ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା। ଏକ ମହାନ ଯୋଧାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଜଳ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସେ ଏତେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଯେଉଁପରି ଏକ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ବିଜୁଳି ପଡ଼ି ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ତୁଣୀରୁ ଏକ ତୀର ତାଣିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅନ୍ଧାରିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ତୀରଟି ସାଧ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ପୁଣି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀରରେ ସେ ଦାନବକୁ ଛିନ୍ଦି ଭିନ୍ନ କଲେ। ଏହିପରି ଦୁହେଁ ଏମିତି ସର୍ପାକାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ମାରିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣବନ୍ଦୁ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଲାଗିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ସାଧ୍ୟା ଓ ଦାଇତ୍ୟ ଯୋଧାମାନେ ଅପୂର୍ବ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେମାନେ ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହା ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦକୁ ବଢ଼ାଇଲା। ସେମାନେ ତୀରର ଝଡ଼ରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଯୋଧା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣବନ୍ଦୁ ସ୍ଥାନକୁ ଭେଦିଦେଲେ। ସେ ପୁଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ହୃଦୟ, ବାହୁ ଓ ମୁହଁରେ ଭେଦିଲେ। ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୀରରେ ସେ ଏକାଠି କାଟିଦେଲେ। ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରର ବର୍ଷା କଲେ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଏକ ଧାରାଳ ତୀରରେ ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ମୁନି, ସେ ଯାହା ଧରିଥିଲେ ତାହାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କାଟିଦେଲେ। ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଦୀର୍ଘ ଓ ଦୃଢ଼ ଲୋହାର ଗଦା ନେଇ, ଯେତେବେଳେ ତାହା ଘୁରାଉଥିଲେ, ମହାମୁନି ଏକ ବିସ୍ତୃତ ତୀରରେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ। ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ ଏକ ମହାବେଗରେ ମୁସଳ ଫିଙ୍ଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷ ଯୋଧା ଏହାକୁ ଦଶ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସେ ଏହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅନ୍ୟଜଣ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ। ସେ ପୁଣି ଧାରାଳ ତୀରରେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିଆଗକୁ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ, ସେ ତୀର ଧରି ସ୍ୱୟଂକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ହେ ନାରଦ। ପ୍ରଭୁ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ତୀରରେ ସୁରତାର ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ରଥର ତଳକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ସାରଥି ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ପୁଣି ଏକ ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ ଧରି, ସେ ପୁନଃ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ତେବେ, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କୁହାଗଲା—“ଚାଲନ୍ତୁ, ଆମେ ପ୍ରଭାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା; ଆପଣ ଦୈନିକ କର୍ମ କରନ୍ତୁ।” ସେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦୈନିକ କର୍ମ କଲେ। ରାତିରେ ସେ ଏହି କଥା ଭାବିଲେ—କିପରି ଏହି ଚତୁରଙ୍ଗ ଯୋଧାକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବି? ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଯାଉଥିଲା, ଦାନବ ଦେବତାକୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକ ଦିନ, ଦାନବ ସୁନା ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି ଏସି, କହିଲେ—“ଆଜି ମୁଁ ଜିତିପାରୁନି; ଏହାର କାରଣ କଣ?” ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—“ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରାଯାଇଛି, ସେ କେମିତି ଅସତ୍ୟ ହେବ?” ତେବେ ଦାନବ କହିଲେ—“ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧି କରିବି।” ସେ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ, ଚିରଂଜୀବୀ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କରି ଦଁଡାଇ ରହିଲେ। ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—“ଯାଅ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ।” “ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି, ଧର୍ମରାଜ ତ କିଛି ନୁହେଁ। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ବିପକ୍ଷରେ କେହି ଦଁଡାଇ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଅଜନ୍ମା, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?” ସେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛନ୍ତି।