ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଶିରୋନମ୍ର ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଅଭିଲାଷାର ଅଖଣ୍ଡ ଫଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ହଂସ, ଶମ୍ଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନୟନୀ, ଗୋପାଳ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର, ପାପନାଶକ ଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସମସ୍ତ ଦେହର ଧାରୀ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ସଦାମଙ୍ଗଳମୟ ଶିବଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ପଦ୍ମନୟନୀ, କେଶବ, ଦୁଧର ସୁଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଶାନ୍ତ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଏବଂ ଜାମ୍ବୁକଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ବାହ୍ଲିକ ଏବଂ ଚୂଡ଼ାଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ଲଙ୍ଗଳୀଶ ଏବଂ ଶ୍ରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ତ୍ରିବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। କପର୍ଦ୍ଦି, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶକଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ପଦ୍ମନାଭ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ମୁଁ ସଦା ହଂସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ ଏବଂ ସ୍ରେଷ୍ଠ ନିବେଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଶ୍ରୀନିବାସ ଏବଂ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ଔଷଧୀର ନାଥ, ପଶୁପତି, ଅଚଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ନିର୍ମଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଗୌରୀଶ, ନାଗଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ଯଶୋଧର, ମହାବାହୁ, କୁଶ ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଭଦ୍ରକ୍ଷ, ବୀରଭଦ୍ର ଏବଂ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣିକାଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ଉପେନ୍ଦ୍ର, ଗୋବିନ୍ଦ ଏବଂ ପଦ୍ମପ୍ରିୟଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। କାଳାଗ୍ନି, ରୁଦ୍ର, ଦେବମଧ୍ୟରେ ନାଥ, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ସହସ୍ରନୟନ, କୋକନଦ ଏବଂ ହରି-ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମରେ ପରମ ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଧର୍ମରାଜ, ଗରୁଡ଼ାରୁହୀ ଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ। ମହାଯୋଗୀ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ପାପନାଶକଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ପାପନାଶକ, ଶରଣାଗତ ଶରଣ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ, ସ୍ମରଣ ଏବଂ ଶ୍ରବଣ କଲେ ମହାପୁଣ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ପାପର ନାଶ ହୁଏ। ଏହିପରେ, ବିରୋଚନ ପୁତ୍ର ବାଲି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ବଳିଦାନ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଭାର୍ଗବ ଗୋତ୍ରୀୟ ଶୁକ୍ର ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଏହାପରେ କୌଶିକ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ କୁରୁ ଓ ଜଙ୍ଗଳ ଭୂମି ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେମାନେ ଶାତଦ୍ରୁ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିପାଶା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ଚମକୁଥିବା ପବିତ୍ର କିରଣା ନଦୀକୁ ଛୁଁଇଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଅତି ଶୁଦ୍ଧ ଜଳବତୀ ଏଇରାବତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅଥେଶ୍ୱରୀକୁ ଗଲେ। ମହାମୁନି ମୈତ୍ରେୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଭ୍ର ନଦୀରେ ଅବଗାହନ କଲେ। ଏହି ଜଳରେ, ମହାମୁନି, ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ବିଶ୍ମୟକର ଘଟଣା ଘଟିଲା। ସ୍ନାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ‘ଏହା କ’ଣ?’ ଭାବିଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ମୟୂର ଗଳାର ଭଳି କଳା ଏକ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଡାକ ଝଙ୍କାରିଥିଲା। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଝାଟା ଚୁଲ୍ ଝୁଲାଇ ମାଟି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଦଶ ଓ ଅର୍ଧ ରଙ୍ଗର ମଧୁର ଚିତ୍ର ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଆକାଶର ତାରାମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା।