ମୁଁ ତିନିଥର ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୋର ଶିର ନମାଏ। କପର୍ଦ୍ଦିନ୍—ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ପଦ୍ମନାଭ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଓ ଅବିନାଶୀ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ। ସଦା ହଂସ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞବ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ଶ୍ରୀନିବାସ ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ। ବନସ୍ପତିର ନାଥ, ପଶୁପତି ଓ ଅଚଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୋଷରହିତ ନାଥ, ଗୌରୀଶ, ନାଗର ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ଯଶୋଧର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜାଧାରୀ, ଏବଂ କୁଶ ଦଳ ପ୍ରିୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମାଏ। ଭଦ୍ରକ୍ଷ, ବୀରଭଦ୍ର ଓ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣିକାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ। ଉପେନ୍ଦ୍ର, ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ପଦ୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ନେଉଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। କାଳାଗ୍ନି, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାଥ ରୁଦ୍ର ଓ ଚର୍ମ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ଶତାକ୍ଷୀ, କୋକନଦ ଓ ହରି-ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରହ୍ମନ୍ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ। ଧର୍ମରାଜ ଓ ଗରୁଡ଼ାରୁହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ମହାଯୋଗୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ପାପ ନାଶକ ଏବଂ ଶରଣଦାତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏହି ନାମମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ, ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମହାପୁଣ୍ୟ, କୀର୍ତି ଓ ବହୁ ପାପର ନାଶ ହୁଏ। ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ, ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଏ, ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ ଏବଂ ଅନେକ ପାପ ନାଶ ପାଏ। ଏହି ଦିଗରେ, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଲି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ்ୟାଜ୍ଞ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭାର୍ଗବ ବଂଶୀ ଶୁକ୍ର ମହାର୍ଷି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। କୌଶିକ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ଋଷିମାନେ କୁରୁ ଓ ଜଙ୍ଗଳ ଦେଶ ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଶାତଦ୍ରୁ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତାପରେ ବିପାଶା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଅନ୍ୟତମ କିରଣା ନଦୀରେ ପହଞ୍ଚି, ପବିତ୍ର ଏଇ ନଦୀର ଜଳରେ ନିମ୍ନଗତ ହେଲେ। ପରେ ଏଇରାବତୀ ନଦୀରେ ଯାଇ ସ୍ନାନ କରି, ଅତେଶ୍ୱରୀ ଏଳାକାକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି, ମହାର୍ଷି ମୈତ୍ରେୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ଜଳମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ସ୍ନାନ ସମାପ୍ତ କରି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ‘ଏହା କ’ଣ?’ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ମୟୂର କଣ୍ଠ ସମ ଅନ୍ଧକାର ଅରଣ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀମାନେ କୁହୁକୁହ କରୁଛନ୍ତି। ଦୀର୍ଘ ଜଟା ଛଡ଼ାଇ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ। ସେଠାରେ ଦଶ ଓ ଅର୍ଧ ରଙ୍ଗର ଆକର୍ଷକ ଆଭା ଥିଲା, ଏହି ଆଭା ଆକାଶର ତାରାମାଳା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସେଇ ଅରଣ୍ୟ କୋକନଦ ପଦ୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏକ ବିଶାଳ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଋଷିମାନେ ମନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ହଂସମାନେ ଯେମିତି ବଡ଼ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମିତି ଅଭ୍ୟନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିଲା, ଅନେକ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ବୃକ୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏହା କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ମଣିର ପରି ଶୁଭ୍ର ଅଭା ଦେଉଥିଲା, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଶେଷ ଓ ତିଷ୍ୟ ଆରମ୍ଭରେ ଏଠି ଧର୍ମ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ଜଳମୟ ସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏଠି ଏହି ଚତୁର୍ମୁଖୀ ଭଗବାନଙ୍କର ବିଗ୍ରହ ଆଗରୁ ସ୍ଥାପିତ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ସେବା, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା ହେଉଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଅସୁରମାନେ ଭୟ କରି, ସେମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ପାହାଡ଼ରେ ଶରଣ ନେଲେ। ପରେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।