କିଶ୍କିନ୍ଧାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଭନମାଳିନା ଭାବରେ ଡାକନ୍ତି। ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶରୀର ଥିବା ଶ୍ରୀର ନାଥ ଭାବରେ ମୋର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଅଛି। ଅର୍ବୁଦ, ତ୍ରିସୌପର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୂକରାଚଳ ପାହାଡରେ, ଯେଉଁଠି ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରାଯାଉଛି, ସେଠି ମଧ୍ୟ ତୃତୀୟ ପାହାଡ ଶଶିଶେଖରରେ ମୋର ନାମ ଖ୍ୟାତି ଅଛି। ହେମକୂଟରେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ଶରବଣରେ ସ୍କନ୍ଦ, ଋଷିମାନେ, ପଦ୍ମନାଭ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେବାର ଦାତା ଭାବରେ ମୋର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଅଛି। ପ୍ରୟାଗରେ ବଟେଶ୍ୱର ଭାବରେ, ଭିଲ୍ଲୀବନରେ ମହାଯୋଗ ଭାବରେ, ମାଦ୍ରାସରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭାବରେ ମୁଁ ବସୁଛି। ଶୂର୍ପାରକରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭାବରେ, ମଗଧରେ ଅମୃତର ନାଥ ଭାବରେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ଅଛି। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭନସ୍ପତି ଭାବରେ, ମହାକୋଶାରେ ହଂସମାନେ ମୋତେ ଆଣିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିଥିବି। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ମହାଶୈରିନ୍, କନ୍ଥାରେ ମଧୁସୂଦନ, ଲୌହଦଣ୍ଡରେ ହୃଷୀକେଶ, କୋଶଳରେ ମୋର ମାୟାମୟ ରୂପ ଅଛି। ଦେଵକାନଦ୍ୟାରେ ଭୂଧର, ମହୋଦାରେ କୁଶପ୍ରିୟ, ସିନ୍ଧୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ସୁନେତ୍ର, ଶୂରପୁରରେ ଶୂର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଭୀମାରେ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ଶାଳବନରେ ଭୀମ ନାମରେ ମୋର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଅଛି। ମହିଲାଶୈଳରେ ମହେଶ, କାମରୂପରେ ଶଶିପ୍ରଭା, ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପରେ ଉପେନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ରାହ୍ୱରେ କୁନ୍ଦମାଳିନ ଭାବରେ ମୁଁ ଅଛି। ସେଠି କାଳାଗ୍ନିରୁଦ୍ର ଓ କୃତ୍ତିବାସସ ଭାବରେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ଅଛି। ମହାତଳରେ ଦେବେଶ ଚାଗଲେଶ୍ୱର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ହଜାର ଆଖି ଥିବା ମୁଁ, ଦେମନମାନେ ଉପରେ ଗଦା ଉଠାଇ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଛି। ପୃଥିବୀରେ ପଦ୍ମସଦୃଶ ଭାବରେ, ଭୂମିରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଭାବରେ ମୁଁ ବସୁଛି। ମହର୍ ଲୋକରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ କପିଳ ଅଛନ୍ତି। ସପ୍ତମ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ସେଉଁଠି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ନିରାଧାର, ନିରାକାଶ, ତପସ୍ୱୀ ଭାବରେ ଅଛି। ପ୍ଲକ୍ଷ ଦ୍ୱୀପରେ ଗରୁଡ଼ଉପରି ବସୁଥିବା ମୁଁ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଛି। ଶାକାରେ ହଜାର କିରଣ ଥିବା ମୁଁ, ପୁଷ୍କରରେ ଧର୍ମରାଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଏହି ପୃଥିବୀର ଶୀତଳ ମାଟିରୁ ଦୂର ଦେଶପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ। ଏଠି ଧର୍ମ ଦେବାର ଦାତା, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଥିବା, ବଦଳ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଓ ହୋମ ଭକ୍ଷଣ କରିବାରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ। ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି ମୁଁ ଉଠି ଦେବମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତରେ ବଡ଼ ଅସୁରର ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ। ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କୁ ମଜା କରି ଛାଡ଼ି, ମୁଁ କୁରୁଜାଙ୍ଗଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲି। ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା, ଆକାଶରେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଚକ୍ର ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଗତି ବିଚଳିତ ହେଲା, ଋଷି। ମୋତେ ମହେଶ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ କରାଯାଇଥିଲା, ତେବେ ବାସୁଦେବ କାହିଁକି ମୋତେ ଦଗ୍ଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ? ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଭକ୍ତିସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ହୋମ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଭୟରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଉଶନାସର ପୁଅ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ଏଠି ଅସୁରମାନେ ଭଲ ଭାଗ ଦେଇ ହୋମ କରୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ଅଗ୍ନି ହୋମ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ କାହିଁକି?” “ଦିଗଗୁଡିକ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ କାହିଁକି? ଆଜି ମୋତେ କହ, ଶିକ୍ଷକ, କାହାର ଦୋଷ?” ଏବେ, କାରଣ ବୁଝି ବଳି କହିଲେ— “ନିଶ୍ଚୟ, ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ ଦିଆଯାଉଛି, ସେଉଁଠି ବାସୁଦେବ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।