ତାପରେ ସେ ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ତପସ୍ୟା କେଉଁଠି? ଏହି ଜଟାର ଭାର କେଉଁଠି? ଏବଂ ଏହି ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର କେଉଁଠି?” ସେ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଯିଏ କିଛି କରିପାରିବ, ସେଠି ସେ ନିଜେ ସେହି କାମ ସଫଳ କରିଥାଏ। ହେ ଦାନବେଶ୍ୱର, ମୁଁ ଏଠାରେ ଧର୍ମ ସେତୁ ସ୍ଥାପନ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଏଠାରେ କେହି ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୁଁ ଯେପରି ହେଉ, ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିବି।” ଏହା କହି, ସେ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ତାଣି ତାରକା ଲଗାଇ, ନିଜ ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ଦୁଇପକ୍ଷରୁ ତୀର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦାନବ ସୁବର୍ଣ୍ଣାଙ୍କିତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ। କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେ ବଡ଼ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ତାଣି ଅନେକ ପ୍ରକାର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ନର ନିଜ ଧନୁଷ୍ୟର ସୁରକ୍ଷାରେ ପାଞ୍ଚି, ଛଅଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦାନବେଶ୍ୱର ଏଠାରେ ଛଅ, ତିନି ଓ ଏକ ତୀର ନରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ନର ଛଅ, ସାତ, ଆଠ, ନଅ ଓ ଛଅ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଦାନବେଶ୍ୱର ଏହି ସମୟରେ ବହୁତିରିଶି ଭଳି ଏକାତ୍ରିତ ଏକାଉଣ୍ଠି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦୁଇଜଣ ଅନେକ ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେହି ଦାନବ, ସୁବର୍ଣ୍ଣାଙ୍କିତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ରୁତ କାଟିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକାପରି ଏକ ଲଢ଼ିଲେ। ମହେଶ୍ୱରାସ୍ତ୍ର ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଆଘାତ ଲାଗି ଏକାସାଥିରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାପରେ ସେ ଦାନବ ଜୋରରେ ଗଦା ଧରି, ତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରୁ ଦ୍ରୁତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପଛରୁ ସମ୍ମୁଖିନ କଲେ। ସେହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରାତନ ମହାମୁନି, ଲୋକରକ୍ଷକ ନାରଦ ନାରାୟଣ ଭାବେ ପରିଚିତ, ତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ଦ୍ରୁତ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ କରି ସାଧ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଅଗ୍ନିବର୍ଷା ପରି ପାଣି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ଏକ ମହାପର୍ବତ ଶିଖର ମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରହାରରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ, ସେଭଳି ଶତଖଣ୍ଡ ହୋଇ ଛିଣ୍ଡିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପରେ, ସେ ନିଜ ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଇ, ତୀର ନିକାଳିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ମୁହଁ ଅନ୍ଧାରିତ ହୋଇ, ସେ ସାଧ୍ୟଙ୍କୁ ଉପରେ ତାହା ଛାଡ଼ିଲେ। ଅନ୍ୟ ତୀରରେ ସେ ଦାନବଙ୍କୁ କାଟି ଛିଦ୍ର କରିଦେଲେ। ପୁନି ଦୁଇପକ୍ଷ ସର୍ପାକାର ତୀରରେ ପ୍ରମୁଖ ସ୍ଥାନରେ ଆଘାତ କରି, ଦୁଇଁଜଣ ଏକାପରି ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ବିଧ୍ୱସ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦ୍ରୁତ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅନେକେ ଆସିଥିଲେ। ସାଧ୍ୟ ଓ ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଅପୂର୍ବ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେହି ମହାନ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଯାହା ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦକୁ ବଢ଼ାଇଦେଲା। ତୀରର ମେଘରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଆଛାଦିତ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ମୂଳସ୍ଥାନରେ ଆଘାତ କରିଲେ। ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ହୃଦୟ, ବାହୁ, ମୁହଁରେ ଆଘାତ କରିଲେ। ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକାସାଥିରେ ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ। ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। ପରମ ପୁରୁଷ ଏକ ରେଜର୍ଧାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଧନୁଷ୍ୟକୁ କାଟିଦେଲେ। ପୁନି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଯାହା ଆସିଥିଲା, ତାହାକୁ ଦ୍ରୁତ କାଟିଦେଲେ। ଏକ ଦୀର୍ଘ, ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହାର ଗଦା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ମହାମୁନି ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଏକ ଗଦା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାହାକୁ ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ଧର ଦଶ ଖଣ୍ଡ କରି ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ।