ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ଶାତଦ୍ରୁ ନଦୀର ଜଳରେ, ସେମାନେ ବିପାଶା ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ପରେ ସେମାନେ ସୂର୍ୟ କିରଣରେ ଚମକୁଥିବା ପବିତ୍ର କିରଣା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହାଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳର ଏଇରାବତୀ ନଦୀରେ ଯାଇ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ଅଥେଶ୍ୱରୀକୁ ଗଲେ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ମୈତ୍ରେୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଏକ ଶୁଭ ନଦୀରେ ଅବତରି ସ୍ନାନ କରିଲେ। ଏ ସମୟରେ, ନଦୀର ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ତାପରେ ସ୍ନାନ ସମାପ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣାକୁ ଭାବି ଅବାକ ହେଇଗଲେ—"ଏହା କଣ?" ଏହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ନୀଳ ମୟୂର ଗଳା ଭଳି ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହାରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା ଜଟା ଅଟିକୁ ବିସ୍ତାର କରି, ନାରଦ, ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଦଶ ଓ ଅର୍ଧ ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ଆକାଶର ତାରାମାନଙ୍କ ଭଳି ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ। ସେଠାରେ କୋକନଦା ପଦ୍ମରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମ ହ୍ରଦ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେମାନେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ହଂସମାନେ ବଡ଼ ହ୍ରଦକୁ ଯିବା ଭଳି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ସେମାନେ ଧନର ଜଙ୍ଗଲରେ ଆବୃତ ହେଉଥିଲେ; ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, କ୍ରିଷ୍ଟାଳର ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ଚମକରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଶେଷ ଓ ତିଷ୍ୟ ଆରମ୍ଭରେ, ଧର୍ମ ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ସେଠାରେ, ଜଳରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଅଟୁଟ ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ, ଚାରି ରୂପରେ, ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ବିସ୍ଥାପିତ ହେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଉପାସନା, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ନାରଦ, ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଭୟରୁ, ସେମାନେ ଅଟୁଟ ପାହାଡରେ ଶରଣ ନେଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ, ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରିବାରେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନେକ ଦଳରେ ଶରଣ ନେଇ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ଏଠି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକ୍ର, ଭୃଗୁ ମୁନିଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରାଇବାରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ। ଶୁକ୍ର ନିଜେ ବାଲିଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଯଜ୍ଞ ଦୀକ୍ଷା କରାଇଲେ। ବାଲିଙ୍କ ପଛ ଦେଖିଲେ ମୃଗଚର୍ମରେ ଆବୃତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦର୍ଭା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ହୟଗ୍ରୀବ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମାୟା ଓ ବାଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେଲେ। ଏକ ହଜାର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଖ୍ୟ ଥିଲେ ଏକ ଋଷିର କନ୍ୟା। ସେ ମହିମା ଦେଖି ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିବାକୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ତାରକକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ତିନି ମାସ ପାର ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଦେବମାତା ମାଧବଙ୍କୁ ବାମନ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହା ଋଷିମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଲେ— "ଶତ୍ରୁ ଦହନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ଏହି ପାପର ଅଟୁଟ ଜଙ୍ଗଲ ଦହନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଧାରକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶ୍ରୀର ପ୍ରିୟ ଜନାର୍ଦନ, ହଳଦୀ ପିତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୃଥିବୀର ଧାରକ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ନିମାଇ ଦିଅ।" ଏହିପରେ, ଭାଗ୍ୟବାନ ମୁନି ମୋତେ କୁରୁମାନେ କିପରି ଆଣିବାଯିବ ଏହା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଭୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ତପସ୍ୱୀ ଭରଦ୍ୱାଜ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। କୁମ୍ଭୟୋନି ମୃଗଚର୍ମ ଦେଲେ, ଭରଦ୍ୱାଜ ଏକ କୌସ୍ତୁଭ ଦେଲେ। ଏଭଳି, ଋଷିମାନେ ପବିତ୍ର ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଆଶ୍ରମରେ ସ୍ନାନ, ଉପାସନା, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦୀକ୍ଷା କରି, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି ଭାଗ୍ୟବାନ ହେଲେ।