ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରଥମେ ମୁଁ କାଳାଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ର ଓ ଚର୍ମ ପରିଧାନ କରିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, କୋକନଦ, ହରି-ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତରେ ପରମ ଉଚ୍ଚ ଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଧର୍ମରାଜ, ଗରୁଡାରେ ଆସିଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ମହାଯୋଗୀ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ପାପ ନାଶକ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ପାପ ନାଶକ, ଶରଣ, ଯାହାଠାରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ନାମଗୁଡିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ, ସ୍ମରଣ ଓ ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ଜୀବନରେ ଶ୍ରେୟ, କୀର୍ତି ଓ ଅନେକ ପାପର ନାଶ ହୁଏ। ଏହି ପରେ, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଳି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଭାର୍ଗବ ବଂଶର ଶୁକ୍ର, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। କୌଶିକ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ଦେବତାମାନେ କୁରୁ ଓ ଜଙ୍ଗଳ ଭୂମି ଛାଡି ଯାଇଲେ। ସାତଦ୍ରୁ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ସେମାନେ ବିପାଶାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର କିରଣା ନଦୀ, ଯାହା ରବିର କିରଣରେ ଭରିଥିଲା, ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର ଏୟରାବତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅଥେଶ୍ୱରୀକୁ ଗଲେ। ମୈତ୍ରେୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଶୁଭ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଅବତରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ନାନ ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ସ୍ନାନ ସମାପ୍ତି ପରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭାବିଲେ, "ଏହା କ'ଣ?" ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ମୟୂର ଗଳା ପରି ଗାଢ଼ କଳା ଏକ ଜଙ୍ଗଲ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାରରେ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା। ମାଟିରେ ପ୍ରସାରିତ ଜଟା ନେଇ, ନାରଦ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦଶ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ରଙ୍ଗରେ ମନୋହର, ଆକାଶରେ ତାରାମାନଙ୍କ ଦଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଭାବରେ, ଜଙ୍ଗଲ କୋକନଦ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିଲା, ପଦ୍ମ ହ୍ରଦ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମନ ହଁସମାନେ ଏକ ବଡ଼ ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଧନର ଜଙ୍ଗଲରେ ଆବୃତ ଥିଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ପରି ଶୁଭ୍ର ଫଳକରେ ଦୀପ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରି, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଦ୍ୱାପରର ଶେଷ ଓ ତିଷ୍ୟର ଆରମ୍ଭରେ, ଆଶ୍ରମ ଆଶ୍ରମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ସେଉଁଠି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ ଚାରି ରୂପରେ ପୂର୍ବରୁ ସେଉଁଠି ସ୍ଥାପିତ ହେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସେଉଁଠି ସେବା, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ନାରଦ। ଅସୁରମାନଙ୍କ ଭୟରେ, ସେମାନେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପାହାଡରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୟାରେ, ମହାଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାରେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସେଉଁଠି ରହିଲେ। ଋଷି, ଶୁକ୍ର, ଭୃଗୁ ବଂଶର ସନ୍ତାନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ। ଶୁକ୍ର ନିଜେ ବଳିଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞାରମ୍ଭ ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ମୃଗଚର୍ମ ଦେଇ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦର୍ଭା ଶୋଭା ପାଇଁ ଅଲଙ୍କୃତ କରାଗଲା। ହୟଗ୍ରୀବ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମାୟା ଓ ବାଣ ଆଗ୍ରଗାମୀ ହେଇ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେଲେ। ହଜାର ଜନେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷିଙ୍କ ଝିଅ ନାୟିକା ଥିଲେ। ତାରକାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ପଛରେ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ। ତିନି ମାସ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଅର୍ପଣ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଦେବମାତା ବାମନ ରୂପରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।