ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦାଇତ୍ୟପତି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଏବଂ ନରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଦାଇତ୍ୟପତି ପ୍ରଥମେ ଛଅଟି, ତିନିଟି ଓ ଗୋଟିଏ ବାଣ ନରଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ । ଏହା ପରେ, ନର ଛଅଟି, ସାତଟି, ଆଠଟି, ନଅଟି ଓ ପুনି ଛଅଟି ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଦାଇତ୍ୟପତି ଏକାଥରେ ବହୁତ ଅର୍ଥାତ୍ ସତତିଦୁଇଟି ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ । ଏହି ଭାବେ, ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅନେକ ଅନେକ ବାଣ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଦାଇତ୍ୟପତି ସୁନାର ମୁଣ୍ଡି ଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବାଣ ତୁରନ୍ତ କାଟିଦେଲେ । ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ବିଶାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକାପରେ ଏକ ଲଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ମହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପରମପୁରୁଷଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଏକାଠି ଲାଗି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା । ତାପରେ, ଦାଇତ୍ୟ ନିଜ ଗଦା ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଲିଫ୍ଟିଲେ । ଏହା ଦେଖି, ନର ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗ୍ରହରେ ପଛରୁ ଦାଇତ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ । ସେଠାରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରାତନ ମୁନି ନାରଦ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଓ ନାରାୟଣ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ନର ତାଙ୍କର ଗଦା ଘୁମାଇ ଦୂତିରେ ସାଧ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ । ସାଧ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ଷୁଁରୁ ଜଳ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ଯେ, ଏକ ମହାପର୍ବତର ଶିଖର ଉପରେ ବିଜୁଳି ପଡ଼ିଲା ପରି, ସେ ଶତଖଣ୍ଡା ହେଇଗଲେ । ତାପରେ, ନର ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଧରି ତୁଣୀରୁ ବାଣ ଆଣିଲେ । କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅନ୍ଧକାର ହେଇଯିବା ସହିତ, ସେ ବାଣ ସାଧ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ । ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦାଇତ୍ୟଙ୍କୁ କାଟି ଏବଂ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ । ଏହି ଭାବେ ଦୁହେଁ ସର୍ପାକାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଏକ ଜୀବନ୍ତ ସ୍ଥଳକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ଚମତ୍କାର ଓ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିତ୍ତ ହେଇଯାଉଥିଲେ । ସାଧ୍ୟ ଓ ଦାଇତ୍ୟବୀରମାନେ ଅପୂର୍ବ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ଦର୍ଶକମାନେ ଦେଖି ଅନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ । ଏହି ବାଣବୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଆଛାଦିତ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ଏହି ଦ୍ରୁତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ସମସ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ସ୍ଥଳକୁ ବିଦ୍ରୁତ କରାଯାଇଥିଲା । ସେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ହୃଦୟ, ବାହୁ ଓ ମୁହଁରେ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ । ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟିଦେଲେ । ତାପରେ, ତୁରନ୍ତ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ । ପରମପୁରୁଷ ଏକ ରେଜର ଧାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ । ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କର ନେଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶୀଘ୍ର କାଟିଦେଲେ । ଏହିଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଦୀର୍ଘ ଓ ଦୃଢ଼ ଲୋହାର ଗଦା ଘୁମାଉଥିବାବେଳେ, ମହାମୁନି ଏକ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଏକ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ଦକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ଏହାକୁ ଦଶ ଖଣ୍ଡା କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା । ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବୀ ଏହି ଗଦାକୁ ନରଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ । ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତପସ୍ବୀ ଏକ ରେଜର ଧାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ । ତାପରେ, ବାଣ ଧରି ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କଲେ । ପରେ, ଏକ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ସୁରତା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ରଥର ତଳେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଚାଳକ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ । ଏହା ପରେ, ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ ଧରି ସେ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ନର କହିଲେ, “ହେ ଦାଇତ୍ୟପତି, ଏବେ ତୁମେ ଯାଅ, ଆମେ ପ୍ରଭାତରେ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା—ତୁମେ ତୁମ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କର ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦୈନିକ କୃତ୍ୟ କଲେ । ରାତିରେ ସେ ଏହି କଥା ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ଯେ, କିପରି ଏହି ଚତୁର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବେ । ତଥାପି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାଇତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।