାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ିଲେ। ମୁଁ ଚାରିପାଖରେ ହସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବରୁଦ୍ଧ ହେଲି। ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମୁଁ ଚିତ୍କାର କଲି—“ନ କର, ମୋତେ କଷ୍ଟ ଦେଅନି, ହେ ଉତ୍ତେଜିତ ଲୋକମାନେ!” ସେମାନେ ମୋତେ ଗଛକୁ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧି ମାରିଦେଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଏକ ସ୍ୱେତ ଗଧା ଭାବେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଲି। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ମୋର ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ପୁନଃ ଦେଖାଦେଲା। ଏକ ଦିନ, ନବରାଷ୍ଟ୍ର ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କ ଜନନୀଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ଯାଅ, ସ୍ୱେତ ଗଧାରେ ଚଡ଼ିଯାଅ।” ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳା ମୋ ଉପରେ ଚଡ଼ିଲେ। ମଧ୍ୟପଥରେ, ସେ ମୋର ପିଠୁଠାରୁ ଅବତରିଲେ। ମୁଁ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ-ଅଂଶ ଓ ରୂପରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଜନନୀଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୌଡ଼ିଗଲି। ଏହାରେ ମୁଁ ବହୁତ ବେଦନା ଅନୁଭବ କରି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଚୁଆଇପଡ଼ିଲି। ଏହି ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏକ ଲାଠି ଉଠାଇ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ। ସେ ଶୀଘ୍ର ଆସି, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଓ ରଶିକୁ ଜଡ଼ାଇଦେଲେ। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଛଅ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲି, ଏବଂ ତାପରେ ମୋର ଜୀବନ ଶେଷ ହେଲା। ପୁନଃ ଏକ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ, ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଶବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବଦ୍ଧ ହେଲି। ସେ ମୋତେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ବଂଶୀୟ ଘରର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁବତୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଥିବାବେଳେ, ସେଉଁଠି ଯୁବତୀମାନେ ମୋତେ ଚାଉଲ, ପାଣି, ଫଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, କମଳନୟନୀ, କଳାବର୍ଣ୍ଣା ଓ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ସ୍ତନ ଥିବା ଏକ ମହିଳା, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ, ସେ ମୋର ପିଞ୍ଜରା ଖୋଲିଦେଲେ।