ସମୁଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ମକରରାଜ ରହୁଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ତାହା ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାରଙ୍ଗ ଉପରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଏଠି ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଯାହା ଉଚିତ, ସମସ୍ତ କଥା ଉତ୍ତମ ଚେଷ୍ଟାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି। ମୁରାରିଙ୍କ ଉପକାର କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଜନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଯାହା କହିବା ଉଚିତ, ଯାହା ସତ୍ୟ, ଉଚିତ ଏବଂ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ସେହି କଥା କହିବି; ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବି ନାହିଁ। ଏପରେ, ନାରଦ ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ—ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଜଣା ଥିବା ସେ। ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଧିକାର ଯଜ୍ଞ ଉପଭୋଗକାରୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନୁହେଁ; ଏହା ପାଇଁ ହରି ଆସନ୍ତି। ମହାପ୍ରଭୁ, ଯଜ୍ଞରେ କିଛି ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ଏକ ଗ୍ରାସ ତିନି କିମ୍ବା ଧରାରୁ ଗୋଟିଏ ସୁନାର କଣ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କ ପେଟରେ ଏହି ପୃଥିବୀ, ଲୋକପାଳମାନେ ଏବଂ ତଳ ଲୋକ ସଦା ବସନ୍ତି। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଜଗତର ନାୟକ, ନମ୍ର ରୂପରେ ଆସି କିଛି ଅପରିପ୍କ୍ୱ ଜିନିଷ ଚାହିଲେ କି, ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ଏହିପରି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଏହା ସତ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠି, ମନ, ଶରୀର ଏବଂ ବାଣୀରେ ଲୁଚିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ମଲୟ ପର୍ବତରେ, ବାସ୍ତବରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥିଲା, ଚାକା ମାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅ ସଂପର୍କରେ, ମୁଁ ଏହି ପୁରାତନ, ପୁଣ୍ୟ ଗଳ୍ପ ପାଇଁ ବଡ ଉତ୍ସୁକ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏହା ଏକ ପୂର୍ବ ପ୍ରଥାରେ ବନ୍ଧା, ଏବଂ ସତ୍ୟ, ଭୃଗୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଚାକା ନାମରେ ପରିଚିତ, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ। ତାଙ୍କ ଜନ, ବାତ୍ସ୍ୟାୟନ ଗୋତ୍ରର କନ୍ୟା, ନୀତିମତୀ ଏବଂ ପତିପ୍ରତି। ସେ ମୁଁ ଭଳି କଥା କହିଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ଧ ଭଳି ଦେଖିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବି, ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଘରର ଦ୍ବାର ଛାଡି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜ ଦୁର୍ବଳ ପୁଅକୁ ନିଅ, ସୁର୍ପାକ୍ଷୀ ନାମରେ, ସେ ନିଅ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଶାଳୋଦର ପର୍ବତରେ ଖାଇବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଅନ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କଣ ନେଇଛ, ପ୍ରିୟ?" ସେ କହିଲେ: "ଚାକା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇଛି, ପ୍ରଭୁ।" "ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ; ସେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଶାପ ଦେବେ।" "ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ୟ କାହାରି ପୁଅକୁ ନେଇଆ, ସୁନ୍ଦରୀ।" ସେ ଆକାଶରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଇଲେ। ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ବରେ ଚିତ୍କାର କରି, ମୁଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ରଖିଲେ। "ଦେଖ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ: ତୁମର ପୁଅ ସ୍ବର କରୁଛି।" ଏବଂ ଚାକା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହସି, ଚାକା କହିଲେ: "ମହାନ୍ତ ଜଣେ ଏ ଭୂମିରେ ଆମକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।" ସେ ପୁଅକୁ ବାନ୍ଧିଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଦର୍ବ ଏବଂ ତାଙ୍କ ହାତର ଚିହ୍ନ ଦେଇ। ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ସେ ପୁଅକୁ ଘରରୁ ଦୂରେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ରାକ୍ଷସୀ ନିଜ ପୁଅକୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ସେ ଘଟିଥିବା କଥା—ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇଯିବା—ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନକୁ କହିଲେ। ସେ ରାକ୍ଷସ ପୁଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ଜନକୁ ତଥ୍ୟ ଦେଲେ। ସେ ଦହି, ଦୁଧ ଏବଂ ଇଉଁ ରସରେ ଭଲଭାବରେ ମିଶାଗଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ଦୁଇ ପୁଅକୁ ନାମ ଦେଲେ: ନିଶାକର ଏବଂ ଦିବାକର। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ କ୍ରମରେ ଉପନୟନ କ୍ରିୟା କରିଦେଲେ। ନିଶାକର ଅବୁଦ୍ଧି କାରଣରେ ପାଠ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ମଲୟର ଲୋକମାନେ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଉପରେ ଏକ ବଡ ପାଥର ଢକଣା ରଖିଦେଲେ।